Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2022

Η ΘΕΙΑ ΜΑΣ

 ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Με χρόνια πάνω από εκατό στην πλάτη φορτωμένη

σήμερα μας χαιρέτησε για πάντα η θείτσα Λένη.

Γύρω στα ογδόντα πέντε της, μέσα στο μαγαζί της

πέρασα ένα πρωινό ολάκερο μαζί της.

Θεώρησε πως ζύγωνε προς τη στερνή της ώρα

και μου ’πε: ¨επικήδειο, ποίημα, γράψε τώρα¨.

Το έγραψα και το ’βαλα μέσα σ’ ένα συρτάρι

όμως κι οι δυο ξεχάσαμε το μαύρο καβαλάρη.

Γιατί όσο κι αν λυγίζανε οι αδύναμοί της ώμοι

χρόνια πολλά της χρώσταγε αυτή η ζωή ακόμη.

Σήμερα βγάζω το χαρτί που έχει κιτρινίσει

ο στίχος μου στο ξόδι της να την ξεπροβοδίσει.


Η  ΘΕΙΑ  ΛΕΝΗ - Καλοκαίρι 2004

Δάσκαλου Γιαννακόπουλου λέγεται η πλατεία

και γύρω-γύρω έξι εφτά υπήρχαν καφενεία.

Μα ήρθαν δύσκολοι καιροί και χρόνια αλλαγμένα

και τα ρολά στα μαγαζιά κλείσανε ένα-ένα.

Στου Τάκια Τσώλη μοναχά η πόρτα ανοιγμένη

πάνω στο μπρίκι του καφέ σκυμμένη η θείτσα Λένη.

Αυτή η παλιά επονίτισσα, μπροστάρισσα, γενναία

στην κατοχή της λευτεριάς σήκωσε τη σημαία.

Τώρα χιονάτο το μαλλί, μαύρο το φόρεμά της

για τη Μπαμπίνη φάρος της κι άγγελος φύλακάς της.

Είχε για όλα άποψη, νέα και περασμένα

μας έλεγε: ¨ορέ παιδιά ακούστε με κι εμένα¨.

Μα απόψε η καρδούλα της έπαψε να χτυπάει

ποιους θα ορμηνεύει τώρα πια και πού θα διδαχάει;

Η βρύση πάει, στέρεψε, κι ο πλάτανος βουρκώνει

την όμορφη πλατεία μας ποιος θα τηνε σαρώνει;

Κι εκείνα τα λουλούδια της πλέον ποιος θα ποτίζει

του παρτεριού τ’ αγριόχορτα ποιος θα ξεβοτανίζει;

Να είσαι καλοτάξιδη εκεί που πας θεια Λένη

να ’ναι το χώμα ελαφρύ που σ’ έχει σκεπασμένη.

Όπως κυρά κι αρχόντισσα ήσουνα στην πλατεία

και στην πλατεία τ’ ουρανού να έχεις τα πρωτεία.



Στη φωτογραφία η θεία Λένη την ημέρα του γάμου της το 1959. 

Μετά τη στέψη το ζεύγος και οι καλεσμένοι κατευθύνονται προς το σπίτι

των νεονύμφων. Το στιγμιότυπο είναι στην πλατεία, σήμερα πλατεία δάσκαλου Γιαννακόπουλου.


Η φωτογραφία περιέχεται στο βιβλίο ¨ΣΑΝ ΝΕΡΟ ΚΥΛΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ¨-
-η Μπαμπίνη μιας άλλης εποχής

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2022

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

 Ήξερα οι Δραγαμεσινοί είναι δουλευταράδες

νοικοκυραίοι ανέκαθεν και με πολλούς παράδες.


 Εκτός από τις τράπεζες τα ’χουν παραχωμένα

μες σε δοχεία πλαστικά και σε γαλβανισμένα.

 

Δεν είναι αβάσιμα αυτά, φήμες κι επινοήσεις

το γράψανε τα έντυπα, το είπαν στις ειδήσεις.

 

Γι’ αυτό κι εσείς που ψάχνετε για λίρες στα σκοτάδια

κρατώντας μηχανήματα σε όρη και λαγκάδια,

 

τραβάτε στο Ξηρόμερο, ως το Καραϊσκάκη

θα βρείτε εκεί ξεκούραστα, σε ευρώ, το παραδάκι.

 

Σε στάνες ψάξτε, σε μαντριά, εκεί που βόσκουν γίδια

ρίξτε και ένα βλέφαρο σε κάδους με σκουπίδια.

 

Κάντε και μια γυροβολιά απ’ τα παντοπωλεία

σας εγγυώμαι, φίλοι μου, πλούσια θα ’ναι η λεία.

 

Κι όταν θα καίτε μες στα μπαρ χαρτιά κολλαρισμένα

ένα μπουκάλι Cutty Sark κεράστε με κι εμένα.

Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2022

Γ.Α.Κ. ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

 

Μέσα στα Αρχεία του Κράτους έχω γίνει τακτικός

επισκέπτης, αναγνώστης∙ ερευνώ ενδελεχώς

 

του Νομού την Ιστορία, ντοκουμέντα και χαρτιά

ό,τι οι πρόγονοι αφήσαν απ’ τα χρόνια τα παλιά.

 

Τα κιτάπια αυτού του τόπου, όλος ο πολιτισμός

σ’ ένα κτήριο κλεισμένα, φωτισμένα αμυδρώς.

 

Τρείς Κυρίες!, Κεφαλαίο, Κάπα με Θαυμαστικό

δίνουν όλο τους το είναι για να μείνει ανοικτό.

 

Η Μαρία και η Ρούλα και η τρίτη η Λαμπρινή

διαφυλάττουν Θερμοπύλες μ’ ένα σώμα, μια ψυχή.

 

Είν’ το δεύτερό τους σπίτι, πρώτο θα ’λεγα εγώ

πρόθυμες βοηθούν τους πάντες, μα το κράτος είναι αργό.

 

Δεν υπάρχουν πια κονδύλια, αλλά και η υπουργός

και τη γραφική την ύλη έχει κόψει δια παντός.

 

Για τη θέρμανση ούτε λόγος∙ πώς, αλήθεια, να εργαστείς;

Κινδυνεύεις στήλη πάγου εκεί μέσα να βρεθείς.

 

Πρόσφατα που είχα πάει φόρεσα δύο μπουφάν

και σκεφτόμουν τις Κυρίες, τι τραβούν δε μαρτυράν.

 

Είδα και το κορυφαίο, δέκα η ώρα το πρωί

παραμάσχαλα απ’ το σπίτι ήρθε σόμπα ηλεκτρική.

 

Κι όλα αυτά στο Μεσολόγγι, στο Ναό της Λευτεριάς

Αχ! Ελλάδα που χορεύεις στο ρυθμό της λησμονιάς.

 

Σκέφτομαι τους βουλευτάδες, έχει τόσους ο νομός

αλλά και επτά δημάρχους μα δε βλέπω –δυστυχώς-

 

για την ιστορία του τόπου να ιδρώσουν, να νοιαστούν

μόνο λόγια, λόγια, λόγια για να φωτογραφηθούν.

 

Φέτος για το εικοσιένα γίναν τόσες τελετές,

πατριωτικές κορόνες απ’  τους φαρισαϊστές.

 

Και στον Κήπο των Ηρώων μαζευτήκαν κουστουμιές

να τιμήσουν της Εξόδου τις ηρωικές στιγμές.

 

Λίγα μέτρα παραπέρα η ιστορία ζωντανή

μα δεν έριξε κανένας ένα βλέμμα προς τα εκεί.

 

Όπου υπάρχει φλυαρία λόγων πανηγυρικών

κι όσο πιο πυκνά τα δάση των σημαιοστολισμών

 

να ’σαι υποψιασμένος, κρύβονται υποκριτές

κάποιοι επαγγελματίες κι άνοοι χειροκροτητές

 

μας μιλούν για ιστορία που ουσιαστικά αγνοούν

και του κράτους τα αρχεία δεν τους νοιάζει αν χαθούν.

 


Πέμπτη 21 Οκτωβρίου 2021

Τα ¨Αντιερωτικά remedia¨ (Remendia amoris) του Οβίδιου ............αποσπάσματα

 

Τα ¨Αντιερωτικά remedia¨ (Remendia amoris), ή τα αντιφάρμακα του έρωτα ή τα ερωτικά αντιφάρμακα ή τα αντίδοτα του έρωτα όπως αποδόθηκε ο τίτλος από τους αντίστοιχους μεταφραστές, που εκδόθηκε κατά πάσα πιθανότητα στα μέσα του 1ου αιώνα μ.Χ. συμπληρώνουν την τριλογία των ερωτικών ποιημάτων του Οβίδιου.

Σ’ αυτό το έργο ο ποιητής ασχολείται με τους παθολογικά ερωτευμένους, τους κολλημένους, τους εγκλωβισμένους σε αδιέξοδες σχέσεις. Άλλωστε και τα ρεμέντια του είναι απλώς ¨παρηγοριά στον άρρωστο¨, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι ο άνθρωπος είναι αδύναμος και ανυπεράσπιστος στην ορμή του φτερωτού θεού. Απλώς του δίνει κουράγιο, αφού σ’ αυτές τις περιπτώσεις γιατρός είναι ο χρόνος που ίσως φέρει τη λησμονιά.

Ο Οβίδιος μας παραδίδει ένα πνευματώδες και ανάλαφρο ποίημα στο οποίο επινοεί και προτείνει τεχνάσματα για την απαγκίστρωση του ασθενούς απ’ τα δεσμά του έρωτα ώστε ελεύθερος πια να ανοίξει πανιά για καινούργια ερωτικά ταξίδια.

Ξεφεύγοντας από τον παραδοσιακό δεκαπεντασύλλαβο με τον οποίο, κυρίως, καταγίνομαι, χρησιμοποιώντας διαφορετική μετρική τόλμησα να αποδώσω εμμέτρως, ελεύθερα, τα Remedia.


ΠΡΟΟΙΜΙΟ

 

Απατημένοι νέοι, στις διδαχές,

που τώρα θα σας δώσω, δώστε βάση

-που ’χετε απ’ την αγάπη προδοθεί

κι η πίκρα στην καρδιά έχει φωλιάσει-.

……………………………………………

…………………………………………………

 

Ένα από τα αντιφάρμακα που προτείνει είναι η φυγή.

 

……………………………..

Όσο ισχυρά κι αν είναι τα δεσμά

που σε κρατούν σ’ αυτόν εδώ τον τόπο

να φύγεις για ταξίδια μακρινά,

σκαρφίσου οπωσδήποτε έναν τρόπο,

το ξέρω είναι αλήθεια πως θα κλαίς

για εκείνη που θα έχεις πίσω αφήσει,

το πόδι σου στη στράτα της φυγής,

πολλές φορές στο χώμα θα κολλήσει

αρνούμενο να φύγει προς τα μπρος,

εσύ, όμως, δεν πρέπει να δειλιάσεις,

τα δόντια σφίξε, πάρε αναπνοή,

τα πόδια σου να τρέξουν ν’ αναγκάσεις.

Μη σκέφτεσαι να πιάσουν οι βροχές

και σε γιορτές να μην καθυστερήσεις

της διαδρομής τα μίλια μη μετράς

κι όσα σου μένουν μην τα υπολογίσεις,

πλαστά εμπόδια κι αναβολές

κι η σκέψη σου στη Ρώμη που αφήνεις

είναι βαρίδια, άγκυρες βαριές,

όμως, εσύ θα πρέπει να επιμείνεις.

Μονάχα φύγε, φύγε απ’ τον εχθρό,

τον Πάρθο η φυγή τον είχε σώσει,

το πρόγραμμα αναπόφευκτα σκληρό,

μα απ’ τα βάσανα θα σε γλιτώσει.

Λέει το ρητό: ¨αν θες να γιατρευτείς

μεγάλους πόνους πρέπει να περάσεις¨

κι εγώ παθός, στερήθηκα πολλά,

μα άντεξα τις δύσκολες τις φάσεις•

για να το γιάνεις πάλι το κορμί

θα διέλθεις δια πυρός και δια σιδήρου

σταγόνα δε θα πιείς όσο αν διψάς,

υπομονή θα έχεις καλογήρου.

Αξίζει το κορμί να υποστεί

θυσίες που θα σώσουνε το πνεύμα

για να μπορεί μετά να αντισταθεί

σε μιας γυναίκας δολερής το νεύμα.

Στην τέχνη μου είναι δύσκολη η αρχή

και πράγματι αν αντέξεις είναι άθλος,

το βόδι αν πρωτομπαίνει στο ζυγό

τινάζεται και σείεται ο στάβλος

στο άλογο καινούργιος χαλινός

στο δέρμα του σημάδια θα αφήσει•

η απώλεια των Εφέστιων θεών

κι εσένα νε πολύ θα σου στοιχίσει,

όχι η εστία η ίδια ακριβώς,

της γκόμενας  η ανάμνηση, ο μαγνήτης

μα όταν αλαργέψεις αρκετά

δε θα ’χει τόση έλξη η βαρύτης.

Θα ξεχαστείς με νέες συντροφιές,

καινούργια μέρη θα σε γοητεύσουν

όμως, δε φτάνει απλώς μία φυγή,

πρέπει οι διακοπές να διαρκέσουν,

ωσότου απ’ αυτή την πυρκαγιά

η στάχτη μόνο να  ’χει απομείνει

μα αν τύχη και βιαστείς να ’ρθείς,

πριν την ξεχάσεις εντελώς εκείνη

σε περιμένει ο έρως στη γωνιά

και θα ξεσπάσει επάνω σου με μένος

κι όσο κι αν είχες λείψει μακριά,

πιότερο θα γυρίσεις φουντωμένος

και ο προσωρινός ξενιτεμός

θα επιδεινώσει την ασθένειά σου

κι εκεί που είχες πάει για μαλλί

θα έχεις χάσει όλα τα μαλλιά σου.

……………………………………………………….

………………………………………………………….




Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2021

ο Φίλος, ο Γιατρός, ο Άνθρωπος - - - - - - - - όλα με κεφαλαία

ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ

Η Άνω Πόλη σείστηκε, ραγίσανε τα Κάστρα

σκοτείνιασε ο ουρανός και θάμπωσαν τα άστρα.

 Η βάρκα στην Ιερισσό έσπασε τα κουπιά της

μιας γλαροπούλας μαύρισαν τα άσπρα τα φτερά της.

 Της Επταλόφου ο πλάτανος μαδάει φύλλο-φύλλο

κλαίει για τον προστάτη του, τον πιο πιστό του φίλο.

 Τα δάκρυα κυλίσανε επάνω στο πατάρι

οι φίλοι αμίλητοι, σκυφτοί γι' αυτό το παλικάρι,

 που σε αγώνα άνισο αλλά με πάλη αντρίκεια

δεν έδωσε δικαίωμα στο χάρο για επινίκια.

 Στο επάγγελμα ήταν γιατρός, στο χόμπι φωτογράφος

αγνή ψυχή, ακέραιος, με τις αρχές του βράχος.

 Αφήνει πίσω τη Φιλιώ, δυο παιδιά κι εγγόνια

αδύνατο να ξεχαστεί εκείνος μες στα χρόνια.

 Καλό ταξίδι, φίλε μας, Γιώργο Καρακατσάνη

ν' αναπαυτεί η ψυχούλα σου σ' απάνεμο λιμάνι.

                                   17-10-2021 


Στο περελθόν είχα γράψει για την οικολογική του ευαισθησία και για τη συμβολή στη διάσωση του πλάτανου που βρίσκεται στα όρια των Δήμων Θεσσαλονίκης και Αμπεληκήπων-Μενεμένης πίσω από τον Σ.Σταθμό.


Ο  ΠΛΑΤΑΝΟΣ

 Στα δέντρα επάνω τα πουλιά χτίζουνε τη φωλιά τους

κι οι γάτες ανεβαίνουνε με άδεια την κοιλιά τους.

Και στους κορμούς οι σκίουροι μα και οι μπαμπουίνοι

μα κι ο Ταρζάν ανέβαινε την εποχή εκείνη.

 Σε ένα δέντρο ανέβηκε και ο Καρακατσάνης

όχι, δεν ήταν κυνηγός μα ούτε και τσομπάνης.

Ανέβηκε ως ακτιβιστής τον πλάτανο να σώσει

προτού του Δήμου ερπύστρια να τον ισοπεδώσει.

 Άνδρες κατέφτασαν των ΜΑΤ με κράνη και με μπότες

μα του συμπαραστάθηκαν οι Αμπελοκηπιώτες.

 Έτσι το δέντρο σώθηκε, θεριεύει και ψηλώνει

κι οι οικολόγοι απέκτησαν έναν Κολοκοτρώνη.

Μα η ιστορία προσπερνά αυτά τα ντοκουμέντα

και μνημονεύει μόνο αυτούς που ρίχνουνε τσιμέντα.

Εμείς καμάρι το ’χουμε απάνω στο πατάρι

που είναι στην παρέα μας αυτό το παλικάρι.

 Χρέος μας είναι, το λοιπόν, μία τιμή για εκείνον

αφού εναντιώθηκε σε εξουσία κρετίνων.

 Πλάκα πρέπει να στήσουμε κάτω απ’ το πλατάνι·

πάνω να γράφει: ¨ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΓΙΩΡΓΟΥ  ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ¨.

18-12-2010


Επίσης στους παρακάτω στίχους ένας από τους γιατρούς των οποίων σφίγγω το χέρι είναι και ο Γίώργος.


ΓΙΑΤΡΟΙ  ΚΑΙ ΑΓΙΟΓΔΥΤΕΣ

Υπάρχουν δυο ειδών γιατροί, άνθρωποι κι αγιογδύτες

αυτοί που την ιατρική ασκούν ως Σαμαρείτες,

 κι εκείνοι που σπουδάσανε να κάνουν περιουσίες∙

δυο κόσμοι διαφορετικοί, μ’ άλλες φιλοσοφίες.

Οι πρώτοι είναι οι πιο πολλοί, οι άλλοι μειοψηφία

μα είναι όμως ικανοί να βγάλουν δυσωδία.

Κι έτσι μαζί με τα χλωρά καίγονται και τα άνθη

και η μουτζούρα  κάθεται πάνω από την άχνη.

Σφίγγω το χέρι στους πολλούς, τους είδα πως δουλεύουν

που σε συνθήκες δύσκολες συνάνθρωπους γιατρεύουν.

Στους άλλους που τους δυσφημούν, ψυχρά τους λέω στη μούρη:

¨στον πισινό να βάλουνε του Μίδα το μασούρι¨.

24-11-2014


Και τέλος ένα απόσπασμα που αναφέρεται στο τραγουδιστικό ταλέντο του Γιώργου. Ουζερί ¨ΠΟΛΙΤΙΚΟ¨,

δίπλα του στον τζουρά ο Βαγγέλης Καπράλος



.......……………………………….

………………………………........

Φάγανε, ήπιαν, κι είπανε

της τάβλας τα τραγούδια

χαρτοπετσέτες πέφτανε

σαν να 'τανε λουλούδια.

 

Κι άλλο ταλέντο έβγαλε

η λέσχη  του Ιορδάνη

τραγουδιστή περίφημο:

Γιώργο Καρακατσάνη.

………………………………………….

………………………………………….

11/12-11-2011