Σεπτέμβρης ο Τρυγητής. Με αφορμή μια ανάρτηση του Σπύρου για τον τρύγο στην Μπαμπίνη και το 5ο Φεστιβάλ Οίνοι στην Κατοχή καταθέτω ένα παλαιότερο στιχούργημά μου.
Ο μύθος λέει στα μέρη μας πως
έζησε ο Οινέας
του Δία ήταν απόγονος κι
έγινε βασιλέας.
Ο Στάφυλος που ήταν βοσκός
στου παλατιού τα γίδια
είδε έναν τράγο που ’φευγε πίσω
απ’ τα φτελίδια.
Πίσω χορτάτος γύριζε και
στάζανε τα χείλια
από χυμούς ευωδιαστούς που
έχουν τα σταφύλια.
Έτσι ανακαλύφθηκε το
ευλογημένο αμπέλι,
ρόγες ο Οινεύς κι ο Στάφυλος
πρωτόφαγαν εντέλει.
Το Βάκχο ο Οινέας κάποτε είχε
φιλοξενήσει
κι αυτός του ’πε ένα μυστικό
για να τον ’φχαριστήσει.
Του είπε ότι οι καρποί που
’τρωγε το τραγί του
έχουν χυμό που αν τον πιει θα
ευφρανθεί η ψυχή του.
Ιδού πως πρωτοφτιάχτηκε ο
οίνος, το κρασί μας
κι έδωσε πλέον νόημα στην
άχαρη ζωή μας.
Το λένε άλλωστε οι γραφές: ¨ευφραίνει
την καρδίαν¨
και οι ευσεβείς τσουγγρίζουνε
και λένε: ¨εις υγείαν¨.
Και έτσι γίναν ξακουστές στον
κόσμο οι Οινιάδες
από φτωχούς και πλούσιους, δούλους
και βασιλιάδες.
Κι αφού ο Οινέας συγγενής
ήταν με τον Φοιτία
που την αρχαία ίδρυσε του
κάστρου πολιτεία
φυτεύτηκε ο τόπος μας τότε με αμπελώνες
που αντέξαν ως τον εικοστό
κοντά τριάντα αιώνες.
Αυτά τ’ αμπέλια το λοιπόν
κάρπιζαν στη Μπαμπίνη
που δυστυχώς ως μακρινή ανάμνηση
έχουν μείνει.
Εύγε, όμως, στους ελάχιστους
τους οινομερακλήδες
που αρχαία πρέμνα ανάστησαν,
φύτεψαν κληματσίδες
τρυγούν και νέκταρ μας κερνούν
στις κρασοεσπερίδες
σ’ εμάς που της παράδοσης
είμαστε οι ¨μπεκρήδες¨.
