ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΕΣ ΣΑΤΙΡΕΣ

ΑΣΠΡΟ ΜΟΥ ΝΥΧΙ

Σ’ ένα γραφείο μπήκα χτες

και βλέπω δυο κυρίες

που με σπουδή επιδίδονταν

σε ονυχοβαφίες.

Όμως δεν τα γαρνίρανε

με πούλιες και με άστρα

αλλά περιφερειακά

τα ’χανε βάψει άσπρα.

Στο στόμα τους την είχανε

τη δικαιολογία

και πριν συνέλθω απ’ το σοκ

μου λέει η μια κυρία:

¨Τα ενισχύουμε μπροστά

πολύ σκληρά να γίνουν

βοήθεια να προσφέρουμε

αφού όλοι τα ξύνουν¨.

Και στο καπάκι η δεύτερη

με νάζι ξεροβήχει

λέγοντας: ¨το γουστάρετε

το κάτασπρό μου νύχι;¨.

ΟΙ ΜΠΑΛΚΟΝΑΤΕΣ

Αυτές οι δυο που έβαψαν

λευκά τα ακρονύχια

τις βλέπω εσχάτως ζωηρές∙

αυτή ’ναι η αλήθεια.

Η Άνοιξη η φετινή

τις έχει αναστατώσει

κι όλη τη γκαρνταρόμπα τους

έχουν ανανεώσει.

Ρούχα πολύ στενά φορούν

τονίζουν τις καμπύλες

κι αφήνουν λεπτομέρειες

να φαίνονται ποικίλες.

Προχτές από τα ψώνια τους

γυρίσανε κεφάτες,

δυο κουμπιά παρέλειψαν

και γίναν μπαλκονάτες.

ΚΟΥΛΑ ΜΕΛΕΤΗ

Φέτος αυτή η Άνοιξη

μπήκε πολύ φορτσάτη

και οι πιο πολλές μου έρχονται

με διάθεση φευγάτη.

Τους στίχους για τις άλλες δυο

μόλις είχα τελειώσει

και το μελάνι στο χαρτί

δεν είχε καν στεγνώσει,

όταν με μια εμφάνιση

πιο εξεζητημένη

πρωί-πρωί ώρα οκτώ

η χήρα βλέπω μπαίνει.

Ημέρα διαγωνισμών

για σκέψη και μελέτη

κι αυτή πιστό αντίγραφο

εκείνης της Μελέτη.

Θαρρείς στο dancing with the stars

στροβίλιζε στην πίστα,

ή ακόμη πως ξημέρωσε

στα μπαρ όλη τη νύχτα.

Μαλλί αγορέ και φόρεμα

με …πλούσιο background

που όλα τα …επίμαχα

τόνιζε τ’ underground.

Της λέω: ¨dancing in the school

εγώ δεν επιτρέπω

άφησε που κολάζομαι

τ’ ακάλυπτα να βλέπω.

Μα, φίλοι μου, τη σκέψη μου

τη λέω νέτα-σκέτα

προβλέπω ότι σύντομα

θα έχουμε κουφέτα.

ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ

ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑ

Σάββα, από μικρό παιδί

βίωσες την ορφάνια

μα πάλεψες μες στη ζωή

πάντα με περηφάνια.

Από τη Φύσκα έφυγες

στην πόλη για τσαγκάρης

ήσουνα σβέλτος, δυνατός

Σαλονικιός βαρδάρης.

Μες στου ¨ΚΑΡΑΣΣΟ¨ έπειτα

μια εικοσπενταετία

με διπλοβάρδιες συνεχώς

δούλευες στα βαφεία.

Καθημερνά στα χημικά

επί δεκάξι ώρες

για την καλή γυναίκα σου

και για τις δυο σου κόρες.

Συνταξιούχος ύστερα

όλα αυτά τα χρόνια

ήσουνα φύλαξ Άγγελος

και για γαμπρούς κι εγγόνια.

Κι όταν ο χάρος κόκκινο

σου άναψε λαμπιόνι

λεβέντικα τον πάλεψες

στο μαρμαρένιο αλώνι.

Σ’ αυτό, λοιπόν, τον ύπουλο

και άνισο αγώνα

δεν έσκυψες τη μέση σου

δε λύγισες το γόνα.

Όρθιος τον πυρρίχιο

χόρεψες μέχρι τέλους

και τώρα αναπαύεσαι

μαζί με τους Αγγέλους.

2-6-2011

ΠΡΩΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Κατέβαινα χαράματα

τη σκάλα κάθε μέρα

ξύπναγες, άνοιγες το φως

κι έλεγες καλημέρα.

Ένα καρβέλι ολικής

σου κρέμαγα στην πόρτα

την ώρα εσύ που έπαιρνες

τα χάπια σου τα πρώτα.

Τώρα το φως είναι σβηστό,

ατράβηχτη η κουρτίνα

κι ένα καντήλι αμυδρά

φωτίζει την κουζίνα.

4-6-2011

ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΑ ΛΟΓΙΑ

Σε μία δύσκολη στιγμή

που κάτω μ’ είχαν ρίξει

και παραλίγο το ντουνιά

τον ψεύτη θα ’χα αφήσει,

μου είπες πως για πάρτη μου

εσύ θα καθαρίσεις

αφού λίγα τα τέρμινα

σου μένουν για να ζήσεις.

Τώρα ήρθα στο ξόδι σου

να σ’ αποχαιρετήσω

και να σου πω τα λόγια σου

δε θα τα λησμονήσω.

6-6-2011

ΟΙ ΝΕΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ

Σ’ Αθήνα και Θεσσαλονίκη

αυτές της μέρες τριγυρνώ

με τρόλεϊ, με λεωφορεία

με τραμ, με τρένο και μετρό.

Πλευρίζω νεαρών παρέες

κάθομαι δίπλα, δε μιλώ

στήνω αυτί και τις κουβέντες

στο νου μου μαγνητοφωνώ.

Όλοι μιλάνε γι’ αποδράσεις

-όχι ταξίδια αναψυχής-

για δρόμους που δεν επιστρέφουν

και μ’ ένα πλάκωμα ψυχής.

Και βλαστημάνε την πατρίδα

που φέρθηκε σαν μητριά

τόσες σπουδές, τόσες ελπίδες

κι αυτή τους στέλνει μακριά.

Ρίχνω στο πάτωμα το βλέμμα

νιώθω ένα αίσθημα ντροπής

ξάγρυπνο με κρατούν τις νύχτες

κάτι εφιάλτες ενοχής.

Γιατί κι εγώ είμαι οικοδόμος

-κι όλη η δική μου η γενιά-

που έχτισε πάνω στην άμμο

κάλπικων ιδεών γιαπιά.

ΚΟΥΙΖ

Ποια είναι η επαρχία αυτή

–εύκολα θα ρωτήσω-

που θέλουν το ποτάμι της

να το γυρίσουν πίσω;

Που το ασφαλές λιμάνι της

προορίζουν για χαβούζα

ενώ οι κάτοικοι αραχτοί

πίνουν αβέρτα ούζα;

Που ψόφια ψάρια θάβουνε

κάτω απ’ τα χώματά της

κι αρχαία οι βέβηλοι αποσπούν

από τα σωθικά της;

Πού με κλουβιά γεμίσανε

ακρογιαλιές παρθένες

και γίναν αφιλόξενες,

στους πατριώτες ξένες;

Πού στήνουν Γκουαντάναμο

-εύστοχος ο ζωγράφος-

να γίνει των λαθραίων ψυχών

μα και των ντόπιων τάφος;

Ποια επαρχία ανέκαθεν

πάσχει από ηγεσία

και έχει καταδικαστεί

στην ανυποληψία;

Όποιος σε τούτο το κουίζ

σωστά μου απαντήσει

νόστιμο –εκ ζωοκλοπής-

σφαχτάρι θα κερδίσει.

ΤΑ ΠΙΣΤΡΟΦΙΑ (ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ)

Η λαθρομετανάστευση είναι ανάγκης τέκνο

όμως για την πατρίδα μας σκληρή γροθιά στο στέρνο.

Αυτό το μάρμαρο ακριβά το πλήρωσε η Αθήνα

αφού ένα γκέτο στήθηκε μες στην καρδιά της σφήνα.

Η εξουσία δεν μπορεί κανένα να απελάσει

γι’ αυτό και αποφάσισε να τους διαμοιράσει.

Να πάνε σε στρατόπεδα σε όλη την Ελλάδα

τα αχαμνά να ξύνουνε με χιόνι και λιακάδα.

Καταυλισμός ορίστηκε και στην Ακαρνανία

στον Άγριλο παραλιακά στη λίμνη Αμβρακία.

Οι Αφγανοπακιστανοί θα κάνουν παροικία

με φουστανέλα μακριά, τουτέστιν κελεμπία.

Μες στο xiromero το news σκληρές οι αναρτήσεις

οι Δήμοι ξεσηκώθηκαν και στη Βουλή ερωτήσεις.

Όμως, εγώ, αγαπητοί, κόντρα θα πάω στο ρεύμα

βλέπω την εγκατάσταση κάτω από άλλο πνεύμα.

Μιας και ερημώνουν τα χωριά κι η γη έχει χερσέψει

μια ευκαιρία της δίνεται να ξαναζωντανέψει.

Αρκεί να φέρει ο ΟΗΕ αλόγατα και βόδια

για να οργώνουνε τη γη μ’ άροτρα Ισιόδια.

Δυο γίδες ας τους δώσουνε, κοτούλες και κοκόρια∙

άλλωστε έτσι ζούσανε στα Ταλιμπανοχώρια.

Μέρος της εργασίας τους θα είναι για το νοίκι

για το φαΐ, για το πιοτί, για τον καφέ στο μπρίκι.

Όσοι δε θέλουν να εργαστούν αυτοί ¨μη εσθιέτω¨

μόνοι τους θα ζητήσουνε να φύγουνε πακέτο.

Οι προκομμένοι σύντομα κομπόδεμα θα μάσουν

κι από απογόνους αγροτών χωράφια θ’ αγοράσουν.

Το φράγμα δε των Αχυρών τότε θα έχει ουσία

αφού θα υπάρχουν γεωργοί άρα και γεωργία.

Θ’ αράξουν, θα εγκατασταθούν, θα κάνουνε και τέκνα

θα βγαίνουνε στα μαγαζιά θα λεν: ¨κάπελα κέρνα¨.

Πολλά θα είναι τα παιδιά, θ’ ανοίξουν τα σχολεία

τη γλώσσα θα ξεχάσουνε απ’ την Ταλιμπανία.

Γάμοι μικτοί θα γίνουνε -δυο νήματα στ’ αδράχτι-

το έθνος θ’ αναγεννηθεί ξανά από τη στάχτη.

Δύο χιλιάδες χρόνια πριν, του Αλέξανδρου τ’ ασκέρι

πήγε και άφησε σπορά ως τα δικά τους μέρη.

Απόγονοί τους οι Καλάς, Ελληνικά συντρόφια

οπότε τώρα φίλοι μου έχουμε τα πιστρόφια.

Ο ΜΠΑΚΑΛΗΣ

Θυμάμαι το μπακάλη

με το ποδήλατο

το Χρήστο το Ραβάνη

κοντό κι αδύνατο.

Δεκάδες προϊόντα

στ’ όχημα στοίβαζε

ερχόταν πόρτα-πόρτα

και μας τα μοίραζε.

Δυο τσάντες στο τιμόνι

πίσω κιβώτιο

με ήλιο και με χιόνι

στο δρομολόγιο.

Με τις παραγγελίες

ποτέ δε λάθεψε

κι απ’ όλες τις κυρίες

εύσημα μάζεψε.

Άφταστο στην προπαίδεια

το μολυβάκι του

τίμια βερεσέδια

στο τεφτεράκι του.

Θυμάμαι τη ρετσίνα

-το κεχριμπάρι του-

που ’χε τα χρόνια εκείνα

μες στο κελάρι του.

Πέφταν σαν τις ακρίδες

οι ξεροσφύρηδες

εργένηδες, μπεκρήδες

και νοικοκύρηδες.

Τα βράδια τον τιμούσε

κι αυτός τον οίνο του

κι ύστερα γρατζουνούσε

το μαντολίνο του.

ΚΑΡΙΕΡΑ

Σήμερα αν θέλεις ν’ ανεβείς

να κάνεις και καριέρα

πρέπει να είσαι γραμματεύς

ή να ’σαι καμαριέρα.

Να ’χεις τον Ντομινίκ Στρος Καν

για προϊστάμενό σου

να βάζει τις υπογραφές

κάτω απ’ τον αφαλό σου.

Κι αν θέλεις να ’σαι αρχηγός

χώρας που ’χει πτωχεύσει

σίγουρα αυτός ο κύριος

θα σε διακορεύσει.

Αυτά δεν τα ’βγαλα απ’ το νου

δεν είναι εικασία

μα διεθνής και εγχώρια

σύγχρονη ιστορία.

Το Δου.Νου.Του. κι η Τρόικα

με έννοια ευρεία

σημαίνουνε το ΔοΝηΤή

και τα γνωστά μας Τρία.

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΗΔΙΕΜΑΙ (ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ)

Η κρίση που βιώνουμε είναι γνωστό τοις πάσι

ότι και σεξουαλικά μας έχει επηρεάσει.

Κι ενώ είμαστε ένας λαός ανέκαθεν τσακμάκι

τώρα κοιμάται ήσυχο κι άφτερο το πουλάκι.

Κι όποιον ρωτήσεις περί sex σου λέει άρες μάρες

αντίθετα στο ΔΝΤ έχουνε σηκωμάρες.

Θα μάθατε για τον Στρος Καν που σε μια καμαριέρα,

στο ¨SOFITEL¨, με τ’ ¨όπλο¨ του της όρμησε μια μέρα.

Φωτιά τα ειδησεογραφικά, πήρανε, πρακτορεία

αλλά δεν ήταν ¨κεραυνός¨, που λένε, ¨εν αιθρία¨.

Γιατί μια φήμη πίσω του αυτός ο κύριος σέρνει:

-ως πρόεδρος του ΔΝΤ- ¨ο Καν πηδάει και δέρνει¨.

Κι εμείς που εμπιστευτήκαμε σ’ αυτόν το υστέρημα μας

θα μπαίνει τώρα απρόσκλητος μέσα στην κάμαρά μας;

Δεν ξέρω Οθωμανικά αν έχει εκείνος γούστα

πάντως η ηγεσία μας τη φόρεσε τη φούστα.

Βλέπω ότι ο Πρωθυπουργός μονόπαντα βαδίζει

κι ο επί των Οικονομικών σείεται και λυγίζει.

Αγνόησαν ειδήμονες που πείρα έχουν μεγάλη

ότι: ¨αν πας στο ΔΝΤ φόρα βρακί απ’ ατσάλι¨.

Εκτός και αν γουστάρανε∙ αλλά εμείς τι φταίμε;

μας ρεζιλέψαν διεθνώς ως: ¨ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΗΔΙΕΜΑΙ¨.

ΣΕΡΒΙΕΤΕΣ ISTANBUL

Το ότι πήγανε τουρνέ

στην Πόλη οι φωτογράφοι

το ’πε το Haberturk T.V.

μα και η Hurriyet το γράφει

Πήραν φωτιά οι μηχανές,

ανάψανε τα κλείστρα,

πέφταν τα φλας σαν αστραπές

στο Βόσπορο τη νύχτα

Στην Istanbul ο Σώκρατες

παρθενικό ταξίδι,

γουστάρισε, και δεύτερο

προγραμματίζει ήδη

Ο Τάσος που ’ναι τακτικός

της Πόλης εκδρομέας

διέπρεψε ως παζαρτζής

και ως διερμηνέας

Με την ακρίβεια τα ’βαλε

ο Φώτης ο Ζοχάδας,

για τις αυξήσεις του καφέ

και της μακαρονάδας

Ο Γιώργος δε πραγματικός

Πασάς ήταν στην Πόλη,

του πήρε η φτήνια τον παρά

μέσα απ’ το πορτοφόλι

Αγόρασε ρολόι, T-shirts,

μπουρνούζια και πετσέτες

μα όλοι τον ρωτούσανε

γιατί πήρε σερβιέτες

[Λησμόνησα όμως να σας πω

πως στο λεωφορείο

απ’ του air condition τις οπές

περίσσιο έμπαζε κρύο]

Έστριψε το μουστάκι του

και λέει: ¨μη λέτε πίπες

με τις σερβιέτες έκλεισα

της οροφής τις τρύπες¨.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ

Στ’ Αγρίνιο ο Ιερώνυμος πήγε να Λειτουργήσει

κι ο Δήμαρχος Επίτιμο Δημότη να τον χρίσει.

Κρέμασε το Χρυσό Κλειδί με το Σταυρό αντάμα

βούρκωσε, όπως κι ο ουρανός με μια βροχή σαν κλάμα.

Μα γλίστρησε απ’ τα δάκρυα πριν απ’ τη Λειτουργία

και εσπευσμένα βρέθηκε στου ΚΑΤ τα χειρουργεία.

Σε μια εποχή που γίνεται για θαύματα κουβέντα

που γι’ Άγιους και Όσιους ψάχνουνε ντοκουμέντα,

αυτό το περιστατικό μην είναι ένα σημάδι,

μία προειδοποίηση σαν φως μες στο σκοτάδι;

Δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος να το αξιολογήσω

μα ως ερευνητής Γραφών λέω να το τολμήσω.

Ο Άγιος Χριστόφορος το έκανε το θαύμα

και στον Αρχιεπίσκοπο διπλό άνοιξε τραύμα.

Σινιάλο δίνεται σ’ αυτούς που ’χουν τη Θεία Προίκα

σαν τη θυσία του Αβραάμ και το Εν Τούτω Νίκα.

Θα αγανάκτησε ο Θεός για κληρικούς, ποιμένες

που η εξουσία τούς κρεμά ολόχρυσες καδένες.

Π’ άφησαν το λιπόσαρκο το ποίμνιο στους λύκους

ενώ εκείνοι κουβαλούν Παγκαλιες ζώνες λίπους.

Και έστειλε το μήνυμα. Πιστεύετε ελήφθη;

Μα κι αν ελήφθη, σίγουρα στον κάλαθο ερίφθη.

Μα ποιος ακούει τον Ύψιστο –αν τελικά υπάρχει-

ηλίου φαεινότερο: ο Μαμωνάς μας άρχει.

Με Αγορές, με Δ.Ν.Τ., Τρόικες τραπεζίτες,

ιερατεία, πολιτικούς κι ασπόνδυλους κοπρίτες.

Θαύματα και Οράματα είναι για τους μουζίκους

για να ’ναι υποτακτικοί σαν πρόβατα στους λύκους.

Θαυματουργή λανσάρουνε μία Αγία Ζώνη

αυτή που σφίγγει ο Λαός στο τρύπιο παντελόνι.

Θαυματουργό και Τίμιο βαφτίσαν και το Ξύλο

για να μην αντιδρά ο φτωχός σαν τον υπάκουο σκύλο.

PRESSINACTION

Άπειρες στο διαδίκτυο

είναι οι ιστοσελίδες,

επί παντός επιστητού

σερβίρουνε μερίδες।

Μα οι πιο πολλές μπαγιάτικες,

κακομαγειρεμένες

και δυστυχώς είναι αρκετές

με φόλες δολωμένες।

Κι όπως σ’ όλα τα πράγματα

υπάρχουν οι εξαιρέσεις

σ’ αυτές το pressinaction

θα πρέπει να προσθέσεις।

Ιστοσελίδα με άποψη

μ’ έδρα τη Σαλονίκη·

τους γράφοντες δεν τους τραβά

κανείς απ’ το μανίκι।

Πάντα με δημιουργικές

και καίριες παρεμβάσεις

με σκέψεις, προβληματισμούς

και καθαρές προτάσεις।

Έξω από στερεότυπα

και άνευ παρωπίδων

σε αξιοπιστία μακράν

άλλων ιστοσελίδων।

Διαβάζετε τα άρθρα της

στείλτε τα σχόλιά σας

προσθέστε τη στις λίστες σας

στα ιστολόγιά σας।

Προπάντων διαδώστε την

σε φίλους, συγγενείς σας

αν θέλετε ανεξάρτητη

την ενημέρωσή σας.

Η ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ

¨Απόστολε¨ είπε ο γιατρός

¨πρέπει να δείξεις θάρρος

σε λίγο θα απαλλαχτείς

απ’ του νεφρού το βάρος¨।

Έστειλε μία αδερφή

για να τονε ξεντύσει

και μια αδερφάρα αργότερα

τις τρίχες να ξυρίσει।

Όταν λοιπόν ο κομμωτής

τον έκανε σα γυάλα

του φόρεσε ένα καλσόν

κατάλευκο ίδιο γάλα।

¨Τσολιά μου είσαι έτοιμος¨

είπε στον Αποστόλη

και ύστερα με νόημα

του ’πιασε το πιστόλι।

Στο χειρουργείο ο γιατρός

έβγαλε τα νυστέρια

και σε δυο ώρες έπλυνε

τα ματωμένα χέρια।

Η Πόπη απ’ την αναμονή

στον ίδρωτα λουσμένη

μα λίγο κάτω απ’ την πληγή

έψαχνε η καημένη।

¨Είχα αγωνία ¨είπε ¨γιατρέ

μην έχεις κάμει λάθος

μην απ’ τη ρίζα έκοψες

το εισχωρούν εις βάθος¨।

¨Δε νοιάζομαι αν απ’ τα νεφρά

τα δύο γίναν ένα

μα αν τα τρία στέκονται

ακόμα κρεμασμένα¨।

Κι ευθύς στον Τάκη φώναξε:

¨γιατρέ είσαι κανόνι

σωστός είναι ο λογαριασμός

κάτω απ’ το σεντόνι¨.

ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΣΟΥΤΙΕΝ

Το ξέρατε πως το σουτιέν χρησιμοποιημένο
έχει αξία σαν το κρασί το πεπαλαιωμένο;

Κι όμως κάθε τεμάχιο με τρία ευρώ αγοράζουν
πάνελ ηχομονωτικά μ’ αυτά κατασκευάζουν.

Σκεφτείτε, σ’ ένα studio ή θεαμάτων χώρο
πόσα σουτιέν σφραγίζουνε του τοίχου κάθε πόρο;

Τις ρόγες των στηθόδεσμων που ήταν καλυμμένες
πόσες ήταν οι άγουρες, πόσες σταφιδιασμένες;

Στήθη που αντικείμενο τόσων ερώτων γίναν
και πόσα με το θηλασμό ζωή στα βρέφη δίναν;

Διαβάζοντας την είδηση λύθηκε η απορία
γι’ αυτά που μου συνέβαιναν σε κάθε συναυλία.

Το πρόγραμμα σχεδόν ποτέ δεν παρακολουθούσα
άλλοι ήχοι έφταναν στ’ αυτιά και τους ακολουθούσα.

Άκουγα αναστεναγμούς, να πιπιλίζουν χείλια,
έβλεπα αόρατες θηλές πάνω μου σαν καντήλια.

Ήταν λοιπόν επόμενο να λέω: ¨Άρη, πού μπήκες¨
αφού βρισκόμουν βυζαβί με τόσες βυζοθήκες.

ΘΕΣΣΑ-100-ΛΟΝΙΚΗ

Ένας αιώνας πέρασε από αυτή τη μέρα
που ήχησαν χαρμόσυνα καμπάνες στον αγέρα.

Και έστειλαν το μήνυμα για τη μεγάλη Νίκη
ότι σε χέρια ελληνικά έπεσε η Σαλονίκη.

Ήταν Συμβασιλεύουσα τότε επί Βυζαντίου
και τώρα Συμπρωτεύουσα αυτού του κρατιδίου.

Η φτωχομάνα του Βορρά, μήτρα Δημοκρατίας
πρωτεύουσα της προσφυγιάς και της φιλοξενίας.

Ενέπνευσε τους ποιητές, ζωγράφους, σκηνοθέτες•
Νυφούλα του Θερμαϊκού την είπαν οι συνθέτες.

Έχει τον Πύργο το Λευκό αναφοράς σημείο
και το βαρδάρη που συχνά βρυχάται σαν θηρίο.

Έχει και τους Σαλονικιούς κιμπάρηδες-καρντάσια,
τις όμορφες Σαλονικιές σα ζουμερά κεράσια.

Ανέκαθεν Πολιτισμών ήτανε σταυροδρόμι
μα σήμερα της πόλης μας αδιέξοδοι οι δρόμοι.

Μπροστά όμως στην πρόκληση της νέας χιλιετίας
η πόλη πρέπει αντάξια να ’ναι της Ιστορίας.

Να ξαναγίνει εξωστρεφής με ανοικτές κεραίες
και όχι κλειστοφοβική σε ρεύματα και ιδέες.

Δεν της ταιριάζει μια στυφ(ν)ή να ’ναι γεροντοκόρη
μα η Νύμφη η πολύφερνη η Μακεδονοκόρη.

2-5-2011 Άρης Μπιτσώρης

ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΜΕΛΙΣΣΩΝ

Οι μέλισσες ανέκαθεν ήτανε για τη Φύση
βαρόμετρο, αν ο άνθρωπος στη Γη θα επιζήσει.

Μέλι, βασιλικός πολτός, πρόπολη και κερήθρα
είναι πηγή της βιοτής και υγείας κολυμβήθρα.

Με μέσα όμως αθέμιτα ο άνθρωπος την πλάση
νόμισε ο υπερφίαλος ότι θα τη δαμάσει.

Και ιδού τ’ αποτελέσματα -άσχημες οι ειδήσεις-
η κοινωνία των μελισσών στα όρια της κρίσης.

Οι άτρωτες οι μέλισσες απέκτησαν καρκίνο
το μέλι δηλητήριο, πικρό σαν το κινίνο.

Μάταια τ’ άνθη καρτερούν να επικονιαστούνε
και οι καρποί απ’ τα κλαριά θα εξαφανιστούνε.

Κι εγώ που ως τώρα έτρεμα μην πέσω σε μελίσσι
πρώτη φορά παρακαλώ κεντρί να με τσιμπήσει.

ΜΕ ΤΟ ΣΟΥΒΛΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ

Οι γέροντές μας οι παλιοί
μια φράση είχαν αφήσει
πως: ¨άλλους μούντζωσε ο Θεός
κι άλλους έχει ευνοήσει¨.

Σήμερα το θυμήθηκα
που ήρθα στη Μπαμπίνη
και είδα πως οι φίλοι μου
κατέφθασαν κι εκείνοι.

Αράξανε στον καφενέ
με ούζα και καφέδες
και στο προσήλιο συζητούν
για σκούφιες και μπερέδες.

Άφησαν τις γυναίκες τους
σ’ Αθήνα, Αγρίνιο, Πάτρα
αφού ως την παραμονή
αυτές χτυπάνε κάρτα.

Θα ’ρθουν Μεγάλο Σάββατο
για λάντζα στην οικία
και κουρασμένες θα διαβούν
μετά στην εκκλησία.

Οι άντρες τους ξεκούραστοι
θα θέλουνε ’ξορέξια
αφού πρώτα τις βάλουνε
να φτιάξουν κοκορέτσια.

Μα με τη χούφτα στο σουβλί
θα μείνουν οι βαρβάτοι
γιατί θα κάνουν αποχή
αυτές απ’ το κρεβάτι.

ΜΠΑΜΠΙΝΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Τους παρακάτω στίχους αφιερώνω στο Βασίλη Πανάκια


Τα άγουρα τα χρόνια μου
τα ’ζησα στη Μπαμπίνη
και τα παιδιά μ' αγκάλιασαν,
ένα μ’ αυτά είχα γίνει.

Τι κι αν εκύλησε ο καιρός
κι οι κρόταφοι είναι γκρίζοι,
συχνά στην αθωότητα
η μνήμη μου γυρίζει.

Σαν πλησιάζει Πασχαλιά
σκέψη δεν έχω άλλη
βοτάνι Αϊβάρβαρο
να μάσω απ’ την Κράλη.

Να ιδώ τον Επιτάφιο
κορίτσια να στολίζουν
τα μάγουλά μου σαν παιδί
ξανά να κοκκινίζουν.

ΦΟΥΚΟΥΣΙΜΑ

Το έγραψαν οι ποιητές
και οι λαϊκοί συνθέτες
ότι στην άμμο άμα χτιστούν
πέφτουν οι μεζονέτες.

Αν βγει το κύμα στη στεριά
ραγίζει και τους βράχους
και το τσουνάμι ορμητικό
ανοίγει ανθρώπων τάφους.

Κι όσοι του ανθρώπου θεωρούν
ανώτερη την κράση
πλανώνται γιατί δεν μπορεί
τη Φύση να δαμάσει.

Η Ιαπωνία είχε Θεό
το made in Japan πνεύμα
μα αυταπάτες έτρεφε
είχε αχίλλειο πτέρνα.

Τώρα θυσία στο Μολώχ
έδωσε τα παιδιά της
χάρτινοι πύργοι ήτανε
τα επιτεύγματά της.

Ας το ’χουμε υπόψη μας
αυτό ήταν ένα σήμα
γιατί εν δυνάμει όλη η Γη
είναι μια Φουκουσίμα.

ΣΕ ΟΝΕΙΡΟ

Γυμνός στην άμμο την υγρή
κι ο ουρανός σεντόνι
και το κορμί σου δίπλα μου
φωτιά που με πυρώνει.

Πώς να δαμάσεις τ’ όνειρο
σαν έχει πάρει φόρα
με το φεγγάρι ολόγιομο
κι ακλείδωτη την ώρα;

Με ταξιδεύουν τα φιλιά
στις γειτονιές του απείρου
κλείνω τα μάτια, απ’ τα φτερά
μην πέσω του ονείρου.

Αυτοί οι στίχοι μελοποιήθηκαν από τον Αιτωλοακαρνάνα συνθέτη Βασίλη Παπαδογιώργο.
Η εντελώς πρόχειρη ηχογράφηση έγινε κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των βιβλίων μου στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ τον Ιανουάριο του 2009. Ακολουθεί το video.
Ο Βασίλης Παπαδογιώργος έχει μελοποιήσει αρκετά τραγούδια σε δικούς μου στίχους,δεν ξέρω αν καταφέρουμε να τα γράψουμε σε C.D.

ΤΟ ΣΑΜΑΛΙ

Σίγουρα ο προπάππους του
θα έφτιαχνε χαλβάδες,
στη Μικρασία ήταν γνωστός
σ’ όλους τους μαχαλάδες.

Την τέχνη του κληρονομιά
άφησε μες στα χρόνια
κι απ’ τη δική του τη γενιά
έφτασε στα εγγόνια.

Το επώνυμό του άλλωστε
μας πείθει ολωσδιόλου
ο απόγονός του λέγεται:
Γεώργιος Χαλβατζόγλου.

Ο Γιώργης, άντρας με αρχές,
τιμάει τ’ όνομά του
με το μεράκι του παππού
γαρνίρει τα γλυκά του.

Μα απ’ το χαλβά προχώρησε
ακόμα παραπέρα
και τη ζαχαροπλαστική
πήγε σε άλλη σφαίρα.

Στο σάμαλι ειδικεύτηκε
και το ’κανε επιστήμη•
μένει η μπουκιά ανεξίτηλη
στης γεύσεως τη μνήμη.

Όποτε φέρνει το ταψί
επάνω στο πατάρι
ρουφιάνους στέλνει ο Τερκενλής
τη συνταγή να πάρει.

Πέφτουμε πάνω στο γλυκό
λες κι είμαστε καρτάλια
κι αυτός κοιτάζει ευτυχής
πίσω απ’ τα ματογυάλια.

Το δε κομμάτι της ντροπής
ποτέ ορφανό δε μνήσκει
και όποιος έρχεται αργά
τρίμματα μόνο βρίσκει.

Είμαστε τυχεροί λοιπόν
στο στέκι του Ιορδάνη
με μουχαμπέτι και καφέ
μα μόνο αυτό δε φτάνει.

Γευόμαστε το πιο εκλεκτό
σάμαλι στο κουρμπέτι
δια χειρός του φίλου μας
που ’χει καρδιά σερμπέτι.

ΓΕΝΕΘΛΙΑ-ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Σήμερα θα σας διηγηθώ
μια αληθινή ιστορία,
στους ώμους μου την κουβαλώ
απ’ το πενήντα τρία.

Οκτώ του Μάρτη, Κυριακή
δώδεκα μεσημέρι
και ο πατέρας μου έλαβε
χαρμόσυνο χαμπέρι.

Ότι γεννήθηκε ο Υιός
-το πρότυπο του άντρα-
κι η Αφροδίτη έστειλε
μία γαλάζια χάντρα.

Ήρθε κι ο ίδιος ο Έρωτας
με βέλη στο θηκάρι
και τα φτερά του άφησε
πάνω στο μαξιλάρι.

Νύμφες, Νεράιδες ήρθανε,
Μούσες, παρθένες κόρες,
στο λίκνο με νανούριζαν,
με κούναγαν σε αιώρες.

Κι είπανε τότε οι Θεοί
και οι του Ιερατείου:
Ιδού ο φύλαξ Άγγελος
του γυναικείου αιδοίου.

Κι ορίσανε των γυναικών
ημέρα Οκτώ του Μάρτη
και μ’ έχρισαν των θηλυκών
Άγιο και Προστάτη.

ΠΑΤΑΡΙ LIVE

Στο Άβατο το Σάββατο
το sex ήταν το θέμα
-μα όχι επιπόλαια-
κάτω από άλλο βλέμμα.

Άκρως επιστημονική
ήτανε η κουβέντα,
οι ειδικοί αδιάσειστα
έφεραν ντοκουμέντα.

Το λόγο είχαν οι γιατροί:
χειρούργος, πρωκτολόγος,
γυναικολόγος μαιευτήρ
και ο δερματολόγος.

Μας μίλησαν για libido,
σαφώς: using or loosing
προστάτη, ινομυώματα
και after εάν tsoosing.

Αίφνης εντός του Μεντρεσέ
-μες στων ανδρών τη Μέκκα-
θρασύτατη, απρόσκλητη
εισήλθε μια γυναίκα.

Με εμφανή στο πρόσωπο
ίχνη κλιμακτηρίου
ύφος εταίρας πάνσοφης
αρχαίου συμποσίου.

Κι ενώ επικράτησε σιγή
εντός του εντευκτηρίου
την ευκαιρία άδραξε
σύντομου λογυδρίου.

Μα ήταν σαν να έκανε
εμπρός μας χαρακίρι
θεωρώντας ότι πίνεται
η ίδια στο ποτήρι.

Ή όταν μας εκτόξευσε
ετέρα κεραμίδα
πως, άμα λάχει, ντύνεται
με διαφανή χλαμύδα.

Δε γνώριζε η αφελής
εμείς πως δε μασάμε
πως του Ηλί τις διδαχές
με πάθος μελετάμε.

Ότι: μέχρι τα είκοσι
βαριά είκοσι δύο,
μετά από κει για απόσυρση
στέλνουμε το αιδοίο.

ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ

Δε θέλω το πρωί καφέ
τα μάτια μου ν’ ανοίξω
ούτε τσιγάρου σέρτικου
ντουμάνι να ρουφήξω.

Φτάνει να έρθει στα αυτιά
ήχος από τακούνια
και γυναικείο άρωμα
ν’ αγγίξει τα ρουθούνια.

Κάθε πρωί ώρα επτά
έξω απ’ τα γραφεία
με μία γόβα αιχμηρή
περνάει μια κυρία.

Κι ακολουθούν ως συνειρμοί
μαστίγιο και ζαρτιέρα
κι αυτή η φαντασίωση
μου έφτιαξε τη μέρα.

Μα ο γιατρός ο φίλος μου
λέει -καλά και σώνει-
πως πάσχω από το γνωστό
¨σύνδρομο Παπαχρόνη¨.

ΣΤΗΝ ΚΑΙΤΗ

Νύφη ήρθε η Καίτη στο χωριό
από τη Μυτιλήνη
μα απ’ τις Μπαμπινιώτισσες
πιο ντόπια είχε γίνει.

Πολλές φορές κατέφθανε
απ’ τον Αλέκο πρώτη•
αυτή το Χρήστο έκανε
γνήσιο Μπαμπινιώτη.

Πρόσχαρη, καταδεχτική
με το χαμόγελό της•
φιλόξενο και ανοιχτό
ήταν το σπιτικό της.

Τις εκδηλώσεις του χωριού
πάντοτε τις τιμούσε,
πολλές φορές και ο χορός
μ’ εκείνη ξεκινούσε.

Μα όμως η επάρατος
μισεί την ευτυχία
και ρίχτηκε επάνω της
μ’ ανείπωτη κακία.

Εκείνη στάθηκε όρθια
στο μαρμαρένιο αλώνι,
πάλεψε, κι ας την έζωναν
αφόρητα οι πόνοι.

Αγώνας μακροχρόνιος,
εκεί που ’ταν να πέσει
το χάρο κάτω έβαζε
του δίπλωνε τη μέση.

Όμως σ’ αγώνα άνισο
όσο και να παλέψεις
λίγα απ’ το χρόνο τέρμινα
μόνο μπορείς να κλέψεις.

Μα ας γραφτεί έστω κι αργά
μες στην εφημερίδα:
¨η Καίτη ήταν της ζωής
μεγάλη ηρωίδα¨.

Να τη σκεπάζει ανάλαφρα
το χώμα στη Μπαμπίνη
σ’ άντρα και γιο τώρα η ζωή
υγεία να τους δίνει.

21-2-2011 Άρης Μπιτσώρης

ΦΙΛΙ ΖΩΗΣ

Λαχτάρα πήραμε ξανά
απ’ την ωραία Ελένη
όταν σε μία αίθουσα
βρέθηκε ξαπλωμένη.

Μπροστά σ’ αυτό το θέαμα
είναι να μην τρομάξεις;
Πέσαμε όλοι επάνω της,
της κάναμε μαλάξεις.

Όμως δε συνερχότανε
απ’ της καρδιάς τους πόνους
κι ήρθε αμέσως το ΕΚΑΒ
με δύο νοσοκόμους.

Στο Ιπποκράτειο οι γιατροί
όντως τα βρήκαν σκούρα
αξονικές, μαγνητικές
δείγμα από αίμα και ούρα.

Δεν ήταν εγκεφαλικό
ούτε ζαχάρου αιτία•
συνήλθε, μα επέμενε
μια ύποπτη ναυτία.

Και τότε βγήκε θετικό
το τεστ εγκυμοσύνης
κι ανεζητήθη ο αίτιος
για ανάληψη ευθύνης.

Με πήραν στο τηλέφωνο
και το και το μου είπαν.
-Εσείς είστε ο σύντροφος;
Τα πόδια μου κοπήκαν.

Ωχ!, είπα, τη ζημιά αλλουνού
εγώ θα την πληρώσω
που μόνο ένα φιλί ζωής
πρόλαβα να της δώσω;

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Σχετικά με την παρουσίαση του βιβλίου μου "ΡΕΝΤΙΦΗΣ, ο λαϊκός ποιητής του Ξηρομέρου"
στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ( Παρασκευή 11-2-2011)δες τις σχετικές αναρτήσεις στο xiromeronews

ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ

Μες στο xiromero-το-news
πρωί-πρωί σαν μπήκα
φίλοι μου το ομολογώ
ότι την καταβρήκα.

Διάβασα ένα δοκίμιο
του Χρήστου Κλαδευτήρα
γράφει γιατί θερίζουμε
αντί σιτάρι ήρα.

Νυστέρι έβαλε βαθιά
στο άρρωστο κορμί μας
και δίχως αναισθητικό
να δούμε την πληγή μας.

-Χρήστο συγχαρητήρια
για αυτό το νέο άρθρο
μα ξέρεις που το γράφουνε
αυτοί που ’ναι στο ¨βάθρο¨.

Κι εμείς του κόσμου οι ¨γραφικοί¨
όσο καιρό θα ζούμε,
σκόνη θα είμαστε στη γη
όταν δικαιωθούμε.

Ο ΑΡΓΑΛΕΙΟΣ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ

Απόσπασμα από την Έμμετρη Διαχρονική Επιθεώρηση που γράψαμε μαζί με τον Ηλία Κουτσονικόλα.

............................................................................
Οδυσσέας:
καλά για ποιον με πέρασες και λες αυτές τις πίπες
σ’ εμένα που εβούλωσα τόσων Κυκλώπων τρύπες;

Και ποιο το αποτέλεσμα που πήγα εγώ στην Τροία;
Εσείς εδώ σκεφτόσασταν μόνο τη συνουσία.

Τέρμα αυτά που ξέρατε εδώ θα μπει μια τάξη
κι όποιος του νόμους μου αψηφά να ξέρει θα βελάξει.

Πηνελόπη:
σιγά βρε Οδυσσέα μου πήρες μεγάλη φόρα
και μη φωνάζεις δυνατά σ’ ακούει όλη η χώρα.

Οδυσσέας:
τότε που έφυγα εγώ να πάω εκεί που πήγα
τον Έλληνα άφησα άρχοντα τον βρήκα όμως κολήγα.

Κολήγα μα και είλωτα των δήθεν αναγκών του
θύμα της κατανάλωσης,των ανασφαλειών του

Τον άφησα εργατικό και σπίρτο αναμμένο•
τεμπέλη τον αντάμωσα και αποχαυνωμένο.

Είδα ακάμωτη τη γη και στράτες λογγομένες
τις στέρνες μέχρι το λαιμό να ’ναι ξεχειλισμένες.

Μηδέ ζευγάς και θεριστής, αμπέλι, καπνοτόπι
κι είπα: « χωρίς τον ίδρωτα ζούνε αυτοί οι ανθρώποι;».

Είδα στομάχια φουσκωτά, μάγουλα τσιτωμένα
κοιτούσα αν τα χέρια τους τα ’χουνε ροζιασμένα.

Είδα οικογένειες πολλές να είναι χρεωμένες
πολλές σπατάλες κρατικές δανειοδοτημένες.

Κόκια:
Οι νέοι κι οι μεσόκοποι παίζουν ΠΡΟΠΟ και ΚΙΝΟ
στους καφενέδες αραχτοί φρέντο και καπουτσίνο.

Δουλεύουν μόνο Αλβανοί Πακιστανοί και μαύροι
σα σπόρια τα ναρκωτικά μπορεί καθένας να ’βρει.

Τα σύνορα κατάντησαν σαν ξέφραγο αμπέλι
όποιος γουστάρει έρχεται και ό,τι ώρα θέλει.

Τότε κανείς δεν κλείδωνε και έφευγε για βόλτα
τώρα διπλά τα μάνταλα και σιδεριές στην πόρτα.

Οδυσσέας:
τ’ άσχημο είναι πως κάνουνε κουμάντο κέντρα ξένα,
τα παντελόνια οι άρχοντες τα ’χουν κατεβασμένα

Γι’ αυτό λοιπόν εγύρισα από την εξορία
να καθαρίσω για καλά την κόπρο του Αυγεία.

Τους άνομα πλουτίσαντες τους φαύλους τραπεζίτες
των ΔΕΚΟ τους διοικητές όλους τους λωποδύτες.

Στον κόσμο να απολογηθούν τι κάναν τόσα χρόνια
που έτρωγαν τον άμπακο με τέσσερα σαγόνια.

Ήρθε επιτέλους ο καιρός που ο λαός θα κρίνει
ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουνε, σε ποιους κλωτσιές θα δίνει.

Το «πόθεν έσχες» θα ελεγχθεί και όσοι αποδειχτούνε
καταχραστές, σφετεριστές ευθύς θα κρεμαστούνε.

Είν’ έγκλημα που αφήσανε τον κόσμο να πεινάει
κι ούτε ένα ξεροκόμματο δεν έχει για προσφάι.

..............................................................................
Τυπώθηκε σε βιβλιαράκι με ISBN: 978-960-92817-5-1

Ο ΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ

Όταν τα καπνοχώραφα
ήτανε στα ντουζένια
οι γεωργοί για πότισμα
είχαν μεγάλη έγνοια.

Φτιάξανε λούτσες, της βροχής
το ύδωρ να μαζεύουν
κι ύστερα τα χωράφια τους
στοιχειωδώς ν’ αρδεύουν.

Τώρα που χέρσεψε η γη
κι οι γεωργοί φευγάτοι
οι λούτσες μέσα στους αγρούς
μείνανε αμανάτι.

Είναι γεμάτες με νερό,
τοπίο ελώδες μοιάζει
και τα κουνούπια στα αυτιά
μας τραγουδούν με νάζι.

Εμείς αυτά τα έντομα
δεν τα ’χαμε γνωρίσει∙
δεν είχα ακούσει στο χωριό
κάποιον να ’χαν τσιμπήσει.

Μα τώρα τα τσιμπήματα
δεν είναι τόσο αθώα
γιατί απ’ το Νείλο ήρθανε
και άλλα τέτοια ζώα.

Που μεταφέρουν τον ιό
του Δυτικού του Νείλου
και κάποιοι απ’ όσους νόσησαν
¨τέθηκαν¨ επί ξύλου.

Να ξέρετε ότι η λοίμωξη
δεν παίρνει θεραπεία
και εμβόλιο δεν έβγαλε
καμία εταιρία.

Τρία είναι τα φάρμακα
γι’ αυτή την ιστορία
ώστε η μολυσματική
να εξαλειφθεί εστία.

Ή κάθε λούτσα να κλειστεί
ή το νερό να αδειάσει
-που ’ναι κομμάτι ασύμφορο
κι ανέφικτο στην πράξη-

ή, τρίτον, που ’ναι τελικά
η μόνη μας ελπίδα
να ανοίξει πάλι εξαρχής
του αγρότη η μερίδα.

Ν’ αρχίσουν τα οργώματα
σε κάθε χωραφάκι,
μοτέρ ν’ ακούσουμε ξανά,
νερό να μπει στ’ αυλάκι.

Με νέες καλλιέργειες
νέοι να ασχοληθούνε
τ’ άδεια σχολειά με μαθητές
γεμάτα να τα δούμε.

Αυτό κι αν είναι όραμα,
το όνειρο ενός γέρου,
να δει ότι ζωντάνεψε
η γη του Ξηρομέρου.

Μα ένας πόνος διέλυσε
την οπτασία ετούτη
τον ύπνο μου διέκοψε
κεντρί από κουνούπι.

Με μια σχετική καθυστέρηση δημοσιεύω αυτούς τους στίχους οι οποίοι περιέχονται σ' ένα από τα τελευταία μου βιβλιαράκια με τίτλο: ¨ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΣΤΙΧΟΣ¨

ΕΠΙΒΑΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ

Ως τα προχτές χιλιόμετρα
αβέρτα περπατούσα
στα μέσα δε μεταφοράς
χειρολαβές κρατούσα.

Άφηνα τα καθίσματα
λεία της γερουσίας
και γενικώς στα άτομα
¨χρήζοντα βοηθείας¨.

Εγώ το ’παιζα τζόβενο
σχεδόν παλικαράκι
κι αν το ’φερνε η περίσταση
έκανα και καμάκι.

Προχτές μ’ ένα βαρύ παλτό
τρέμοντας απ’ το κρύο
μετά από ώρα αναμονής
μπήκα στο λεωφορείο.

Μια δεσποινίς καθήμενη
ευθύς χαμογελάει•
το αίμα μου σαν χείμαρρος
στις φλέβες μου κυλάει.

Μετά η μικρή σηκώθηκε
και κλείνοντας το μάτι
μ’ έκανε τον πιο ευτυχή
στον κόσμο επιβάτη.

Μα αυτό που μου ’πε πώς μπορεί
ο νους να το χωρέσει;
¨Γέροντα έλα κάθισε
για σένα είναι η θέση¨.

ΕΥΧΕΣ ΠΡΟΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ

Συνάδελφοι, καλή χρονιά
χρόνια καλά, με υγεία
τα δύσκολα ας παλέψουμε
με αισιοδοξία.

Η κρίση και οι περικοπές
άγγιξαν τα σχολεία•
θέλει σωστή διαχείριση
σύνεση, φαντασία.

Οικονομία σε στυλό,
ΧΑΡΤΙ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑΣ
σε φως, νερό, τηλέφωνο
μέχρι χαρτί υγείας.

Μα όχι στα αισθήματα
αυτά να είναι λάσκα
ζεστή ας μείνει η καρδιά
κι όχι ψυχρή, Αλάσκα.

Κουράγιο και υπομονή
να βγει ο μακρύς χειμώνας
μα με συντροφικότητα
και όχι κατά μόνας.

ΕΒΙΤΑ

Λατινική Αμερική,
πάνε πενήντα χρόνια
τότε που του περονισμού
ανθίζανε τα κλώνια.

Οι Αργεντίνοι τον Περόν
φορτώθηκαν σαμάρι•
τον γούσταραν, τον ψήφισαν
και το ’χανε καμάρι.

Δεν κυβερνούσε μόνος του
αυτός την Αρζεντίνα
η Εβίτα ήταν πλάι του
η Κυρά-Περοντίνα.

Κι όταν ο πρόεδρος Περόν
έγινε μακαρίτης
η Εβίτα την Αργεντινή
έβαλε στο βρακί της.

Τους στίχους μου διαβάζοντας
ευλόγως θα ρωτήσεις
¨ο λόγος ποιος στο παρελθόν
τη σκέψη να γυρίσεις;¨.

Γιατί επαναλαμβάνεται
ως φάρσα η ιστορία
σ’ Αμερική, σε Αφρική
Ασία, Ακαρνανία.

Αν τύχει όμως και συμβεί
συντόμως εν Ελλάδι
μην πεις ότι κοιμόσουνα
πως ήσουν στο σκοτάδι.

Γι’ αυτό μη βιάζεσαι να πεις
πως είναι φαντασίες•
αν κάνεις κάποιους συνειρμούς
θα βρεις αντιστοιχίες.

Βάλε στις σκέψεις σου πανιά
και τότε μάνι-μάνι
ο νους θα ρίξει άγκυρα
σε Ιονίου λιμάνι.

Η ΓΑΪΔΟΥΡΑ

Στη Μπαμπίνη όταν ερχόσουν
πλησιάζοντας στα ¨Αχούρια¨
τα γκαρίσματα αρχίζαν
τα διακόσια της γαϊδούρια.

Μα περάσανε τα χρόνια
ήρθανε τρακτέρ και ντάτσουν
γρήγορα οι Μπαμπινιώτες
τα υποζύγια θα ξεχάσουν.

Μάλιστα οι πλέον νέοι
δε γνωρίζουν τι είναι οι όνοι
απ’ το γκάρισμα πιο οικεία
είναι η λαλιά του γκιώνη.

Μα το δυο χιλιάδες δέκα
με της κρίσεως τη δίνη
μια αδέσποτη γαϊδούρα
άραξε μες στη Μπαμπίνη.

Και το Φώτη το Μπενέκο
έχει Άγιο και προστάτη
άχυρο-σανό της δίνει
την κοιμίζει σε χαγιάτι.

Το γαϊδουρινό της βίο
ζει αυτή ευτυχισμένη
φούσκωσε και η κοιλιά της
μιας και είναι γκαστρωμένη.

Μα ένα ερώτημα πλανιέται
σ’ όλους μέσα στη Μπαμπίνη:
δίχως σερνικό γαϊδούρι
γκαστριά πώς έχει γίνει;

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Για ¨ξεχασμένα¨ ιδανικά
πάντοτε βάζω πλάτη
μα στις πληγές μου οι σύντροφοι
μου ρίξανε αλάτι.

Αφού αυτό το σύστημα
τους πήρε υπό την σκέπη
γρήγορα προσαρμόστηκαν
γίνανε καθωσπρέπει.

Το σύστημα δεν τ’ άλλαξα
όπως του το ’χα τάξει
μα τώρα αγωνίζομαι
εκείνο μη μ’ αλλάξει.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ¨ΠΟΛΙΤΙΚΟ¨

Προχτές το βράδυ πέρασα
απ’ τη Φιλίππου Φλώρου
κι ένιωσα πως με τύλιξε
η αύρα του Βοσπόρου.

Πράγματι στο ¨ΠΟΛΙΤΙΚΟ¨
του Νίκου Αμερικάνου
ήχοι γλυκείς χαϊδέψανε
το νεύρο του τυμπάνου.

Στη σκάλα την πιο χαμηλή
του μαγαζιού τα φώτα
και το κλειδί μισή στροφή
μέσα από την πόρτα.

Πήγα στο τζάμι σα σκιά
κοίταξα εντός θαλάμου
νύμφες, νεράιδες και ξωθιά
πήρανε τα μυαλά μου.

Γοργόνες του ωκεανού
σειρήνες του πελάγου
λικνίζονταν, μου στέγνωσαν
το σάλιο του οισοφάγου.

Ένας μεθυστικός χορός
θαρρείς bachelor γάμου∙
μετέτρεψαν το ουζερί
σε βότσαλα της άμμου.

Παίρνω μολύβι και χαρτί
γράφω τα ονόματά τους
κι η κάμερα του κινητού
έγραψε τη ζημιά τους.

Κρατάω στο αρχείο μου
αυτά τα ντοκουμέντα
μα δε θα πω, ως εχέμυθος,
στους άντρες τους κουβέντα

Ο ΠΛΑΤΑΝΟΣ

Στα δέντρα επάνω τα πουλιά
χτίζουνε τη φωλιά τους
κι οι γάτες ανεβαίνουνε
με άδεια την κοιλιά τους.

Και στους κορμούς οι σκίουροι
μα και οι μπαμπουίνοι
και ο Ταρζάν ανέβαινε
την εποχή εκείνη.

Σε ένα δέντρο ανέβηκε
και ο Καρακατσάνης
όχι δεν ήταν κυνηγός
μα ούτε και τσομπάνης.

Ανέβηκε ως ακτιβιστής
τον πλάτανο να σώσει
προτού του Δήμου ερπύστρια
να τον ισοπεδώσει.

Άνδρες κατέφτασαν των ΜΑΤ
με κράνη και με μπότες
μα του συμπαραστάθηκαν
οι Αμπελοκηπιώτες.

Έτσι το δέντρο σώθηκε,
θεριεύει και ψηλώνει
κι οι οικολόγοι απέκτησαν
έναν Κολοκοτρώνη.

Μα η ιστορία προσπερνά
αυτά τα ντοκουμέντα
και μνημονεύει μόνο αυτούς
που ρίχνουνε τσιμέντα.

Εμείς καμάρι το ’χουμε
απάνω στο πατάρι
που είναι στην παρέα μας
αυτό το παλικάρι.

Χρέος μας είναι το λοιπόν
μία τιμή για εκείνον
αφού εναντιώθηκε
σε εξουσία κρετίνων.

Πλάκα πρέπει να στήσουμε
κάτω απ’ το πλατάνι•
πάνω να γράφει: ¨ΠΛΑΤΑΝΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ¨.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ

ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΧΙ 56

Πίνε και ευφραίνου φίλε μου
τώρα είναι που γυρίζει
το μέλλον και το αύριο
κανένας δε γνωρίζει.

Γλέντα, σκόρπα, τρώγε, πίνε
πάντα να ’σαι γελαστός
δίχως βιάση, δίχως κόπο
σκέψου πάντα σαν θνητός.

Ο θάνατος απ’ τη ζωή
απέχει ένα βήμα
όλος ο βίος μια στροφή
και ύστερα ένα μνήμα.

Δικά σου είναι όσο ζεις
μα αν αποδημήσεις
εσύ δεν θα ’χεις τίποτα
σε άλλον θα τ’ αφήσεις.




ΠΑΛΛΑΔΑ
Απόλαυσε τη ζωή

Φίλε δεν είναι βέβαιο
πως κι αύριο θα υπάρχεις,
από το θάνατο κανείς
δεν είναι σκασιάρχης.

Αφού το ξέρεις άνθρωπε
ρίξ’ το στο παραμύθι
στο Βρόμιο αναζήτησε
του θάνατου τη λήθη.

Στο βίο τον εφήμερο
την Κύπρη απόλαυσέ τη
για τ’ άλλα μόνη να νοιαστεί
την τύχη άφησέ τη.

Επιγράμματα από την Παλατινή Ανθολογία σε ελέυθερη απόδοση.
Από το βιβλίο μου ΠΙΕ ΚΑΙ ΕΡΑ.
Σημείωση: Βρόμιος=Διόνυσος, Κύπρη=Αφροδίτη

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Πήγα προχτές στη Γευγελή, βγήκα εκτός συνόρων
όχι ως τουρίστας τώρα πια μα ένεκα των όρων
-των δυσμενών- που επέβαλε το Δου.Νου.Του. στη χώρα
που πλήττουν κι όσους σύνταξη θέλουν να πάρουν τώρα.
Πήρα λοιπόν δυο φίλους μου που ξέρουνε τη γλώσσα
αφού να γίνω σκέφτομαι φόλι σε καμιά κλώσα.
Όταν θα βγει η σύνταξη το χρήμα εδώ δε φτάνει
γι’ αυτό θα ρίξω άγκυρα σ’ αλλοδαπό λιμάνι.
Όπως οι νέοι φεύγουνε γι’ αλλού να βρούνε μέλλον
πρέπει κάπως ανάλογα να σκέφτεται και ο γέρων.
Πάει λοιπόν στην ξενιτιά και ο συνταξιούχος
σε μέρη όμως πιο φτωχά κι είναι προνομιούχος.
Εκεί που ζεις σαν βασιλιάς ως Άναξ ή σαν Κράλης
αρκεί στο χρονοντούλαπο το παρελθόν να βάλεις.
Βρίσκουν εκεί στα Σκόπια και σ’ άλλα όμορα κράτη
σπίτι φτηνό, καλό φαΐ κι ένα ζεστό κρεβάτι.
Φιλόξενη νοικοκυρά για να τους περιθάλπει,
δίνει παράταση ζωής, τη libido εξάπτει.
Βρήκα κι εγώ ελεύθερες, χήρες, διαζευγμένες
που ένα μερίδιο ζητούν στη σύνταξη οι καημένες.
Μα έχω ένα δίλλημα ποια να πρωτοδιαλέξω•
πλούσια ¨βιογραφικά¨ και πως θα τα ξεμπλέξω;
Τώρα που έμαθα λοιπόν αυτά τα κατατόπια
θα οργανώσω εκδρομή, βγάλτε τα πασαπόρτια.
Να πάμε φίλοι μου καλοί και να σας ξεναγήσω
ίδια και σεις να πράξετε μ’ εμένα να σας ψήσω.
Σας εγγυώμαι είν’ άριστη αυτή η επιλογή μου
που συνδυάζει το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
Το νου σας όμως, τσιμουδιά, να ’χετε εχεμύθεια
διότι οι γυναίκες μας δεν είναι κουτορνίθια.
Και προπαντός η Δέσποινα μην τύχει και το μάθει
γιατί μετά θα υποστώ του λιναριού τα πάθη.
Αν μάθει ότι ψάχνομαι για νέα κι ορθοβύζα
είναι ικανή το ¨επίμαχο¨ να κόψει απ’ τη ρίζα.

ΤΙ ΕΝΝΟΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ;

Τι είναι λοιπόν η ποίηση
ποιος είναι ο ορισμός της
ποιος θα μου δώσει απάντηση
ποιος ο σοφός και γνώστης;

Λες να ’ναι ο προφορικός
λόγος συμπυκνωμένος,
μήπως ο αφαιρετικός
και καμουφλαρισμένος;

Είναι ιδέες ασύμπτωτες
εντός σύμμετρου λόγου
ή η ακατάληπτη γραφή
ασυναρτησιολόγου;

Ποιος είναι τάχα ποιητής;
Ποιεί ή προσποιείται;
Το ακανθώδες αίνιγμα
καλείστε να το βρείτε.

Απ’ τη στιγμή που χάθηκε
του στίχου το τερτσέτο
τότε το καραφλό αυγό
πιάστο και κούρεψέ το.

Μέτρο, αρμονία και ρυθμός
με μαστοριά δεμένα
αυτά είναι της αληθινής
ποίησης δεδομένα.

Ευθύβολοι και άμεσοι
θα πρέπει να ’ναι οι στίχοι
κι όχι σιβυλλικοί χρησμοί
ή της Πυθίας γρίφοι.

Ο ποιητής απ’ την αρχή
θέτει έντεχνα το στόχο
κι ο αναγνώστης πιάνεται
στο τέλος απ’ το βρόχο.

Αν απευθύνεται ο ποιων
μόνο στον εαυτό του
θεωρεί το σύμπαν πως γυρνά
γύρω απ’ το εγώ του.

Μα η ποίηση είναι Εμείς,
μέθεξη, κοινωνία
και ποιητής η χόβολη,
η εστία κι η λυχνία.

Αλλιώς η φράση η γνωστή
αν τον χαρακτηρίζει:
«τι εννοεί ο ποιητής»
Ε! τότε βράσε ρύζι.

ΨΥΧΙΚΗ ΠΟΡΝΕΙΑ

Με κάποιους πατριώτες μου
είχα επικοινωνία∙
όλοι τους βλαστημούσανε
αυτή την κοινωνία.

Τους πιο πολλούς τους έβλεπα
όλα αυτά τα χρόνια
Δημάρχων μα και βουλευτών
να κουβαλούν τα ψώνια.

Κι είπα σε έναν απ’ αυτούς
που πιότερο έχω θάρρος
τα λόγια αυτά που μέσα μου
αβάσταχτο ήταν βάρος:

¨Για πες μου, σ’ ένα σάτυρο
τ’ αγόρι, το παιδί σου
θα το ’δινες και ήσυχη
θα ’ναι η συνείδησή σου;

Θα άφηνες τον πορνόγερο
τα στήθη να θωπεύσει
της κόρης σου και ύστερα
να τη διακορεύσει;

Πες μου, μήπως θα δάνειζες
ποτέ τη σύζυγό σου
στον τοκογλύφο για έκπτωση
σε ένα δάνειό σου;

Θα επέτρεπες στο γείτονα
μήπως ν’ ασχημονήσει
στο σώμα σου, αν σου ’ταζε
ένα γερό μπαξίσι;

Ξέρω ότι εξεγείρεσαι
μ’ αυτά που ακούν τ’ αυτιά σου
όμως για δώσε προσοχή
κι άκου τα σχολιανά σου.

Φίλε γιατί στις εκλογές
πουλιέσαι για μια ψήφο
για μια ασαφή υπόσχεση
σε στήνουνε στον τοίχο;

Δεν ξέρεις πως στην κλίμακα
στην πτωτική πορεία
πιο κάτω είν’ απ’ του σώματος
η ψυχική πορνεία;

Η ηθική κατάπτωση
που δείχνει το ποιόν μας
λέγεται αλλιώς εκπόρνευση
των συνειδήσεών μας.

Μοιραίο επακόλουθο
του Δ.Ν.Τ. τα δώρα
αφού ένας οίκος ανοχής
κατάντησε η χώρα¨.

ΜΑΘΑΝΕ ΟΤΙ ΣΚΥΒΟΥΜΕ

Εχτές στο διαδίκτυο
διάβασα ένα άρθρο
που έγραψε ένας Δάσκαλος
όχι από το βάθρο,

μα ως πολίτης ενεργός
που βλέπει με αγωνία
ΚΑΤΑΡαμένες πρακτικές
σ’ αυτή την κοινωνία.

Γνωρίζει το Ξηρόμερο
και τα προβλήματά του
κι ως κάτοικος του Αστακού
τα αδιέξοδά του.

Πολύ καλά τα έγραψες
αγαπητέ Ζαγκότα
το δόλιο το Ξηρόμερο
κάθησε σαν την κότα.

Είτε γιατί γυρεύοντας
βρήκε τον …κόκορά του
είτε σαν κλώσα λούφαξε
και έκατσε στ’ αυγά του.

Όπως και να ’χει, τα ’χασε
τ’ αυγά και τα πασχάλια
αφού γουστάρει να διοικούν
φελλοί από μπουκάλια..

Κι αν προς στιγμή οι Άραβες
φύγαν για χώρα άλλη
άλλοι ρυποεπενδυτές
θα ’ρθουν στο Πλατυγιάλι.

Η φήμη ανταπόκριση
σ’ όλο τον κόσμο θα ’βρει∙
μάθανε ότι σκύβουμε
και θα πλακώνουν Μαύροι.

ΔΙΣΚΙΑ HIMALAYA

Απ’ την παρέα τα ίχνη του καιρό αναζητούνται
και οι κλήσεις του στο κινητό συνέχεια προωθούνται.

Ο Φέκας πήγε στο Θιβέτ, μήπως στο Άγιο όρος,
ή στο ΠΡΟΠΟ της γειτονιάς έγινε τζογαδόρος;

Μα αυτήν την Τρίτη στο ουζερί ήρθε στα φιλαράκια
κομψός, ωραίος, ζωηρός• μάγουλα για φιλάκια.

Το τσιτωμένο φερμουάρ προδίδει την ορμή του
κι ένα βιβλίο πολύχρωμο κουβάλαγε μαζί του.

Μας είπε πως μελέταγε βότανα Ιμαλαΐων
γι’ αυτό και εμφανίστηκε δεκαοχτώ Μαΐων.

Βότανα για τα άλατα, για άγχη, για τοξίνες
χοληστερίνη, πίεση, για έλκη και ωδίνες.

Μα στα αφροδισιακά θαρρείς πήρε πτυχίο
σε λίγες μέρες έκανε turbo το εργαλείο.

Τέλος ο αθεόφοβος βρήκε μια εταιρία
που όλα αυτά τα βότανα τα φέρνει σε δισκία.

Και έτσι δεν καθυστερείς, ούτε νερά να βράζεις•
το χάπι το κατάλληλο στο στόμα σου το βάζεις.

Άφησε το βιβλίο του να βγει φωτοτυπία
να μελετήσει ο καθείς πως δρούνε τα δισκία.

Κάποιος που στα γεράματα θέλει να κάνει κόρτε
παράγγειλε της libido δισκία tentex forte.

Οι οδηγίες γράφανε: ¨πιες την ημέρα ένα
σε μια βδομάδα θα αισθανθείς τα γράδα ανεβασμένα¨.

Μα αντί ένα ένα να τα πιει -τα εφτά σε μια βδομάδα-
σε μία μέρα και τα εφτά τα πήρε στην αράδα.

Πήρε τους δρόμους παγανιά ως ταύρος σε αρένα
γριές και νέες να σωθούν τρέχαν απεγνωσμένα.

Οι φίλοι στέκια άλλαξαν σε άγνωστα σοκάκια
και φόρεσαν καλού κακού τσίγκινα σωβρακάκια.

Εκλήθη η πυροσβεστική που εκτόξευσε παγάκια
οι μάνικες σημάδευαν επάνω στα …μπαλάκια.

Τον βάλαν σε περιορισμό ως να περάσει η χρήση
αλλιώς τρύπα δε θ’ άφηνε που να μην είχε κλείσει.

Κι επάνω στην αρίδα του τού κρέμασαν βαρίδια
να ξεθυμάνει έσπασε δύο σακιά καρύδια.

Συμπέρασμα: ¨διαβάζετε καλά τις οδηγίες
φέρνουνε παρενέργειες λάθος δοσολογίες¨

ΚΑΚΛΑΜΑΝΕΙΑ ΠΟΛΗ

Είχα βάλει στη βαλίτσα όλα τα υπάρχοντά μου
κι η παραίτηση εκκρεμούσε για να φύγω απ’ τη δουλειά μου.

Λίγο πριν μετακομίσω και να πάω σ’ άλλη χώρα
αφού η Κακλαμάνεια πόλη μ’ είχε κάνει μαυροφόρα.

Το παλιό Κλεινόν μας Άστυ στην εικοσπενταετία
βάδισε κατά διαόλου μες στη πλήρη δυσωδία.

Θα ’φευγα λοιπόν για πάντα πριν να πιω κι άλλο φαρμάκι
πριν του Περικλή την πόλη παραδώσουν στον Ψινάκη.

Μα την ύστατη την ώρα το ουράνιο τόξο εφάνη
κι ο λαός δια της κάλπης έδιωξε τον Κακλαμάνη.

Προσδοκούμε ν’αραιώσουν life style και γκλαμούρες
οι λαϊκιστές του τσίρκου και της αρπαχτής οι μούρες.

Δε θα ξαναδώ επιτέλους την καναρινιά γραβάτα
τα καρό πουκάμισά του τα τραπεζομαντηλάτα.

Μα θα βλέπω έναν τύπο που συνέπεια τον διακρίνει
δίχως έπαρση και θράσος που τον λεν Γιώργο Καμίνη.

Πρόσωπο που δίνει ελπίδα, μοναχός του όμως δε φτάνει
θέλει ενεργούς πολίτες τούτη η πόλη ν’ ανασάνει.

Θέλει τη Δημοκρατία που στον τόπο αυτό εγεννήθη
και να πάψει ο δημότης να ’ναι πλέον κουτορνίθι.

Κι αν τυχόν ο νέος άρχων καβαλήσει το καλάμι
χειροκροτητές δε θα ’χει, μα θα δει ανοιχτή παλάμη.

Στο εξής κι εγώ θα έχω έγνοια για τη γειτονιά μου
κι έλαβα, ελπίζω κι άλλοι, τώρα πια το μάθημά μου:

Πως στην πόλη του την πλάτη ο πολίτης δε γυρίζει
κι αν ο Δήμαρχος δεν κάνει τότε τον εξοστρακίζει.

ΚΑΒΑ ΜΠΟΥΤΑΡΗ

Ο Άνθιμος αφόρισε
το Γιάννη το Μπουτάρη
κι αυτός τον κόρφο του έφτυσε
κι έπιασε το παπάρι.

Μα έκανε μια κίνηση
ματ θα την ονομάσω
κι έβγαλε από την κάβα του
το δυνατό του άσσο.

Μέσα στο ψηφοδέλτιο
έβαλε ένα Άγιο
που ’δωσε στο συνδυασμό
δύναμη και κουράγιο.

Κι ο εκλεκτός του Άνθιμου
στην κάλπη έφαγε μαύρο
κι αντί φαγκρί ο επίσκοπος
την έβγαλε με γαύρο.

Ο δε καινούργιος Δήμαρχος
θα στείλει ένα πεσκέσι
πολλά κιλά γλυκό κρασί
ως τάμα θα διαθέσει.

Έξω απ’ τη Μητρόπολη
τελάρα θα αδειάσει
το ντέρτι αυτό του Άνθιμου
οίνος να κατευνάσει.

Κι όποιος θα πάει νηστικός
μετάληψη να πάρει
να ξέρει ότι μετάλαβε
από κρασί Μπουτάρη.

Η ΤΖΟΥΛΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

Αφού η ακόλαστη ζωή συμπλήρωσε ένα τόμο
η Τζούλια αποφάσισε να μπει στον ίσιο δρόμο.
Σε πάθη και εξαρτήσεις της υπέρβαση να κάνει
και ως λευκή περιστερά να βάλει και στεφάνι.

Μα το μεγάλο σχίσμα της πώς θα αποκαταστήσει
που η πεθερά αγνότητας σημάδια θα ζητήσει;
Αυτή η δουλειά χρειάζεται πείρα πολύ μεγάλη
από γιατρό που ξόδεψε κλωστές με το τσουβάλι.

Ο κλήρος πέφτει ως γνωστόν στα χέρια του γενναίου•
χειρούργου των παρθενικών υμένων του Υμαινέου.
Εκλήθη ο Τάσος το λοιπόν να την παρθενοράψει
που τρύπιες μπρος και όπισθεν κι αν έχει περιθάλψει.

Παρόλο που ο καθηγητής τελεί εν εφεδρεία
κι ενώ στου Κόσμου τους Γιατρούς χάρισε τα εργαλεία,
υπέκυψε στην έκκληση αλλά με έναν όρο:
στον τόμο της τον έκλυτο κι αυτός να πάρει χώρο.

Η τελευταία παράγραφος να ’ναι του παρελθόντος
κι εγγυητής ταυτόχρονα του αμόλυντου παρόντος.
Ας πάει και το παλιάμπελο είπε η καημένη η Τζούλια
και του αποκαλύφθηκε με τουρλωτά καπούλια.

Τώρα τον Τάσο Σούπαρη, φίλοι μου, ποιος τον πιάνει
όταν το άλλο Σάββατο θα ’ρθει στου Ιορδάνη.
Θα ’χει μαζί του την KAIR απ’ τη βραδιά εκείνη
όταν στου Μπόζαρ τα λουτρά μπουκάλα είχε μείνει.

Τι είναι η τύχη βρε παιδιά, σαν Βενετιάς βελόνι,
μα αν θέλει εκείνη να σε βρει τότε σε ξετρυπώνει.
Κι αφού αυτός κληρώθηκε ως εραστής της Τζούλια
κι εγώ ελπίζω να βρεθώ πάνω στη Μακρυπούλια.

ΤΟ ΔΕΜΑ

¨Το δέμα ήταν ύποπτο¨ είπανε Ε.Υ.Π. και μπάτσοι∙
η αντιτρομοκρατική ανέλαβε να δράσει.

Σφραγίδες και υπογραφές πέσανε εσπευσμένα
να αρθούνε τα προσωπικά, που λένε, δεδομένα.

Φέρανε την καλόγρια από το μοναστήρι
και μέσα στην ασφάλεια ήπιε πικρό ποτήρι.

Την έσυραν ενώπιον ενός εισαγγελέα
γιατί το δέμα έφερε αυτήν αποστολέα.

Μπροστά τους το ξετύλιξε με περισσή ευλάβεια
κι αυτοί με υπηρεσιακή κοιτούσανε απάθεια.

Μα δεν αποκαλύφτηκαν της βόμβας τα πειστήρια
μα της απρόβλεπτης ζωής ένα από τα μυστήρια.

Ένα μικρό εσώρουχο κι ένα αγάπης γράμμα∙
στα μανταλάκια κρέμασαν προσωπικό της δράμα.

Όμως αυτού του δέματος ποιος θα ’ταν παραλήπτης;
Ένας φαντάρος που όνειρα μοιράστηκε μαζί της.

Κρύος ιδρώτας διέτρεξε τη ραχοκοκαλιά της
κι η εξουσία απέναντι με το μειδίαμά της.

Πρόστυχα υπονοούμενα και βλέμματα χυδαία
του έρωτα τα ένσημα και μάλιστα βαρέα.

Επέστρεψαν το δέμα της κι ο πόνος της ρεγάλο
κι από το ένα το κελί γύρισε πίσω στ’ άλλο.

Κι έστειλε γράμμα στο Θεό μέσα απ’ την προσευχή της
σ’ Εκείνον που από ψηλά ορίζει τη ζωή της.

Και ρώτησε επίμονα Αυτός πώς το εισπράττει
όταν τον έρωτα οι θνητοί τον βγάζουν τρομοκράτη;

ΤΙ 'ΧΕΣ ΓΙΑΝΝΗ

Μπήκα στους τηλεδιαύλους
κι έκανα ένα σεργιάνι
και τυχαία βλέπω δύο
να μιλούν για κάποιο Γιάννη.

Το κανάλι ήταν τo MEGA
κι έπεσα ακριβώς στη φάση:
Σαμαράς και Πρετεντέρης
λακριντί είχανε πιάσει.

Συζητούσαν για την κρίση
και τα μέτρα του Γιωργάκη
Δ.Ν.Τ. και τα τοιαύτα,
για το δράμα του κοσμάκη.

Σαν παράδειγμα ο Αντώνης
πήρε έναν τυχαίο Γιάννη
ένα ανώνυμο πολίτη
που όλο τρέχει και δε φτάνει.

Που ’χουν κόψει απ’ το μισθό του,
ίσως χάσει τη δουλειά του,
που στις τράπεζες χρωστάει
και τα μαλλιοκέφαλά του.

Κι είπε ο Σαμαράς το χρέος
πως αυτός θα μηδενίσει
και αρκεί ο κάθε Γιάννης
πάνω του να ακουμπήσει.

Πέρυσι κι ο Παπανδρέου
δε μας ήρθε σα σωτήρας;
έτσι ο Σαμαράς εφέτος
φιγουράρει ως φωστήρας.

Θαυματοποιός και μάγος
που τους Γιάννηδες θα σώσει
αφού όπως λέει ο μύθος
έχουνε κοκόρου γνώση.

Αφού γρήγορα ξεχνάνε
παλαιά και νέα συμβάντα
μα και τη σοφή τη φράση:
¨τι ’χες Γιάννη, τι ’χα πάντα¨.

ΓΙΑ 100 ΕΥΡΩ

Τα γκάλοπ παρακολουθεί
ο Γιώργος με αγωνία
και βλέπει ότι το ΠΑΣΟΚ
σπρώχνεται στη γωνία.

Γι’ αυτό λοιπόν συσκέφτηκε
με τους αξιωματούχους
και είπαν να βοηθήσουνε
μικροσυνταξιούχους.

Να δώσουν εκατό ευρώ
να τους ανακουφίσουν
σαράντα μέρες ύστερα
αφότου θα ψηφίσουν.

Γαλαντομία απλόχερη
στην τρίτη ηλικία•
πάρτι πολλά θα γίνουνε
μες στα γηροκομεία.

Τώρα θα τρώνε οι γέροντες
με τα χρυσά κουτάλια∙
και μόνο που το σκέφτομαι
μου τρέχουνε τα σάλια.

«Περήφανά μας γηρατειά»
-στου νου μου την ταινία-
φράση, του Αντρέα, που έμεινε
μέσα στην ιστορία.

Δείτε το κοστολόγιο
που έχει η περηφάνια,
λιγότερο απ’ το ποσό
που δίνει η Αννίτα Πάνια.

ΚΑΝΕΛΑ

Μες στην ταβέρνα προέκυψε μεγάλη διαφωνία
αν η κανέλλα, των ορμών κρατάει τα ηνία.

Ο Στρατηγός επέμενε: ¨τη λίμπιντο αναστέλλει,
κάνει το μόριο του ανδρός σα μαλακό παστέλι.

Ο Οπωροπώλης διαφωνεί• λέει: ¨την διεγείρει¨
και ότι ¨σαν τη μέλισσα ψάχνει να βρει τη γύρη¨.

Κι ο Αλουμινάς που έτρωγε ρυζόγαλο στα νιάτα
είπε: ¨με κανελλόσκονη ξηγιόμουνα βαρβάτα¨.

Μνήμες ενός απώτερου κι ένδοξου παρελθόντος
χωρίς επιβεβαίωση από έργα του παρόντος.

Όμως μπορείς σ’ αυτούς τους δυο τώρα να δώσεις βάση
αφού αυτό το άθλημα το έχουνε ξεχάσει;

Τότε λοιπόν ζητήσαμε βοήθεια απ’ το Φέκα
τα πάντα ξέρει για το σεξ, βότανα και γυναίκα.

Μα εκείνος τα μπαχαρικά δεν τα ’χει μελετήσει
και προθεσμία ζήτησε για να μας απαντήσει.

Έριξε μες στα φαγητά για να τη δοκιμάσει
και μια βδομάδα ήτανε πάνω στο στρώμα εν δράσει.

Μου ’πε κι εμένα κι έβαλα στα εδέσματα κανέλλα
και φούντωσα σαν έφηβος, τότε στη Γαβριέλα.

Άρα: αν κι ευεργετικά επενεργεί στη στύση
παροπλισμένους δε μπορεί να ενεργοποιήσει,

και όση και να ρίξουνε και φαν με τη μασέλα
από την Πόλη έρχομαι και στην ...ή κανέλλα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ

1.ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ

Ο νόμος για το κάπνισμα
έφερε νέα ήθη
το πλαστικό κατέκτησε
των καπνιστών τα πλήθη.

Τους πήρε υπό την σκέπη του,
και η στοργική του αγκάλη
τους περιέθαλψε μαζί
με αερίου μαγκάλι.

Όλα τα ουζερί, λοιπόν
και οι καφετερίες
τα πεζοδρόμια έκλεισαν
με νάιλον τζαμαρίες.

Οι έσωθεν οι αίθουσες
σαν έρημα λιμάνια
και έξω γύρω απ’ τη φουφού
χαρμάνια και ντουμάνια.

Είναι ανεξάντλητο, λοιπόν,
το πνεύμα του εμπορίου•
μετέτρεψε τους καπνιστές
σ’ είδος θερμοκηπίου.



2.ΚΟΡΝΕΣ

Κατέβηκα στην αγορά
όχι για να ψωνίσω
μα λόγω κρίσης το σφυγμό
της πόλης να μετρήσω.

Λοιπόν, στα καταστήματα
και στις μπουτίκ ιδίως
ο γυναικείος πληθυσμός
εργάζεται κυρίως.

Την πελατεία καλύτερα
αυτές την κουμαντάρουν
μα απ’ τους άντρες πιο πολύ
τις είδα να φουμάρουν.

Η τσιγαροαπαγόρευση
αυτές έπληξε πρώτες
κι έξω απ’ τα καταστήματα
καπνίζουν μπρος στις πόρτες.

Κι αφού υπάρχει αναδουλειά
μ’ αυτά τα νέα μέτρα
σαν τα φουγάρα ανάβουνε
τα τσιγαράκια αβέρτα.

Τις πλάτες τους στηρίζουνε
επάνω στο δοκάρι
και λυγισμένο έχουνε
το ένα τους ποδάρι.

Οι σερνικοί που οδηγούν
πατούν συνέχεια κόρνες
λες και περνούν απ’ την οδό
που ’χουν τα ¨σπίτια¨ οι πόρνες.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΟΥΣ

Αυτές τις μέρες οι άνθρωποι
δείξαν την ανθρωπιά τους
και την απεριόριστη
δύναμη της καρδιάς τους.

Μα και τις δυνατότητες
που έχει το μυαλό τους
και τις αξιοποίησαν
μόνο για το καλό τους.

Και έτσι βγήκανε στο φως
σώοι οι μεταλλωρύχοι
και μόνοι δεν αφέθηκαν
στη μοίρα και στην τύχη.

Όλος ο κόσμος ένα Εμείς
να σώσουν τόσους λίγους
στα χρόνια αυτά που το Εγώ
μας έκανε κολίγους.

Στην εποχή που οι λιγοστοί
για μας αποφασίζουν
και με αθώα θύματα
χωματερές γεμίζουν.

Μέσα σ’ αυτό το έρεβος
μια λαμπερή αχτίδα
μια πράξη που στον Άνθρωπο
δίνει ξανά ελπίδα.

ΑΝΤΑΜΩΜΑΤΑ

Είδα του ανταμώματος, στο internet, αφίσα
κι έτσι του νου μου το εκκρεμές ξανάρθε πλέον στα ίσα.
Γιατί το θέρος, φίλοι μου, είχα μια απορία
αν η ΟΠΣΥΞ υφίσταται πια ως ομοσπονδία.
Προέκυψαν δυο σοβαρά στον τόπο γεγονότα
μα φύλλο δεν κουνήθηκε όπως γινόταν πρώτα.
Το πρώτο φλέγον ζήτημα αυτό του Καλλικράτη∙
χώρισε το Ξηρόμερο, θαρρείς, σ’ όμορα κράτη.
Δεν είδα διεκδίκηση και διαμαρτυρία∙
σιωπηρή αποδοχή ή απλώς αβελτηρία;
Δεν είδα μια αναφορά, άποψη για το θέμα
αν το Ξηρόμερο ευνοεί ή θα το πάει στο ρέμα.
Ύστερα ήρθε το ΚΑΤΑΡ, που αλλού, στο Πλατυγιάλι
κι αντί η ΟΠΣΥΞ ν’ ανησυχεί, παν από δω κι οι άλλοι.
Θυμάμαι στο Λιθάνθρακα, που ήταν πρωτοπόρος
τώρα θαρρείς στο σύστημα είναι συνοδοιπόρος.
Πού πήγε αυτός ο τσαμπουκάς, πού πήγε αυτό το πάθος;
Πείτε μου μήπως είναι αλλιώς ή κάνω εγώ το λάθος.
Αδέρφια στο αντάμωμα καλή επιτυχία
μα μόνο άρτος και θέαμα μού φέρνει ανησυχία.
Χώρια που θα ’χουν οι ¨ταγοί¨ δωρεάν κονέ και βήμα∙
υπάρχει ακόμα τσαγανό να τους τα πούμε χύμα;
Καλό είναι να γίνονται, λοιπόν, τα ανταμώματα
όμως σε δίσεχτους καιρούς μέσα στα χαρακώματα.

ΠΡΟΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

ΚΑΣΤΡΙΝΩΜΑΤΑ

Μου το είπανε οι φίλοι
και αναγνώστες μου
πως τσιμπάνε απ’ το σταφύλι
κι απ’ τις ρόγες μου.

Ας φροντίζω εγώ τ’ αμπέλι
και τα κλήματα
άλλος πίνει απ’ το βαρέλι
οινοποιήματα.

Μα του στήσανε παγίδα
με δολώματα
και τον πιάσανε σα γίδα
ξημερώματα.

Τον κρεμάσαν στο τσιγγέλι
στ’ Αγγελόκαστρο
και του τύλιξαν τα μέλη
σε στρατσόχαρτο.

Χασαπόσκυλα τραβούσαν
το τομάρι του
και στο internet γελούσαν
με τη χάρη του.
4-10-2010

INTERNETUPAMAROS

Ψαράδες ¨μαργαριταριών¨
μου στείλανε μαντάτα
πως κάνουν πιάτσα ανέραστοι
στου internet τη στράτα.

Ανώνυμοι, μα μ’ εμφανείς
στα μάτια τις σακούλες
όμως για το ¨ξεκάρφωμα¨
μιλάνε για κουκούλες.

Κουκουλοφόροι είναι αυτοί
που κρύβουν τ’ όνομά τους
e-mail και διεύθυνση
και τα τηλέφωνά τους.

Βλαστάρια μαυραγοριτών
στα χρόνια αυτά τα νέα
γεμίζουν ηλεκτρονικές
μνήμες με κλοπιμαία.

Η Ελλάδα είναι δυστυχώς
η μόνη στην Ευρώπη
που ιδεών δωσίλογοι
βγαίνουνε μούρη πρώτη.

Τι ειρωνεία! Εκ του ασφαλούς
ψευτοεπαναστάτες•
στο face book τους αφελείς
γυρεύουνε πελάτες.

Κι ενώ από πνευματική
πάσχουν πλατυποδία
θέλουν με ξένα κόλλυβα
να κάνουνε κηδεία.

Μα ευτυχώς που υπάρχουνε
ιnternetupamaros
κι αυτούς τους προβοκάτορες
κακός τους βρήκε φλάρος.
7-10-2-10

ΙΕΡΟΣΥΛΟΣ

Ποιος είναι αυτός ο Καστρινός
εκ Πειραιώς ή Πατρινός
ή Αγγελοκαστρίτης;
Μπήκε με λιγοστό το φως
σαν τρωκτικό, σαν ποντικός
σαν έχιδνα κι αστρίτης.

Σε εκκλησίας ιερό
από παράθυρο μικρό
άρπαξε το παγκάρι
κι όταν τον πιάσαν στη γωνιά
ενώ μετρούσε τα λιανά
σίγησε σαν το ψάρι.

Του κλέφτη μια, του κλέφτη δυο
γράφει ρητό, σοφό, παλιό
μ’ άσβηστο τεμπεσίρι•
την τρίτη όμως τσακωτό
ξεβράκωτο και σηκωτό
τον παν στο νοικοκύρη.

ΚΑΤΑΡ(Α)

Προίκισε το Ξηρόμερο απλόχερα η φύση∙
με όρη, λίμνες, θάλασσες το ’χει ομορφοστολίσει.

Κι αντί να το χαιρόμαστε, να το ’χουμε καμάρι
θαρρείς ότι το μέλλον του το παίζουμε στο ζάρι.

Όνειρα κάναμε πολλά και με το Πλατυγιάλι•
λέγαμε: ¨θα μας βλέπουνε οι άλλοι με το κιάλι¨.

Μα από τότε άρχισε η φαρσοκωμωδία
από το δόξα το Θεό στο βόηθα Παναγία.

Απ’ το διεθνές στερέωμα πλακώσαν μουστερήδες
έχοντας ως προξενητές τους ντόπιους τους ατσίδες.

Πότε για πετροχημικά, για διαλυτήρια πλοίων,
για απόβλητα πυρηνικά ευρωεργοστασίων.

Μετά ήρθε ο λιθάνθρακας να μας τρομοκρατήσει,
αγώνας πάλι απ’ την αρχή το θέμα αυτό να κλείσει.

Πάλι καλά που υπάρχουνε ευαίσθητοι πολίτες,
λίγοι, όμως αμύνονται σαν τους παλιούς ακρίτες.

Έβγα ψυχή, έμπα ψυχή κάθε δυο-τρία χρόνια
με το σκωτσέζικο το ντους απ’ τον παππού στα εγγόνια.

Και τώρα που τη χώρα μας οι ξένοι έχουνε σούζα
ο τόπος μας προσφέρεται για διεθνή χαβούζα.

Γι’ αυτό ήρθαν απ’ το Κατάρ οι άσπρες κελεμπίες
ν’ αφήσουν τις μουτζούρες τους σ’ αυτές τις παραλίες.

Τον καθαρό αέρα μας να πνίξουν στο ντουμάνι
κι οι ακρίτες πάλι μας καλούν: ¨όπλα, μπαλάσκες, κράνη¨.

Πολλοί αναρωτήθηκαν: ¨πατρίδα ευλογημένη
ποιοι και γιατί σε θέλουνε ως γη ΚΑΤΑΡαμένη;¨.

¨Μην είναι¨, λένε αφελώς, ¨διεθνής συνωμοσία
ή θεία δίκη που έβαλε εμάς σε τιμωρία;¨.

Ας μην αναζητήσουμε λύσεις σε αστρολόγους
με την απλή τη λογική θα βρούμε για ποιους λόγους.

Πρώτον: οι ντόπιοι οι ταγοί δε φέρνουν αντιρρήσεις•
δέσμιοι ισορροπιών μα και με εξαρτήσεις.

Δεύτερο: εμείς ξεχάσαμε ρήση σοφά ειπωμένη,
πως: ¨όσο σκύβει ο ραγιάς τόσο βαθιά του μπαίνει¨.

Άρα είναι ανώφελο την τύχη μας να βρίζουμε
στραβός δεν είναι ο γιαλός αλλά στραβά αρμενίζουμε.