ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ

Θέρος ενέσκηψε βαρύ
καύσωνες φορτωμένο
και το πατάρι ορφανό
έμεινε το καημένο.

Μπαγιάτεψε και ο καφές
σκουριάσανε τα μπρίκια
αφού οι θαμώνες ξάπλωναν
κάτω απ’ τ’ αρμυρίκια.

Άλλος για Αιγαίο τράβηξε
άλλος προς τη Μαδρίτη
κι ο Ιορδάνης τσικουδιές
κατέβαζε στην Κρήτη.

Μονάχα ένας έμεινε
φυλώντας Θερμοπύλες•
ο Τόλης που μπαινόβγαινε
στου internet τις πύλες.

Στα blogs για ψαροντούφεκο
κάθε πρωί βουτούσε
και στην πισίνα του you tube
τα βράδια κολυμπούσε.

Ως Οδυσσέας ψηφιακός
λύθηκε απ’ το κατάρτι
σειρήνες τον πλανέψανε
σε διαδικτύου πάρτι.

Μα ήρθε το Φθινόπωρο,
Χειμώνα πίσω σέρνει
που τις σκληρές επιταγές
του μνημονίου φέρνει.

Σεπτέμβρη, πρώτο Σάββατο
κι ο Jordan στο πατάρι
στον πάγκο θα υποδεχτεί
τον κάθε κατεργάρη.

Και τον Ηλία να μας πει:
«δεν έχει η Τρόικα μπέσα
κουφάλες καλώς ήρθατε
μα τα κεφάλια μέσα».

Άρης 30-8-2010

Η ΑΓΓΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΥ

Ο Μήτσος αναγκάστηκε
σκάλα ψηλή να φτιάξει
γιατί αυτή η αγγουριά
ψηλά έχει πετάξει.

Σήκωσε το κεφάλι της
τέντωσε το κορμί της
πιάστηκε στη μελικοκιά
κι έφτασε στην κορφή της.

Έτσι όπως παρατηρείς
τ’ αγγούρια κρεμασμένα
θυμίζουνε της άνοιξης
γαϊδούρια ξαναμμένα.

Με δαύτα ο Μήτσος γέμισε
πλέον το σπιτικό του
και έριξε και κάμποσα
στο αυτοκίνητό του.

Πήγε πεσκέσι μερικά
και στα "ΨΗΛΑ ΑΛΩΝΙΑ"
να φάει ο Βλυζανόμαγκας
με τον Αντρέα Κολώνια.

Τρώει ένα αγγούρι το πρωί,
και μεσημέρι-βράδυ
κάνει σαλάτα δροσερή
με ξίδι και με λάδι.

Φλούδες βάζει στο πρόσωπο
πριν πέσει στο κρεβάτι
κι έγινε η επιδερμίδα του
σαν γκόμενα αφράτη.

Εχτές που μ’ έβαλe στο ford
να πάμε μία βόλτα
ένοιωσα ένα τσούξιμο
από την «πίσω πόρτα».

Μα έσφιξα τα χείλη μου
δεν έβγαλα κουβέντα
αλλά σαν ξεπεζέψαμε
βγήκαν τα ντοκουμέντα.

Γιατί όταν έψαξα να βρω
τι μ’ είχε πριν ζορίσει
πολύ αργά κατάλαβα:
σ’ αγγούρι είχα καθίσει.
19-8-2010

PUMARO & ΠΑΣΤΑ

Όλα τα περιοδικά
και οι εφημερίδες
των καναλιών οι εκπομπές
και οι ιστοσελίδες,
έχουν της Βέφας συνταγές
μα και του Μαμαλάκη
με νόστιμα εδέσματα
για φούρνο ή σαγανάκι.

Τώρα ένας άλλος μάγειρας
θα πάρει τα πρωτεία
που εκτός των άλλων διέπρεψε
και στη ¨διπλωματία¨.
Στήλη ανάλογη άνοιξε
το έντυπο «εν Μπαμπίνη»•
ο μπάρμπα Γιάννης Μασσαλής
τις συνταγές του δίνει.

Ήδη το πρώτο φαγητό
μπήκε μες στην κουζίνα•
με τραχανά και pumaro
βράζει η προβατίνα.
Γαρνίρεται η παράδοση
με την καινοτομία:
αντί για βάζα του πελτέ
του pumaro κυτία.

Μα ταξιδεύω νοερά
πίσω εβδομήντα χρόνια
που ο μπάρμπα Γιάννης φόραγε
ντρίλινα παντελόνια.
Η μάνα του τον έστελνε
στο μαγαζί για σάλτσα
κι έφερνε στο στρατσόχαρτο
τριάντα δράμια πάστα.

Αγαπητοί φίλοι, καλό καλοκαίρι. Ραντεβού το Σεπτέμβριο.

ΤΑ ΑΓΓΟΥΡΙΑ

Πήγαν στη Λαχαναγορά
ο Φάνης κι ο Μιχάλης
και τα τελάρα χοντρικής
πήρανε υπό μάλης.

Φόρτωσαν ζαρζαβατικά
τα αυτοκίνητά τους
και φρούτα, να ταΐσουνε
τα γυναικόπαιδά τους.

Ο Άρης τους προμήθευσε
με προϊόντα πρώτης
φίλος καλός, συνδαιτημών
και συνρετσινοπότης.

Αυτά όμως που ξεχώριζαν
ήτανε τα αγγούρια.
Το μέγεθος παρέπεμπε
σ’ Άνοιξη και γαϊδούρια.

Δεν πήραν ένα δυο κιλά
μα πήρανε τσουβάλι
κι είπε ο Φάνης: «σαν πολλά
δεν είναι ρε Μιχάλη;».

Τα τρώγαν αξεφλούδιστα
μα και ξεφλουδισμένα
κι οι φλούδες επιθέματα
σε μάγουλα ανθισμένα.

Πράγματι τους συνάντησα
στην κεντρική τη στράτα
τα πρόσωπά τους ήτανε
πιο φρέσκα από τη φράπα.

Πηγαίνανε να πιουν καφέ
προς την καφετερία
μα όμως στο περπάτημα
είχαν μια δυσκολία.

Στον εαυτό μου μίλησα:
«μήπως καλά δεν είδες
ταυτόχρονα κι οι δύο τους
πάθαν αιμορροΐδες;

Δε φαίνεται κάπου αλλού
να είναι συγκαμένοι
θαρρείς και ήτανε πιο πριν
σ’ αγγούρια καθισμένοι.

ΚΑΘΙΣΜΑ BETWEEN

Απ’ όλα τα αυτοκίνητα
τα πιο πολλά προσόντα
τα ’χει του Σήφη τ’ όχημα:
made in Japan, Honda.

Άνετο, πολυμορφικό
νέας τεχνολογίας
το άκρον άωτον τελικά
είν’ της πρωτοπορίας.

Μα εμένα με εξιτάρισε
απ’ όλες τις ανέσεις
το between το κάθισμα
στις μπροστινές τις θέσεις.

Αυτό είναι να κυκλοφορούν
μαζί δυο κολλητάρια
να ρίχνουνε τα δίχτυα τους
να πιάνουν ¨καλαμάρια¨.

Να βάζουνε στο between
μια Μολδαυή ή Ρωσίδα•
δεν είναι Ι.Χ. αυτό
μα γυναικοπαγίδα.

Σκέψου το Σήφη στο βολάν
και δίπλα τον Ιορδάνη
κι ανάμεσα την ¨ύπαρξη¨
τα κόλπα της να κάνει.

Γι’ αυτό αν σας πουν πως πήγανε
με τ’ όχημα για ούζα
να ξέρετε πως ήτανε
πάλι για μια παρτούζα.

ΕΝ ΟΨΕΙ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ

Τα δεδομένα άλλαξαν μ’ αυτόν τον Καλλικράτη
κι οι Δήμοι της συνένωσης κράτη θα είναι εν κράτει.
Μοιραία κι όσοι θα διοικούν πρέπει να ’ναι βαρβάτοι
να έχουν και στον πισινό ένα επιπλέον μάτι.
Οι Δήμοι ευρωπαϊκές έχουνε απαιτήσεις
προσόντα δε ανάλογα κι οι νέες Διοικήσεις.
Και μπαίνει το ερώτημα: δυναμικό υπάρχει
με μόρφωση, ικανότητες που καινοτόμα να άρχει;
Αν η επαρχιώτικη μείνει νοοτροπία
τότε έχει εξασφαλιστεί ήδη η αποτυχία.
Όσοι παλιούς μηχανισμούς τώρα ξανά γρασάρουν
έχουν μοναδικό σκοπό τον κόσμο να τουμπάρουν.
Αυτοί που είναι δέσμιοι της παλαιάς μεθόδου
μπορούν να ευαγγελίζονται το Δήμο της προόδου;
Το δίλημμα είναι προφανές και αμείλικτο συνάμα
ποιοι εγγυώνται έξοδο απ’ του Όργουελ τη φάρμα;
Θα ’ναι ¨άρχοντες της πυρκαγιάς¨, των ¨λιμανιών σκαφάτοι¨
ή νέοι, άφθαρτοι, αγνοί και προπαντός κεφάτοι;
Εδώ είναι φίλοι το ζουμί, εδώ το δια ταύτα
πρέπει οι πολίτες κάρβουνα να βγάλουν απ’ την καύτρα.
Δική τους αποκλειστικά θα είναι η ευθύνη
αν εξακολουθούν να ζουν μέσα στη ναφθαλίνη.
Πρέπει την τελευταία στιγμή ν’ αφυπνιστούν οι πάντες
αλλιώς σαν τους ιθαγενείς θα τους γυαλίζουν χάντρες.
Πρέπει να ενθαρρύνουνε τους νέους με προσόντα
να δώσουν πλέον σύνταξη στα υποπροϊόντα.
Η ύστατη, η μοναδική έμεινε ευκαιρία
να βάλουμε τον τόπο μας σ’ ανοδική πορεία.
Το πολλαπλώς εξαμαρτείν το μέλλον υποσκάπτει
μα ουδέν αναγνωρίζεται, λάθος, μετά την κάλπη.

Η ΖΩΗ ΑΛΛΟΥ

Είδα τις καρό τις τσάντες
σ’ ένα ψευτοπρακτορείο
και στ’ αμπάρια του τις πήρε
το παλιό λεωφορείο.

Ολονύχτιο ταξίδι
Βαρσοβία ή Βουκουρέστι
Σόφια, Τίρανα, Ιάσι•
ψύχραιμοι, ταπί και ρέστοι.

Φεύγουνε οι μετανάστες
-γυρισμός του Οδυσσέα;-
Πρώτα θύματα της κρίσης,
Ύδρα είναι αυτή Λερναία.

Όνειρα ματαιωμένα
στις αποσκευές μαζί τους,
τώρα πια καλά το ξέρουν
πάντα είναι αλλού η ζωή τους.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΡΑΣ

Μέσα στο νταμάρι ο Πάιρας
πάλευε μ’ όλα τα φίδια
με ζουλάπια, με ζαγάρια
με σφελάγγια και σκορπίδια.

Μία μέρα τον Αϊ-Γιώργη
στο εικόνισμα κοιτούσε
έφιππο που ένα δράκο
με τη λόγχη του χτυπούσε.

Κι είπε: ¨για μια σκουτουρέλα
μια σαυρούλα, σαμιαμίδι
που καμάκωσες ρε Γιώργη
Άγιο σε κάναν ήδη.

Κι εγώ που ως τώρα χίλια
ερπετά έχω χαλάσει
να ’χα, θα ’πρεπε, όχι μία
μα χίλιες φορές αγιάσει¨.

Αυτό το περιστατικό μου το διηγήθηκε ο Αποστόλης ο Αλυσανδράτος, ετών 86 και κάτι ψιλά. Εγώ το απέδωσα έμμετρα.
Ο Βασίλης ο Πάιρας προπολεμικά ήταν διευθυντής του περίφημου εργοστασίου-μαρμαράδικου του Αστακού, δραστήριος, πανέξυπνος, πολυμαθής και χιουμορίστας. Διατηρούσε στενή φιλία με τον Ρεντίφη (Κώστας Βασιλείου), το λαϊκό ποιητή του Ξηρομέρου.

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Είχα ένα βάρος στην καρδιά
από τα τόσα κρίματα
απ’ τα πολλά μου σφάλματα
και τα παραστρατήματα.

Πήγα ξομολογήθηκα
το παρελθόν αρνήθηκα
κι όσοι εγώ τους πλήγωσα
να ξέρουν πως το πλήρωσα.

Μου είπε ο πνευματικός:
¨τους φίλους σαν τα μάτια σου
είν’ της ψυχής σου βάλσαμο
και σάρκα απ’ τη σάρκα σου¨.

Αφιερωμένο σε κάποιον προσκυνητή του Αγίου Όρους ο οποίος εξομολογήθηκε αλλά δεν ξέρουμε αν έλαβε άφεση αμαρτιών.

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ Ν. ΚΑΒΒΑΔΙΑ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΛΙΑ

Εξήντα πέντε έφυγες χρονώ
κι άφησες ακυβέρνητο
της ρίμας το καράβι
κι οι μπιτσικόμοι άνεργοι καιρό
καπεταναίοι της ποίησης
γινήκαν σ’ ένα βράδυ.

Σε φράσεις ακατάληπτες, νεκρές
απεγνωσμένα ψάχνοντας
να βρούνε ένα ταίρι
μείναν οι λέξεις μόνες κι ορφανές
αρόδο έξω απ’ το Μαδράς,
το Σφαξ και το Αλγέρι.

Μα έπεσε το πούσι αποβραδίς
του Νότου έδυσε ο Σταυρός
κι η Λι έχει βουρκώσει.
Σε καρτερεί ο μαύρος θερμαστής
ο Γουίλ, με το ’να χέρι του
ψηλά να σε σηκώσει.

Στων πόρτων τα κακόφημα στενά
μάταια σε προσμένουνε
στρωμένα τα σεντόνια
«ο Κόλιας πάει, δε θα ’ρθει ξανά»
στέλνουν τηλεγραφήματα
των πλοίων τα μαρκόνια.

Ποίηματα στο Μαρκόνι τώρα λες
και στον αφέντη Ατσίγγανο
μα και στον Τσε Γκεβάρα
μια και τους «καθωσπρέπει» ποιητές
ο Ποιητής του Ουρανού
τους στέλνει για τσιγάρα.

Άρης Μπιτσώρης

ΚΑΛΑ ΣΑΡΑΝΤΑ

Θυμάσαι μια διαφήμιση
όπου έλεγε ένας τύπος:
¨σαράντα χρόνια φούρναρης¨
-δεν είχε δράμι λίπος-.

Γιατί το κατανάλωνε
με τόση εργασία
κι έλεγες η πολλή δουλειά
πως φέρνει ευεξία.

Σύνταξη αυτός ο φούρναρης
δεν πρόλαβε να πάρει
το βράδυ τον ευρήκανε
νεκρό μες στο ζυμάρι.

Ο Χάρος δεν κουράστηκε
καθόλου να τον εύρει
όταν φύγαν οι κάμερες
του είπε: ¨πες αλεύρι¨.

Αυτή η διαφήμιση
ήτανε στοχευμένη
έλεγε εμμέσως πλην σαφώς
το τι μας περιμένει.

Σαράντα χρόνια στη δουλειά
τώρα έχουν ψηφίσει
αφού πάνω στο ΔοΝηΤη
μας έχουνε καθίσει.

Γι’ αυτό αποχαιρέτα τη
τη σύνταξη για πάντα∙
προτού υποβάλεις τα χαρτιά
άιντε: ¨καλά σαράντα¨.
26-5-2010

ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ

Χρόνια πολλά παιδεύομαι
με ρίμες και με στίχους
πρόσφατα όμως ντύθηκαν
της μουσικής τους ήχους.
Δεν ξέρω στην ημεδαπή
αν θα ’χω επιτυχία
πάντως θα γίνουνε σουξέ
σε Πακιστάν και Ινδία.

Γιατί εχτές που έκανα
βόλτα με τ’ όχημά μου
και είχα στη διαπασών
τ’ άσματα τα δικά μου,
όλοι οι τζαμοκαθαριστές
στων δρόμων τα φανάρια
στο άκουσμά τους πέταξαν
κουβάδες και σφουγγάρια.

Τα μελαψά τους πρόσωπα
διώξανε την κατήφεια
και βγάλανε μ’ ένα χορό
το αχ από τα στήθια.
Για το C.D. με ρώτησαν
πώς θα προμηθευτούνε
να πάρουν και να στείλουνε
σε φίλους να τ’ ακούνε.

Θα πω στο Θάνο να βιαστεί
να βγάλει διαβατήριο
για εκεί που ξεπεράσανε
το δισεκατομμύριο.
Στο πάλκο αυτός θα τραγουδά
στα ντόπια πανηγύρια
κι εγώ από πίσω θα μετρώ
χαρτούρα εκατομμύρια.

24-5-2010

ΟΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΙ

Ο Γιάννης, ο Σπυρίδωνας
Γαζέτας, Μπαρμπαρούσης
οι τέσσερις εξέδραμαν
εκτός της πρωτευούσης.

Μπήκαν στο γρήγορο Renault
βάλανε ψαλμωδίες
και σ’ ένα μπλοκ σημείωναν
παλιές τους αμαρτίες.

Αφήσανε τη Λάρισα
και τη Θεσσαλονίκη
και χώθηκαν στο ιερό
του Άθω το μανίκι.

Ο Χρήστος έστειλε ευθύς
το μήνυμα στη Λίνα:
¨εδώ είν’ ο κήπος του Θεού,
της Παναγιάς τα κρίνα¨.

Είδανε σκήτες και μονές
κειμήλια σε κασόνες
και στάθηκαν γονατιστοί
μπροστά απ’ τις εικόνες.

Προσκύνησαν τα λείψανα
σκύψανε στις καμάρες
πήραν δυο λίτρα αγιασμό
και κάνανε γαργάρες.

Στο Βατοπέδι τον Ευφραίμ
είδαν στ’ αρχονταρίκι
συνέδραμαν στο έργο του
δίνοντας χαρτζιλίκι.

Γυρνώντας, απ’ το Κορδελιό
πέρασαν να με δούνε•
μου ’παν το δρόμο του Θεού
πλέον ακολουθούνε.

Όμως βαδίζαν μπατικά,
τη μέση είχαν γερμένη
μοιραίο επακόλουθο
του «σκύψτε ευλογημένοι».

ΕΝΑΣ ΑΪΤΟΣ ΣΤΟ ΑΚΤΙΟ

Ο ΑΚΤΙΟΣ ΑΗΤΟΣ

Αναρωτιούνται οι Αϊτινοί
γιατί τους πήγαν στο Άκτιο•
τι σχέση έχει ο Μπούμιστος
στον τόπο τον παράκτιο;

Σοφοί όσοι το σκέφτηκαν
γιατί ο αϊτός πετάει
και ώσπου κύμινο να πεις
στη Βόνιτσα θα πάει.

Στον αεροδιάδρομο
θα στρίψει τα φτερά του
κι αμέσως θα προσγειωθεί
μες στην πρωτεύουσά του.

Θα κάνει τις συναλλαγές
θα πιει και τα ποτά του
κι ύστερα θ’ απογειωθεί
για να ’ρθει στη φωλιά του.

Άρης 17-5-2010

ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ

Σε γνώρισα απ’ τα φαγιούμ
που τα ’χω στην καρδιά μου,
τώρα οι εικόνες σου κοσμούν
τα έμμετρα γραπτά μου.

Χρίστο, με το χρωστήρα σου
ξέρω ότι κάνεις θαύματα
μα δεν περίμενα να δω
και τατουάζ σε αγάλματα.

Να ’σαι γερός και πάντοτε
με αστείρευτες εμπνεύσεις•
πρώτος εσύ κι ¨επώνυμοι¨
στις τελευταίες θέσεις.
30-4-2010

Ο ΕΡΠΗΣ

Ο ΕΡΠΗΣ

Κρυφό δε μένει τίποτε
μέσα σ’ αυτή τη ζήση
και προπαντός ο έρωτας
σημάδια θα αφήσει.

Στο σώμα μ’ ένα ένδυμα
μπορείς να τα καλύψεις
μα του προσώπου τις ουλές
για πες μου πως θα κρύψεις;

Εκείνο το μελάνιασμα
στο μάτι του αμυγδάλου
κι ο έρπης στο χειλάκι σου
είναι δουλειά του «άλλου».

Όσες κι αν βάλεις αλοιφές,
παραλλαγής ψιμύθια,
τη φλόγα δεν τη σβήνουνε
που ’χεις βαθιά στα στήθια.

Αυτό είναι επακόλουθο
όποιας ή όποιου έρπει•
του έρωτα το ένσημο
κι όχι ζωστήρος έρπη(ς).

ΟΙ ΣΑΜΠΑΝΙΕΣ

Ο Τάσος ένα Σάββατο
δεν ήρθε στου Ιορδάνη
κι όπως μας είπε ο μπουφετζής
λουτρά πήγε να κάνει.

«Πήγε στου Πόζαρ τα νερά»
-κάποιος θα συμπληρώσει-
«να χαλαρώσει ο γιατρός
νεότερος να νιώσει».

Απ’ την ημέρα που ’χε δει
το D.V.D.της Τζούλια
συνέχεια ονειρευότανε
όργια με μανούλια.

Κάπως αλλιώς σχεδίασε
να κάνει αυτά τα μπάνια
γιατ’ είχε μες στο πορτμπαγκάζ
τελάρα με σαμπάνια.

Αφού έριξε κάμποσα
μπουκάλια στην πισίνα
περίμενε, όπως του ’χαν πει,
Ρωσίδες με μπικίνια.

Αντί όμως για δίμετρες
και για ξεστηθωμένες
γέμισε η γούρνα -από ΚΑΠΗ-
γριές ξεχειλωμένες.

Να ’σαστε από μια μεριά
να βλέπατε τον Τάσο
αντί για τις εξάρες του
έφερε δύο κι άσο.

Και εύχομαι η μοίρα μας
ποτέ να μην τα φέρει
να μείνουμε όπως ο Γιατρός
με την KAΪR στο χέρι.

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΔΩ

Μου μιλούν για Αθανασία
και Αιώνια ζωή
και μου τάζουν Παραδείσους
με Αγγέλους και Ουρί.

Μα ο Παράδεισος το ξέρω
είναι εδώ πάνω στη γη∙
δεν μπορεί να ζήσει χώρια
η ψυχή απ’ το κορμί.

Γι’ αυτό ζω την κάθε μέρα
τη στιγμή, και το λεπτό
και στους εύπιστους φωνάζω:
¨το επέκεινα είναι εδώ¨.

VALVICTIS I

Μου έγραψες σ’ ένα χαρτί:
«ουαί τοις ηττημένοις
κι εκείνο που χρειάζεται
είναι να περιμένεις».

Όμως σ’ ετούτους τους καιρούς
είναι πικρές οι νίκες
πληρώνουν τίμημα βαρύ
κι οι ολυμπιονίκες.

Προκλήσεις δέχτηκα πολλές
να πάρω νίκες μύριες
μα το γνωρίζω πια καλά
ότι θα είναι πύρρειες.

ΕΚΠΤΩΣΗ

Στην εποχή της έκπτωσης
-κι είναι μακρά η ρημάδα-
χάθηκαν μέτρα και σταθμά
άλλα είναι τα γράδα.

Και υπάρχει συναγωνισμός
-ήρθαν τα πάνω κάτω-
πρώτος απ’ όλους ποιος θα βρει
του βαρελιού τον πάτο.

Δε φτάνει που ως τα γόνατα
είχαμε τους καβάλους
τώρα οι ζώνες έφτασαν
κάτω απ’ τους αστραγάλους.