Ο
Αλέξανδρος Βαρόπουλος απ’ το Καραϊσκάκη
ο
Δάσκαλος, ο Ποιητής που ’ψελνε με μεράκι,
σήμερα
ολοκλήρωσε το τελευταίο ποίημα∙
μπήκε
στη βάρκα που ’φτασε με το ποτάμιο κύμα,
έδωσε
έναν οβολό ρεγάλο στον βαρκάρη
προς
την αιωνιότητα μαζί του να τον πάρει.
Έφυγε
ο Μεγαλέξανδρος της γνώσης, της σοφίας
σε
μια εποχή πνευματικής ένδειας, ξηρασίας.
Κι
εμείς που ξεδιψούσαμε με τους δικούς του στίχους
μείναμε
ασθενικά φυτά με μαραμένους μίσχους.
Οι
μαθητές σου, Δάσκαλε, ποτέ δε θα ξεχάσουν
όταν
στην τάξη μπήκανε άφρονες να σε πιάσουν.
Ήσουνα
ανυπότακτος, φάρος ελευθερίας
γι’
αυτό μπήκες στο στόχαστρο ένστολης εξουσίας.
Το
χώμα της πατρώας γης που τώρα σε σκεπάζει
να
’ναι ελαφρύ σαν το φτερό τ’ αητού που ανεβάζει
το
πνεύμα σου το ανήσυχο στου σύμπαντος τις ρύμες
για
να μας στέλνεις ποιήματα με του Ήλιου τις αχτίνες.
