ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

ΖΑΡΖΑΒΑΤΙΑ ΜΗΚΟΥΣ

Η φυλλοξέρα χτύπησε

του φίλου μας τ’ αμπέλι,

φέτος θα μείνει ορφανό

το ασημί βαρέλι.

Μα αυτός στεναχωρήθηκε

πιότερο για τ’ αγγούρια

που πέρσι φτάναν στις σκεπές,

κρέμονταν στα πατζούρια.

Φέτος κοιτάζει τα φυτά

με μάτια βουρκωμένα

και λέει: ¨αγγουράκια μου

γιατί ’σται μαραμένα;¨.

Μα τον αποζημίωσαν

οι μαύρες μελιτζάνες

μοιάζουν με γλώσσες ντούρικες

από τρανές καμπάνες.

Επίσης και οι πιπεριές,

στενόμακρες αρίδες

και καυτερές που βάζουνε

πυρ στις αιμορροΐδες.

Σε ζαρζαβάτια αρέσκεται

που διαθέτουν μήκος

κι όλοι αναρωτιόμαστε

ίσως, εάν και μήπως।

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Μειώθηκαν στην ¨ΠΕΙΡΑΙΩΣ¨

στ’ Αγρίνιο οι πελάτες

ο γυναικείος πληθυσμός

της γύρισε τις πλάτες.

Ψάχνει να βρει ο Διευθυντής

τι λάθος έχει γίνει

γιατί οσονούπω εξ Αθηνών

θα ζητηθεί ευθύνη.

Στο Μεσολόγγι αντίθετα

–αυτό δεν είναι μύθος-

ανήλθε το κατάστημα

εκεί κατακορύφως.

Ήρθε ένα κλιμάκιο

να ψάξει την αιτία

και ιδού τι καταγράφτηκε

στης τράπεζας τα αρχεία.

Αιτία η μετακίνηση

είναι ενός ταμία

για να καλύψει ένα κενό

απ’ την υπηρεσία.

Αυτός λοιπόν παρέσυρε

το πλήθος των θηλέων

μα κι από άλλες τράπεζες

μερίδιο κεφαλαίων.

Μπόνους πολλά προσφέρθηκαν

στης ¨ΠΕΙΡΑΙΩΣ¨ το γόη

χώρια τα τόσα τυχερά

απ’ το γυναικολόϊ.

Κι ο Πρόεδρος υπέγραψε

πως από δω και πέρα

δυο γραμματείς καλλίγραμμες

θα έχει κάθε μέρα.

Χαίρομαι που ’χω συγγενή

το Δον Ζουάν Σωτήρη

και δημοσίως του ζητώ

ένα μικρό χατίρι.

Μη γίνει τώρα εγωιστής

μύτη να μη σηκώσει

δεύτερο χέρι θηλυκό

στον ξάδερφο ας δώσει।

CHAMPIONS FISH

Κάποιοι μέσα στο σόι μας

το παίζουνε ψαράδες

και οι πιο μεγάλοι του Αστακού

οι ψαροτουφεκάδες.

Και όταν ήρθε ο Κοσμάς

γαμπρός μες στη Μπαμπίνη

τον στέλνανε μες στις σπηλιές

που ’χε χταπόδια μίνι.

Στον τρίτο χρόνο έμαθε

πού είναι τα θαλάμια

τότε χταπόδια δίκιλα

έπιανε απ’ τα πλοκάμια.

Σήμερα όμως ψάρεψε

ένα τρανό λαβράκι

και στο τσιγκέλι έμοιαζε

χρονιάρικο αρνάκι.

Το Champions fish πρωτάθλημα

κατέκτησε δικαίως

και μια για πάντα έπαψε

να είναι ο τελευταίος.

Κι αυτούς που τον δασκάλευαν

τους έχει πλέον μούτσους

τους στέλνει να ψαρεύουνε

γαύρους, σαρδέλες, λούτσους।

ΣΙΔΗΡΟΥΡΓΕΙΟ ΜΑΧΑΙΡΑΣ

Στη Μαχαιρά είχε ανέκαθεν

εμπόρους και τεχνίτες

ξεχώριζαν από παλια

απ’ τους Ξηρομερίτες.

Παρόλο που ’φυγαν πολλοί

και παν στις πολιτείες

κρατάει ακόμα το χωριό

επιτηδευματίες.

Μες στην πλατεία άμα μπεις

βρίσκεις το φαρμακείο

και πριν να πάρεις τη στροφή

ένα σιδηρουργείο.

Το μαγαζί του σιδερά

του μαστρο-Κώστα Βότση

που ’χει μεράκι για δουλειά

φιλότιμο και γνώση.

Περνάς και βλέπεις τον τροχό

να κάνει δρομολόγια

κι η κόλληση αχόρταγη

να τρώει ηλεκτρόδια.

Κι ο γιος πήρε τα χνάρια του

και σίδερα μασάει∙

μακάρι ως τον εγγονό

η τέχνη αυτή να πάει.

Ο ΣΤΙΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΟΙΧΟΣ

Θέλησε ο Μήτσος της ΔΕΗ

να βάλει το ρολόι

κι αντί λοιπόν προσκτικά

να ξύσει τ’ αρμολόι,

να βγάλει όσα χρειάζονταν

πέντ’, έξη, επτά λιθάρια

κτυπούσε εκείνος με βαριά

με μίσος τα ντουβάρια.

Ανέβηκα και τι να δω

σαν να ’μουν στη Βαγδάτη

θαρρείς και βόμβα του σπιτιού

έριξε μία πλάτη.

Χωράει μέσα ο Πάγκαλος

και βους από Ελβετία

κι ο Μήτσος πάνω στο βωλιό

έψαχνε την αιτία.

Μα η αιτία είναι απλή

φίλοι μου, που να πάρει

στιχάκια αυτός σκεφτότανε

να φτιάξει για τον Άρη.

Δεν είναι οι στίχοι αγγουριές

μελιτζανιές χνουδάτες

μα καίνε σαν τις πιπεριές

και τις καυτές πατάτες.

Βαρύ λοιπόν το τίμημα

για έναν ψόφιο στίχο

το Μίρι ειδοποίησε

να χτίσει ένα τοίχο.

Κι αν ποίηματα αποπειραθεί

να γράψει κι άλλα ακόμα

προβλέπω ότι θα το δει

το σπίτι του στο χώμα।

ΧΑΜΕΝΗ ΠΥΞΙΔΑ

Ποτέ δεν έχασα ντορό

δε λάθεψα σοκάκι

πυξίδα είχα στο μυαλό

από μικρό παιδάκι.

Κι όμως προχτές μπερδεύτηκα

σε άδεια παραλία

απελπισμένα έψαχνα

να βρω την Ευτυχία.

Δύο αμάξια μοναχά

ήταν παρκαρισμένα

κι εγώ πώς τα κατάφερα

δεν έβλεπα κανένα.

Το γήρας το αφιλότιμο

ού γαρ έρχεται μόνο·

ποιος έμεινε αλώβητος

απ’ το μπαμπέση χρόνο;

Αφού απωλέσθη η πυξίς

εχτές στο Μονολίθι

τότε το έξυπνο πουλί

έγινε κουτορνίθι।

ΜΕΤΡΙΟΦΡΩΝ

Ρίξε απάνω μου δυο σκόρδα

το ’να βάλτο μου στην πλάτη

τ’ άλλο κρέμασ’ το στο στήθος

για να μη με πιάνει μάτι.

Αφού λες αυτό το σώμα

δε μπορείς να το χορτάσεις

διώξ’ των γυναικών τη ζήλεια

αν δε θέλεις να με χάσεις.

Μάθε, το κορμί ετούτο

μύριες το ’χουνε ποθήσει

το Θεό να ευχαριστήσεις

που το έχεις κατακτήσει.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Αγαπητοί φίλοι, οι καλοκαιρινές διακοπές άρχισαν και σκοπεύω να αποτοξινωθώ από τις χειμερινές συνήθειες και δραστηριότητες. Καλή αντάμωση το Σεπτέμβριο.

Σας αποχαιρετώ με τους τελευταίους στίχους της σεζόν που είναι αφιερωμένοι στο Σωκράτη των τρένων ο οποίος διανύει την μετά ΟΣΕ εποχή.

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ

Έξι Ιουλίου σήμερα

που η μέρα είναι Τετάρτη

την ιστορία θα σας πω

του φίλου του Σωκράτη.

Έλεγχε εισιτήρια

μία ζωή στα τρένα

μέσα στον κόσμο συνεχώς

και πάντα είχε θέμα.

Τα μάλα ομιλητικός

αφού ήταν μες στην πιάτσα

και ούτε φανταζότανε

ετούτα τα στραπάτσα.

Ο ΟΣΕ εκτροχιάστηκε,

έπαθε αναταράξεις,

σε υπαλλήλους αρκετούς

κάνανε μετατάξεις.

Κι έτσι ο Σωκράτης βρέθηκε

φύλακας στο Μουσείο·

φαντάζετε μες στο κλουβί

τ’ ανήμερο θηρίο;

Μιλούσε στα αγάλματα,

στις Μούμιες και στις Σφήκες

και του ερχόταν κουτουλιές

να ρίξει στις προθήκες.

Η μουγκαμάρα του ’φερε

ζαλάδες και τρεμούλα

κι ένα κουτί lexotanil

ζήτησε απ’ την Τασούλα.

Τα ήπιε κι έμεινε άγαλμα,

σαν Έλληνας αρχαίος

με την εξής διαφορά:

κουνιότανε το πέος.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΔΕΙΑ

Ο ΣΤΗΘΟΛΟΓΟΣ

¨Φόρεσα κόκκινα γυαλιά¨, άσμα του Κραουνάκη,

που ο ίδιος το τραγούδησε με πάθος και μεράκι.

Μα εγώ θα πάρω σκοτεινά, εγώ θα βάλω μαύρα

να κρύβουνε των οφθαλμών τη δίψα και τη λαύρα.

Θα σας εξομολογηθώ, φίλοι μου, την αλήθεια

τα μάτια μου εξερευνούν τα γυναικεία στήθια.

Ιδιαίτερα την Άνοιξη και το καλοκαιράκι

το βλέμμα μου επάνω τους φυσά σαν αεράκι.

Στήθη σμιχτά, στήθη ανοιχτά και άλλα με χαράδρες

στήθη που όταν αρμεχτούν γεμίζουνε καρδάρες.

Αυτά που για να ανυψωθούν θέλουνε βακτηρία

και εκείνα που οι κάνες τους κοιτάζουνε ευθεία.

Ο δια οφθαλμών γυμνών είμαι ακτινολόγος

ας πούμε ο εξ αποστάσεως ο Δόκτωρ Βυζολόγος.

Σιγά-σιγά με τον καιρό αυτή η αθώα έξη

στο δίχτυ της εξάρτησης κοντεύει να με μπλέξει.

Κι από ένας ευυπόληπτος, αγαπητοί μου φίλοι,

υπάρχει μέγας κίνδυνος να γίνω ένα ρεζίλι.

Γι’ αυτό κατάμαυρα γυαλιά θα πάω να ψωνίσω

σαν τους τυφλούς την πλαστική τη γκλίτσα θα κρατήσω.

Θυμάμαι το Φωτόπουλο στον κινηματογράφο

-που ’κανε τον αόμματο- το κόλπο του αντιγράφω.

Τικ τακ με το μπαστούνι μου απάνω στα πλακάκια·

τυφλό καλύτερα ας με πουν παρά ¨οφθαλμολουτράκια¨।

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΡΟΒΙΒΑΣΜΟΣ

Της νυχτερίδας κόκαλο θαρρείς έχεις για γούρι

όλα σου πήγαν δεξιά, δεν κάνω καλαμπούρι.

Πάντα σωστές επιλογές –δίπλα στην εξουσία-

κοντά σ’ αυτούς που έχουνε πολιτικά πρωτεία.

Στη Σαλονίκη του Υπουργού είσαι ο εξ απορρήτων

και στην Αθήνα σε καλούν στ’ άδυτα των αδύτων.

Τώρα που ανέβηκε ψηλά, πολύ ψηλά ο Βαγγέλης

και στις Βρυξέλλες, Γιώργο μου, θα πας θέλεις δε θέλεις.

Θέλουν κοντά οι υπουργοί άτομα εμπιστοσύνης

μαζί τους για να μοιραστούν το άγχος της ευθύνης.

Φοβάμαι πως το Κορδελιό λίγο σου πέφτει τώρα

για Κεφαλάρι και Καστρί πως πήρε ο νους σου φόρα.

Μα να ’ρχεσαι καμιά φορά στα πρώην φιλαράκια

και να θυμάσαι πως ψυχή έχουν τα φτωχαδάκια।

ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ

Σήμανε προσκλητήριο

του παταριού ο άναξ

δεν το ’πε δεύτερη φορά,

ο Jordan μίλησε άπαξ:

¨Την Τρίτη στις οκτώμιση,

μη γίνουμε ρεζίλι¨.

Κι εμείς παρόντες άπαντες,

γι’ αυτό είναι οι φίλοι.

Δε δικαιούται να μας πει,

ούτε γι’ αστείο, κουβέντα

γιατί του Γιώργου η μηχανή

έγραψε ντοκουμέντα.

Χώρια οι τόσες κάμερες

που ήτανε στημένες,

έχουν παντού τις φάτσες μας

δημοσιοποιημένες.

Πάθος στο χειροκρότημα,

τα πρόσωπα κεφάτα

πλήρης ικανοποίηση

στα φρύδια τα δασάτα.

Τις εντυπώσεις να μου πει

του ζήτησα του Τάσου,

πώς είδε την παράσταση

του αποψινού θιάσου;

Είναι η καρδιά και η ψυχή

ημών των Jordanistas

πάντοτε ετοιμόλογος

και μέγας χιουμορίστας.

Κι είπε με ύφος σοβαρό

και λόγια πετιμέζι:

¨την Πέμπτη ο Jordan στη Στοά

μας κάνει το τραπέζι¨.

ΣΤΟΝ ΚΑΦΕΝΕ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ

Μες στης Κολόμβου τη στοά εκεί στην Εγνατία

οι Jordanistas είχαμε χτες βράδυ απαρτία.

Στο τρίστρατο του Καφενέ του γένειου Σωτήρη

η ώριμη εφηβεία μας σαν ξέχειλο ποτήρι.

Στην κορυφή ως Ιησούς και ως Αρχιερέας

ο ιδρυτής του Παταριού και Άρχων της παρέας.

Με Αγιορείτικο κρασί, με τσίπουρο, με μπύρες

και με μεζέδες νόστιμους λύθηκαν οι ζωστήρες.

Λύθηκαν και τα στόματα και χύθηκαν σα χάντρες

κουβέντες και ανέκδοτα που λένε μόνο οι άντρες.

Ύστερα το μπουζούκι του έπιασε ο δικηγόρος,

αρχίσαμε τα άσματα κι έγινε μέγας ντόρος.

Έβγαλε ο Γιώργος μηχανή κι από τα φλας λουσμένοι

δείξαμε πού την Τρόικα την έχουμε γραμμένη.

Άνοιξαν οι παλάμες μας στον ουρανό υψωμένες

και τα μεσαία δάχτυλα μα κι οι γροθιές σφιγμένες.

Έτσι έκλεισε άλλη μια σεζόν με κέφι και με γλέντι

και όλοι ευχηθήκαμε: ¨γεια σου Ιορδάνη Εφέντη¨

ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΜΑΤΑ

Ζήσανε τέσσερις γενιές

σ’ αυτή την κατοικία

που ο Αποστόλης σήμερα

κρατάει τα ηνία.

Και τώρα γίνεται η αρχή

ενός καινούργιου γύρου

το σπίτι στον αστερισμό

κινείται του Ομήρου.

Δεν είναι αυτός που έγραψε

Οδύσσεια κι Ιλιάδα

μα εκείνος που τη Δήμητρα

είπε Δημητριάδα.

Όμηρος: ψύξη-θέρμανση,

η Δήμητρα στη χτένα

αυτός στα κλιματιστικά

αυτή βαφές με χένα.

Απόψε ανταλλάσουνε

αξεσουάρ και βέρες

κι ευχόμαστε να ζήσουνε

ευτυχισμένες μέρες.

ΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΩΝ 15-6-2011

Τι μέρα αυτή η χτεσινή, τι ήταν αυτό το πράγμα;

Ισοπαλία ήρθανε το γέλιο με το κλάμα.

Ονείρατα πληρώσαμε κι αγρύπνιες του Γιωργάκη

που είδε πως ζητιάνευε με πλαστικό πιατάκι.

Πως πήραν τα παιχνίδια του, ως και την περπατούρα

και ξύπνησε μεσάνυχτα μούσκεμα απ’ τα ούρα.

Το χώνεψε πως δε μπορεί μόνος να κυβερνήσειουχτα

μεσ κλα

κι απ’ το πρωί συνέταιρους έσπευσε να ζητήσει.

Συζήτησε, από Σαμαρά μέχρι και τον Κουβέλη

και πρόσφερε απλόχερα φέτες απ’ το καρβέλι.

Μαθαίνοντάς τα, ανάποδες πήρε η Μαργαρίτα,

θέλει χορτάτο το ..παιδί κι ολάκερη την πίτα.

Κι είπε για άλλη μια φορά: ¨μα την Αγία Θέκλα

δεν πρόκειται ο Γιωργάκης μου να χάσει την καρέκλα¨.

Και άλλαξε τη γνώμη του για να συγκυβερνήσει

και του ’πε την κυβέρνηση να ανασχηματίσει.

Να αλλάξει τον Πεταλωτή ας πούμε με το Δρούτσα

που ’ναι κι οι δυο εκλεκτικοί κι έχουν τα ίδια γούστα.

Στο κάθισμα του Πάγκαλου να βάλει Βενιζέλο

που ’χει κι εκείνος κυβικά και νου μες στο τσερβέλο.

Να βάλει στα οικονομικά το φίλο Γερουλάνο

που ’ναι από οικογένεια με γαλλικά και πιάνο.

Τέτοιο τερτίπι σκέφτηκε, ο χρόνος να κυλήσει

μπας και το μεσοπρόθεσμο μνημόνιο να ψηφίσει.

Τζάμπα λοιπόν απ’ το πρωί παίζανε τα κανάλια

και οι ρεπόρτερς μάζευαν των βουλευτών τα σάλια.

Το είχα πει δυο χρόνια πριν κι απόλυτα είχα δίκιο,

με τα δικά του ελληνικά: ¨μηδέν εις το πηλήκιο¨.

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΕΣ ΣΑΤΙΡΕΣ

ΑΣΠΡΟ ΜΟΥ ΝΥΧΙ

Σ’ ένα γραφείο μπήκα χτες

και βλέπω δυο κυρίες

που με σπουδή επιδίδονταν

σε ονυχοβαφίες.

Όμως δεν τα γαρνίρανε

με πούλιες και με άστρα

αλλά περιφερειακά

τα ’χανε βάψει άσπρα.

Στο στόμα τους την είχανε

τη δικαιολογία

και πριν συνέλθω απ’ το σοκ

μου λέει η μια κυρία:

¨Τα ενισχύουμε μπροστά

πολύ σκληρά να γίνουν

βοήθεια να προσφέρουμε

αφού όλοι τα ξύνουν¨.

Και στο καπάκι η δεύτερη

με νάζι ξεροβήχει

λέγοντας: ¨το γουστάρετε

το κάτασπρό μου νύχι;¨.

ΟΙ ΜΠΑΛΚΟΝΑΤΕΣ

Αυτές οι δυο που έβαψαν

λευκά τα ακρονύχια

τις βλέπω εσχάτως ζωηρές∙

αυτή ’ναι η αλήθεια.

Η Άνοιξη η φετινή

τις έχει αναστατώσει

κι όλη τη γκαρνταρόμπα τους

έχουν ανανεώσει.

Ρούχα πολύ στενά φορούν

τονίζουν τις καμπύλες

κι αφήνουν λεπτομέρειες

να φαίνονται ποικίλες.

Προχτές από τα ψώνια τους

γυρίσανε κεφάτες,

δυο κουμπιά παρέλειψαν

και γίναν μπαλκονάτες.

ΚΟΥΛΑ ΜΕΛΕΤΗ

Φέτος αυτή η Άνοιξη

μπήκε πολύ φορτσάτη

και οι πιο πολλές μου έρχονται

με διάθεση φευγάτη.

Τους στίχους για τις άλλες δυο

μόλις είχα τελειώσει

και το μελάνι στο χαρτί

δεν είχε καν στεγνώσει,

όταν με μια εμφάνιση

πιο εξεζητημένη

πρωί-πρωί ώρα οκτώ

η χήρα βλέπω μπαίνει.

Ημέρα διαγωνισμών

για σκέψη και μελέτη

κι αυτή πιστό αντίγραφο

εκείνης της Μελέτη.

Θαρρείς στο dancing with the stars

στροβίλιζε στην πίστα,

ή ακόμη πως ξημέρωσε

στα μπαρ όλη τη νύχτα.

Μαλλί αγορέ και φόρεμα

με …πλούσιο background

που όλα τα …επίμαχα

τόνιζε τ’ underground.

Της λέω: ¨dancing in the school

εγώ δεν επιτρέπω

άφησε που κολάζομαι

τ’ ακάλυπτα να βλέπω.

Μα, φίλοι μου, τη σκέψη μου

τη λέω νέτα-σκέτα

προβλέπω ότι σύντομα

θα έχουμε κουφέτα.

ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ

ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑ

Σάββα, από μικρό παιδί

βίωσες την ορφάνια

μα πάλεψες μες στη ζωή

πάντα με περηφάνια.

Από τη Φύσκα έφυγες

στην πόλη για τσαγκάρης

ήσουνα σβέλτος, δυνατός

Σαλονικιός βαρδάρης.

Μες στου ¨ΚΑΡΑΣΣΟ¨ έπειτα

μια εικοσπενταετία

με διπλοβάρδιες συνεχώς

δούλευες στα βαφεία.

Καθημερνά στα χημικά

επί δεκάξι ώρες

για την καλή γυναίκα σου

και για τις δυο σου κόρες.

Συνταξιούχος ύστερα

όλα αυτά τα χρόνια

ήσουνα φύλαξ Άγγελος

και για γαμπρούς κι εγγόνια.

Κι όταν ο χάρος κόκκινο

σου άναψε λαμπιόνι

λεβέντικα τον πάλεψες

στο μαρμαρένιο αλώνι.

Σ’ αυτό, λοιπόν, τον ύπουλο

και άνισο αγώνα

δεν έσκυψες τη μέση σου

δε λύγισες το γόνα.

Όρθιος τον πυρρίχιο

χόρεψες μέχρι τέλους

και τώρα αναπαύεσαι

μαζί με τους Αγγέλους.

2-6-2011

ΠΡΩΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Κατέβαινα χαράματα

τη σκάλα κάθε μέρα

ξύπναγες, άνοιγες το φως

κι έλεγες καλημέρα.

Ένα καρβέλι ολικής

σου κρέμαγα στην πόρτα

την ώρα εσύ που έπαιρνες

τα χάπια σου τα πρώτα.

Τώρα το φως είναι σβηστό,

ατράβηχτη η κουρτίνα

κι ένα καντήλι αμυδρά

φωτίζει την κουζίνα.

4-6-2011

ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΑ ΛΟΓΙΑ

Σε μία δύσκολη στιγμή

που κάτω μ’ είχαν ρίξει

και παραλίγο το ντουνιά

τον ψεύτη θα ’χα αφήσει,

μου είπες πως για πάρτη μου

εσύ θα καθαρίσεις

αφού λίγα τα τέρμινα

σου μένουν για να ζήσεις.

Τώρα ήρθα στο ξόδι σου

να σ’ αποχαιρετήσω

και να σου πω τα λόγια σου

δε θα τα λησμονήσω.

6-6-2011

ΟΙ ΝΕΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ

Σ’ Αθήνα και Θεσσαλονίκη

αυτές της μέρες τριγυρνώ

με τρόλεϊ, με λεωφορεία

με τραμ, με τρένο και μετρό.

Πλευρίζω νεαρών παρέες

κάθομαι δίπλα, δε μιλώ

στήνω αυτί και τις κουβέντες

στο νου μου μαγνητοφωνώ.

Όλοι μιλάνε γι’ αποδράσεις

-όχι ταξίδια αναψυχής-

για δρόμους που δεν επιστρέφουν

και μ’ ένα πλάκωμα ψυχής.

Και βλαστημάνε την πατρίδα

που φέρθηκε σαν μητριά

τόσες σπουδές, τόσες ελπίδες

κι αυτή τους στέλνει μακριά.

Ρίχνω στο πάτωμα το βλέμμα

νιώθω ένα αίσθημα ντροπής

ξάγρυπνο με κρατούν τις νύχτες

κάτι εφιάλτες ενοχής.

Γιατί κι εγώ είμαι οικοδόμος

-κι όλη η δική μου η γενιά-

που έχτισε πάνω στην άμμο

κάλπικων ιδεών γιαπιά.

ΚΟΥΙΖ

Ποια είναι η επαρχία αυτή

–εύκολα θα ρωτήσω-

που θέλουν το ποτάμι της

να το γυρίσουν πίσω;

Που το ασφαλές λιμάνι της

προορίζουν για χαβούζα

ενώ οι κάτοικοι αραχτοί

πίνουν αβέρτα ούζα;

Που ψόφια ψάρια θάβουνε

κάτω απ’ τα χώματά της

κι αρχαία οι βέβηλοι αποσπούν

από τα σωθικά της;

Πού με κλουβιά γεμίσανε

ακρογιαλιές παρθένες

και γίναν αφιλόξενες,

στους πατριώτες ξένες;

Πού στήνουν Γκουαντάναμο

-εύστοχος ο ζωγράφος-

να γίνει των λαθραίων ψυχών

μα και των ντόπιων τάφος;

Ποια επαρχία ανέκαθεν

πάσχει από ηγεσία

και έχει καταδικαστεί

στην ανυποληψία;

Όποιος σε τούτο το κουίζ

σωστά μου απαντήσει

νόστιμο –εκ ζωοκλοπής-

σφαχτάρι θα κερδίσει.

ΤΑ ΠΙΣΤΡΟΦΙΑ (ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ)

Η λαθρομετανάστευση είναι ανάγκης τέκνο

όμως για την πατρίδα μας σκληρή γροθιά στο στέρνο.

Αυτό το μάρμαρο ακριβά το πλήρωσε η Αθήνα

αφού ένα γκέτο στήθηκε μες στην καρδιά της σφήνα.

Η εξουσία δεν μπορεί κανένα να απελάσει

γι’ αυτό και αποφάσισε να τους διαμοιράσει.

Να πάνε σε στρατόπεδα σε όλη την Ελλάδα

τα αχαμνά να ξύνουνε με χιόνι και λιακάδα.

Καταυλισμός ορίστηκε και στην Ακαρνανία

στον Άγριλο παραλιακά στη λίμνη Αμβρακία.

Οι Αφγανοπακιστανοί θα κάνουν παροικία

με φουστανέλα μακριά, τουτέστιν κελεμπία.

Μες στο xiromero το news σκληρές οι αναρτήσεις

οι Δήμοι ξεσηκώθηκαν και στη Βουλή ερωτήσεις.

Όμως, εγώ, αγαπητοί, κόντρα θα πάω στο ρεύμα

βλέπω την εγκατάσταση κάτω από άλλο πνεύμα.

Μιας και ερημώνουν τα χωριά κι η γη έχει χερσέψει

μια ευκαιρία της δίνεται να ξαναζωντανέψει.

Αρκεί να φέρει ο ΟΗΕ αλόγατα και βόδια

για να οργώνουνε τη γη μ’ άροτρα Ισιόδια.

Δυο γίδες ας τους δώσουνε, κοτούλες και κοκόρια∙

άλλωστε έτσι ζούσανε στα Ταλιμπανοχώρια.

Μέρος της εργασίας τους θα είναι για το νοίκι

για το φαΐ, για το πιοτί, για τον καφέ στο μπρίκι.

Όσοι δε θέλουν να εργαστούν αυτοί ¨μη εσθιέτω¨

μόνοι τους θα ζητήσουνε να φύγουνε πακέτο.

Οι προκομμένοι σύντομα κομπόδεμα θα μάσουν

κι από απογόνους αγροτών χωράφια θ’ αγοράσουν.

Το φράγμα δε των Αχυρών τότε θα έχει ουσία

αφού θα υπάρχουν γεωργοί άρα και γεωργία.

Θ’ αράξουν, θα εγκατασταθούν, θα κάνουνε και τέκνα

θα βγαίνουνε στα μαγαζιά θα λεν: ¨κάπελα κέρνα¨.

Πολλά θα είναι τα παιδιά, θ’ ανοίξουν τα σχολεία

τη γλώσσα θα ξεχάσουνε απ’ την Ταλιμπανία.

Γάμοι μικτοί θα γίνουνε -δυο νήματα στ’ αδράχτι-

το έθνος θ’ αναγεννηθεί ξανά από τη στάχτη.

Δύο χιλιάδες χρόνια πριν, του Αλέξανδρου τ’ ασκέρι

πήγε και άφησε σπορά ως τα δικά τους μέρη.

Απόγονοί τους οι Καλάς, Ελληνικά συντρόφια

οπότε τώρα φίλοι μου έχουμε τα πιστρόφια.

Ο ΜΠΑΚΑΛΗΣ

Θυμάμαι το μπακάλη

με το ποδήλατο

το Χρήστο το Ραβάνη

κοντό κι αδύνατο.

Δεκάδες προϊόντα

στ’ όχημα στοίβαζε

ερχόταν πόρτα-πόρτα

και μας τα μοίραζε.

Δυο τσάντες στο τιμόνι

πίσω κιβώτιο

με ήλιο και με χιόνι

στο δρομολόγιο.

Με τις παραγγελίες

ποτέ δε λάθεψε

κι απ’ όλες τις κυρίες

εύσημα μάζεψε.

Άφταστο στην προπαίδεια

το μολυβάκι του

τίμια βερεσέδια

στο τεφτεράκι του.

Θυμάμαι τη ρετσίνα

-το κεχριμπάρι του-

που ’χε τα χρόνια εκείνα

μες στο κελάρι του.

Πέφταν σαν τις ακρίδες

οι ξεροσφύρηδες

εργένηδες, μπεκρήδες

και νοικοκύρηδες.

Τα βράδια τον τιμούσε

κι αυτός τον οίνο του

κι ύστερα γρατζουνούσε

το μαντολίνο του.

ΚΑΡΙΕΡΑ

Σήμερα αν θέλεις ν’ ανεβείς

να κάνεις και καριέρα

πρέπει να είσαι γραμματεύς

ή να ’σαι καμαριέρα.

Να ’χεις τον Ντομινίκ Στρος Καν

για προϊστάμενό σου

να βάζει τις υπογραφές

κάτω απ’ τον αφαλό σου.

Κι αν θέλεις να ’σαι αρχηγός

χώρας που ’χει πτωχεύσει

σίγουρα αυτός ο κύριος

θα σε διακορεύσει.

Αυτά δεν τα ’βγαλα απ’ το νου

δεν είναι εικασία

μα διεθνής και εγχώρια

σύγχρονη ιστορία.

Το Δου.Νου.Του. κι η Τρόικα

με έννοια ευρεία

σημαίνουνε το ΔοΝηΤή

και τα γνωστά μας Τρία.

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΗΔΙΕΜΑΙ (ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ)

Η κρίση που βιώνουμε είναι γνωστό τοις πάσι

ότι και σεξουαλικά μας έχει επηρεάσει.

Κι ενώ είμαστε ένας λαός ανέκαθεν τσακμάκι

τώρα κοιμάται ήσυχο κι άφτερο το πουλάκι.

Κι όποιον ρωτήσεις περί sex σου λέει άρες μάρες

αντίθετα στο ΔΝΤ έχουνε σηκωμάρες.

Θα μάθατε για τον Στρος Καν που σε μια καμαριέρα,

στο ¨SOFITEL¨, με τ’ ¨όπλο¨ του της όρμησε μια μέρα.

Φωτιά τα ειδησεογραφικά, πήρανε, πρακτορεία

αλλά δεν ήταν ¨κεραυνός¨, που λένε, ¨εν αιθρία¨.

Γιατί μια φήμη πίσω του αυτός ο κύριος σέρνει:

-ως πρόεδρος του ΔΝΤ- ¨ο Καν πηδάει και δέρνει¨.

Κι εμείς που εμπιστευτήκαμε σ’ αυτόν το υστέρημα μας

θα μπαίνει τώρα απρόσκλητος μέσα στην κάμαρά μας;

Δεν ξέρω Οθωμανικά αν έχει εκείνος γούστα

πάντως η ηγεσία μας τη φόρεσε τη φούστα.

Βλέπω ότι ο Πρωθυπουργός μονόπαντα βαδίζει

κι ο επί των Οικονομικών σείεται και λυγίζει.

Αγνόησαν ειδήμονες που πείρα έχουν μεγάλη

ότι: ¨αν πας στο ΔΝΤ φόρα βρακί απ’ ατσάλι¨.

Εκτός και αν γουστάρανε∙ αλλά εμείς τι φταίμε;

μας ρεζιλέψαν διεθνώς ως: ¨ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΗΔΙΕΜΑΙ¨.

ΣΕΡΒΙΕΤΕΣ ISTANBUL

Το ότι πήγανε τουρνέ

στην Πόλη οι φωτογράφοι

το ’πε το Haberturk T.V.

μα και η Hurriyet το γράφει

Πήραν φωτιά οι μηχανές,

ανάψανε τα κλείστρα,

πέφταν τα φλας σαν αστραπές

στο Βόσπορο τη νύχτα

Στην Istanbul ο Σώκρατες

παρθενικό ταξίδι,

γουστάρισε, και δεύτερο

προγραμματίζει ήδη

Ο Τάσος που ’ναι τακτικός

της Πόλης εκδρομέας

διέπρεψε ως παζαρτζής

και ως διερμηνέας

Με την ακρίβεια τα ’βαλε

ο Φώτης ο Ζοχάδας,

για τις αυξήσεις του καφέ

και της μακαρονάδας

Ο Γιώργος δε πραγματικός

Πασάς ήταν στην Πόλη,

του πήρε η φτήνια τον παρά

μέσα απ’ το πορτοφόλι

Αγόρασε ρολόι, T-shirts,

μπουρνούζια και πετσέτες

μα όλοι τον ρωτούσανε

γιατί πήρε σερβιέτες

[Λησμόνησα όμως να σας πω

πως στο λεωφορείο

απ’ του air condition τις οπές

περίσσιο έμπαζε κρύο]

Έστριψε το μουστάκι του

και λέει: ¨μη λέτε πίπες

με τις σερβιέτες έκλεισα

της οροφής τις τρύπες¨.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ

Στ’ Αγρίνιο ο Ιερώνυμος πήγε να Λειτουργήσει

κι ο Δήμαρχος Επίτιμο Δημότη να τον χρίσει.

Κρέμασε το Χρυσό Κλειδί με το Σταυρό αντάμα

βούρκωσε, όπως κι ο ουρανός με μια βροχή σαν κλάμα.

Μα γλίστρησε απ’ τα δάκρυα πριν απ’ τη Λειτουργία

και εσπευσμένα βρέθηκε στου ΚΑΤ τα χειρουργεία.

Σε μια εποχή που γίνεται για θαύματα κουβέντα

που γι’ Άγιους και Όσιους ψάχνουνε ντοκουμέντα,

αυτό το περιστατικό μην είναι ένα σημάδι,

μία προειδοποίηση σαν φως μες στο σκοτάδι;

Δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος να το αξιολογήσω

μα ως ερευνητής Γραφών λέω να το τολμήσω.

Ο Άγιος Χριστόφορος το έκανε το θαύμα

και στον Αρχιεπίσκοπο διπλό άνοιξε τραύμα.

Σινιάλο δίνεται σ’ αυτούς που ’χουν τη Θεία Προίκα

σαν τη θυσία του Αβραάμ και το Εν Τούτω Νίκα.

Θα αγανάκτησε ο Θεός για κληρικούς, ποιμένες

που η εξουσία τούς κρεμά ολόχρυσες καδένες.

Π’ άφησαν το λιπόσαρκο το ποίμνιο στους λύκους

ενώ εκείνοι κουβαλούν Παγκαλιες ζώνες λίπους.

Και έστειλε το μήνυμα. Πιστεύετε ελήφθη;

Μα κι αν ελήφθη, σίγουρα στον κάλαθο ερίφθη.

Μα ποιος ακούει τον Ύψιστο –αν τελικά υπάρχει-

ηλίου φαεινότερο: ο Μαμωνάς μας άρχει.

Με Αγορές, με Δ.Ν.Τ., Τρόικες τραπεζίτες,

ιερατεία, πολιτικούς κι ασπόνδυλους κοπρίτες.

Θαύματα και Οράματα είναι για τους μουζίκους

για να ’ναι υποτακτικοί σαν πρόβατα στους λύκους.

Θαυματουργή λανσάρουνε μία Αγία Ζώνη

αυτή που σφίγγει ο Λαός στο τρύπιο παντελόνι.

Θαυματουργό και Τίμιο βαφτίσαν και το Ξύλο

για να μην αντιδρά ο φτωχός σαν τον υπάκουο σκύλο.

PRESSINACTION

Άπειρες στο διαδίκτυο

είναι οι ιστοσελίδες,

επί παντός επιστητού

σερβίρουνε μερίδες।

Μα οι πιο πολλές μπαγιάτικες,

κακομαγειρεμένες

και δυστυχώς είναι αρκετές

με φόλες δολωμένες।

Κι όπως σ’ όλα τα πράγματα

υπάρχουν οι εξαιρέσεις

σ’ αυτές το pressinaction

θα πρέπει να προσθέσεις।

Ιστοσελίδα με άποψη

μ’ έδρα τη Σαλονίκη·

τους γράφοντες δεν τους τραβά

κανείς απ’ το μανίκι।

Πάντα με δημιουργικές

και καίριες παρεμβάσεις

με σκέψεις, προβληματισμούς

και καθαρές προτάσεις।

Έξω από στερεότυπα

και άνευ παρωπίδων

σε αξιοπιστία μακράν

άλλων ιστοσελίδων।

Διαβάζετε τα άρθρα της

στείλτε τα σχόλιά σας

προσθέστε τη στις λίστες σας

στα ιστολόγιά σας।

Προπάντων διαδώστε την

σε φίλους, συγγενείς σας

αν θέλετε ανεξάρτητη

την ενημέρωσή σας.

Η ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ

¨Απόστολε¨ είπε ο γιατρός

¨πρέπει να δείξεις θάρρος

σε λίγο θα απαλλαχτείς

απ’ του νεφρού το βάρος¨।

Έστειλε μία αδερφή

για να τονε ξεντύσει

και μια αδερφάρα αργότερα

τις τρίχες να ξυρίσει।

Όταν λοιπόν ο κομμωτής

τον έκανε σα γυάλα

του φόρεσε ένα καλσόν

κατάλευκο ίδιο γάλα।

¨Τσολιά μου είσαι έτοιμος¨

είπε στον Αποστόλη

και ύστερα με νόημα

του ’πιασε το πιστόλι।

Στο χειρουργείο ο γιατρός

έβγαλε τα νυστέρια

και σε δυο ώρες έπλυνε

τα ματωμένα χέρια।

Η Πόπη απ’ την αναμονή

στον ίδρωτα λουσμένη

μα λίγο κάτω απ’ την πληγή

έψαχνε η καημένη।

¨Είχα αγωνία ¨είπε ¨γιατρέ

μην έχεις κάμει λάθος

μην απ’ τη ρίζα έκοψες

το εισχωρούν εις βάθος¨।

¨Δε νοιάζομαι αν απ’ τα νεφρά

τα δύο γίναν ένα

μα αν τα τρία στέκονται

ακόμα κρεμασμένα¨।

Κι ευθύς στον Τάκη φώναξε:

¨γιατρέ είσαι κανόνι

σωστός είναι ο λογαριασμός

κάτω απ’ το σεντόνι¨.

ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΣΟΥΤΙΕΝ

Το ξέρατε πως το σουτιέν χρησιμοποιημένο
έχει αξία σαν το κρασί το πεπαλαιωμένο;

Κι όμως κάθε τεμάχιο με τρία ευρώ αγοράζουν
πάνελ ηχομονωτικά μ’ αυτά κατασκευάζουν.

Σκεφτείτε, σ’ ένα studio ή θεαμάτων χώρο
πόσα σουτιέν σφραγίζουνε του τοίχου κάθε πόρο;

Τις ρόγες των στηθόδεσμων που ήταν καλυμμένες
πόσες ήταν οι άγουρες, πόσες σταφιδιασμένες;

Στήθη που αντικείμενο τόσων ερώτων γίναν
και πόσα με το θηλασμό ζωή στα βρέφη δίναν;

Διαβάζοντας την είδηση λύθηκε η απορία
γι’ αυτά που μου συνέβαιναν σε κάθε συναυλία.

Το πρόγραμμα σχεδόν ποτέ δεν παρακολουθούσα
άλλοι ήχοι έφταναν στ’ αυτιά και τους ακολουθούσα.

Άκουγα αναστεναγμούς, να πιπιλίζουν χείλια,
έβλεπα αόρατες θηλές πάνω μου σαν καντήλια.

Ήταν λοιπόν επόμενο να λέω: ¨Άρη, πού μπήκες¨
αφού βρισκόμουν βυζαβί με τόσες βυζοθήκες.

ΘΕΣΣΑ-100-ΛΟΝΙΚΗ

Ένας αιώνας πέρασε από αυτή τη μέρα
που ήχησαν χαρμόσυνα καμπάνες στον αγέρα.

Και έστειλαν το μήνυμα για τη μεγάλη Νίκη
ότι σε χέρια ελληνικά έπεσε η Σαλονίκη.

Ήταν Συμβασιλεύουσα τότε επί Βυζαντίου
και τώρα Συμπρωτεύουσα αυτού του κρατιδίου.

Η φτωχομάνα του Βορρά, μήτρα Δημοκρατίας
πρωτεύουσα της προσφυγιάς και της φιλοξενίας.

Ενέπνευσε τους ποιητές, ζωγράφους, σκηνοθέτες•
Νυφούλα του Θερμαϊκού την είπαν οι συνθέτες.

Έχει τον Πύργο το Λευκό αναφοράς σημείο
και το βαρδάρη που συχνά βρυχάται σαν θηρίο.

Έχει και τους Σαλονικιούς κιμπάρηδες-καρντάσια,
τις όμορφες Σαλονικιές σα ζουμερά κεράσια.

Ανέκαθεν Πολιτισμών ήτανε σταυροδρόμι
μα σήμερα της πόλης μας αδιέξοδοι οι δρόμοι.

Μπροστά όμως στην πρόκληση της νέας χιλιετίας
η πόλη πρέπει αντάξια να ’ναι της Ιστορίας.

Να ξαναγίνει εξωστρεφής με ανοικτές κεραίες
και όχι κλειστοφοβική σε ρεύματα και ιδέες.

Δεν της ταιριάζει μια στυφ(ν)ή να ’ναι γεροντοκόρη
μα η Νύμφη η πολύφερνη η Μακεδονοκόρη.

2-5-2011 Άρης Μπιτσώρης

ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΜΕΛΙΣΣΩΝ

Οι μέλισσες ανέκαθεν ήτανε για τη Φύση
βαρόμετρο, αν ο άνθρωπος στη Γη θα επιζήσει.

Μέλι, βασιλικός πολτός, πρόπολη και κερήθρα
είναι πηγή της βιοτής και υγείας κολυμβήθρα.

Με μέσα όμως αθέμιτα ο άνθρωπος την πλάση
νόμισε ο υπερφίαλος ότι θα τη δαμάσει.

Και ιδού τ’ αποτελέσματα -άσχημες οι ειδήσεις-
η κοινωνία των μελισσών στα όρια της κρίσης.

Οι άτρωτες οι μέλισσες απέκτησαν καρκίνο
το μέλι δηλητήριο, πικρό σαν το κινίνο.

Μάταια τ’ άνθη καρτερούν να επικονιαστούνε
και οι καρποί απ’ τα κλαριά θα εξαφανιστούνε.

Κι εγώ που ως τώρα έτρεμα μην πέσω σε μελίσσι
πρώτη φορά παρακαλώ κεντρί να με τσιμπήσει.