Σάββατο, 16 Μαΐου 2020

ΒΛΑΚΩΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Με αφορμή την, προ ημερών, κοινοποίηση του φίλου Παναγιώτη Δραζινάκη στο facebook για τη Βλακεία
https://www.lecturesbureau.gr/1/human-stupidity-is-overwhelming-2096/?fbclid=IwAR3QDJczCZPzJHWd1-RAa3Wc_Tt2LXMklBp3zweAoEdw2catOEx6qlDFQDg ,

την πρόσφατη ανάγνωση του βιβλίου: ¨Περί της Βλακείας των Ανθρώπων¨ του Χρήστου Μελαδιανού

και την προσωπική μου εμπειρία από αυτή τη ¨συνομοταξία¨,

ανασύρω από το αρχείο μου τους παρακάτω ανέκδοτους στίχους:


ΒΛΑΚΩΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Μ' αυτά που εκστομίζουνε γελάς μέχρι δακρύων
φτάνουν μέχρι τα όρια της σκέψης ηλιθίων.

Επί παντός επιστητού έχουν κι εκφέρουν γνώμη
λάθος δεν παραδέχονται, άγνωστη η συγνώμη.

Βλέπουν τους μαύρους κόρακες πάλλευκα περιστέρια
μπρος τους ακόμα κι ο Θεός τα σήκωσε τα χέρια.

Κι όσοι αντιπαρατέθηκαν μέσα στο γήπεδό τους
-οι εύστροφοι, οι ευφυείς- βρήκαν το διάβολό τους.

Κατέχουν θέσεις καίριες μες στο Δημόσιο Βίο
γι' αυτό και είναι ο τόπος μας σωστό φρενοκομείο.

Ακλόνητοι, αλώβητοι ζουν, μακροημερεύουν
αντίθετα οι έξυπνοι μ' εμφράγματα παλεύουν.

Ατέλειωτη είναι τελικά κι ανίκητη η βλακεία
θα 'λεγα μέσα σε βλακών ζούμε δικτατορία.

Τρίτη, 5 Μαΐου 2020

ΑΝΗΣΥΧΩ


Μας έκλεισαν στα σπίτια μας μ' αυτή τη νέα νόσο
-είπαν μ' ευθύνη ατομική- περίπολα ωστόσο,

απ' το λουκέτο της ζωής κρατάνε το κλειδί μας
μετρούν τις αποστάσεις μας και την αναπνοή μας.

Κι ο φόβος μπήκε απ' το γυαλί, κάθισε στο σαλόνι
φώλιασε μέσα στην ψυχή κι ο τρόμος μας φιμώνει.

Όμως φοβάμαι το μετά, γιατί οι ταγοί που φταίνε
για του πλανήτη τις πληγές, ¨όλα θ' αλλάξουν¨ λένε.

Νοιώθω πως διολισθαίνουμε σε μία φάση νέα
σ' ένα νεοδεσποτισμό έντεχνα και λαθραία.

Άυλα και ανέπαφα θα 'ναι τα νταραβέρια
από το skype στο εξής θα σφίγγουμε τα χέρια.

Τηλεαγορές, τηλεπαφές και τηλεεργασία
προσομοιωτικά φιλιά και τηλεσυνουσία.

Ανησυχώ που χτίζεται αυτό το ¨κατά μόνας¨
και γίνεται ο άνθρωπος πλέον τηλεθαμώνας,

που εν δυνάμει θεωρεί ως μίασμα τον άλλο·
θα πείτε ¨είσαι καχύποπτος¨, μακάρι εγώ να σφάλλω.

Μα σε εποχή ατομικών λοιμοκαθαρτηρίων
πιστεύω ότι θα χαθεί η έννοια του πλησίον.


Παρασκευή, 1 Μαΐου 2020

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2020


Πολλοί αγώνες δόθηκαν για την ελευθερία
για την αξιοπρέπεια κι ενάντια στη δουλεία,

να πάψει η εκμετάλλευση το ενός από τον άλλο·
βαρύς ο φόρος του αίματος, το τίμημα μεγάλο.

Κι έγινε η Πρωτομαγιά σύμβολο και ελπίδα
και το σκοτάδι ράγισε μία αχνή ηλιαχτίδα.

Μα αν ρίξουμε μία ματιά στον κόσμο τι συμβαίνει
η Άνοιξη ακόμα αργεί, μπορεί να περιμένει.

Βλέπεις κι ο κορονοϊός φέρνει την ¨τάξη¨, το ¨ίσο¨
-κρυφό χαρτί των αγορών στου ημίψηλου το γείσο-
κι αν κάναμε ένα βήμα εμπρός δύο μας φέρνει πίσω.




Κυριακή, 26 Απριλίου 2020

ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ



Λόγω εγκλεισμού η κόμη μου έγινε αλά Νταβέλη
και δέχτηκα, αναπόφευκτα, τα εξ οικείων βέλη.  

¨Δε φτάνει να παινεύεσαι πως είσαι τράγος ντούρος
πρέπει και να καλλωπιστείς τώρα που αρχίζει ο κούρος¨.

Την ώρα που οι γιδοβοσκοί 'τοιμάζουν την κουρεύτρα
η Δέσποινα με έδεσε επάνω στην καρέκλα.

Πήρε απ' τα εργαλεία μου κλαδέματος ψαλίδα
κι άρχισε τα πειράματα στη έρμη μου κασίδα.

Ψαλίδιζε, αποψίλωνε, ενίοτε τραβούσε
και δεν αναρωτήθηκε καθόλου, αν με πονούσε.

Το πάτωμα καλύφτηκε -θαρρείς είχε χιονίσει-
κι είχε, στους ώμους μου, η λευκή πετσέτα κοκκινίσει.

Κάποτε που τελείωσε μου λέει ¨στην υγειά σου
και στον καθρέφτη πήγαινε να δεις την ομορφιά σου¨.

Είδα τ' αποτελέσματα που 'χει η κουρά στο σπίτι
λείπει το 1/4 του αυτιού κι ένα κομμάτι μύτη.


Η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση
της δρ Μαρίας Αγγέλη:
ΚΟΥΡΟΣ. Η γιορτή των κτηνοτρόφων…
«Θα σκούξ’ του κουρουψάλιδου!»
στο blog mpampini in.



Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ


Τι να γιορτάσω σήμερα
-Παγκόσμια Ημέρα-
τάχα με κάνατε Θεά,
η Γαία, η Γη, η Μητέρα.

Στο κάτοπτρο του ουρανού
κοιτώ πως έχω γίνει·
μα σε ποια μάνα φέρθηκαν
με τέτοια αγνωμοσύνη;

Σ' άλλους πλανήτες θ' ανεβεί
κάποτε η τραγωδία:
¨Η Υβρις, η Ασέβεια
και η Μητροκτονία¨.

Ένα θα πω και βάλτε το
καλά μες στο μυαλό σας
¨το πτύειν εις χουν¨ γυρνά σε εσάς
λούζει τον εαυτό σας.


Με την ευκαιρία σας στέλνω τις  ¨δημιουργίες¨ με τα τελευταία αλίκτυπα ξύλα. Προσεχώς πειραματισμοί με άλλα ¨άχρηστα¨ υλικά, γιατί χαμένο τίποτε δεν πάει.



Κυριακή, 19 Απριλίου 2020

Ο ΑΝΔΡΙΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΙΩΒ


Ύπουλη –ο κορονοϊός- ασθένεια μπαμπέσα
παράπλευρες απώλειες στα σπίτια έφερε μέσα.

Η γκρίνια με του λόγου του δίδυμα είναι αδέρφια
κι αυτές της μέρες η άτιμη έχει μεγάλα κέφια.

Άμα είσαι ξεκούραστος η ένταση αγριεύει
κάθε πρωτόγονο ένστικτο παίρνει φωτιά, θεριεύει.

Ακούω στις γύρω οικοδομές τα γυαλικά να σπάνε 
κραυγές και δυνατές γροθιές τούς τοίχους να χτυπάνε.

Απέναντι είδα πολλούς αλλόφρονες να βγαίνουν
κι ύστερα απ’ τα περίπολα τα πρόστιμα να παίρνουν.

Βέβαια η υπομονή είναι μεγάλο πράγμα
φάρμακο -τώρα ειδικά- στου εγκλεισμού το τραύμα.

Μέγα προσόν και άξιος αυτός που το κατέχει
και δε μιλώ για αναίσθητους και για τους πέρα βρέχει.

Κι ενώ μέρες παγκόσμιες πολλές έχουν ορίσει
τη δόλια την υπομονή την έχουν αγνοήσει.

Όπως και της υπομονής το μέγα αρχιερέα
δεν έχουν βάλει τον Ιώβ ούτε σε αμφορέα.

Νόμπελ στο Φλέμιγκ δώσανε για μια πενικιλίνη
τίμησαν τον Λουί Ρεάρ που ’φτιαξε το μπικίνι.

Αγάλματα και προτομές για τον κάθε τυχόντα
μα απ’ τα μουσεία τον Ιώβ τον έχουμε απόντα.

Προτείνω να στηθεί για αυτόν άγαλμα σε πλατεία
όταν του κορονοϊού λήξει η ιστορία.

Όμως ο αγαλματοποιός πρέπει να ’χει μια βάση,
το πρότυπο ως μπούσουλα στο έργο που θα πλάσει.

Πρόσωπο με υπομονής χνάρια αποτυπωμένα
άρα ως μοντέλο προφανώς ο γλύπτης θα ’χει εμένα.


Χρόνια Πολλά, Καλή Λευτεριά.
Με την ευκαιρία σας στέλνω και μια φωτογραφία από το light ψήσιμο.
Χωρίς τα αγαπημένα πρόσωπα.
Επίσης και ένα τραγούδι –Το Ανεστάκι- που ταιριάζει στην περίσταση.




Πέμπτη, 16 Απριλίου 2020

ΠΕΡΙ ΟΝΟΥ ΟΥΡΑΣ



Μας λένε: ¨κάντε υπομονή
τον φάγαμε τον όνο
εκείνο που απόμεινε
είναι η ουρά του μόνο¨.

Χαιρόμουν μα με γείωσε
η φίλη μου Ηλιάδα
λέγοντας : ¨πίσω την ουρά
την έχει η αχλάδα,

του γαϊδουριού, όντως, φάγαμε
μέχρι τα κόκαλά του
όμως αυτό που κρέμεται
δεν είναι η ουρά του¨.