Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

θάλασσες




ΓΡΑΜΜΟΦΩΝΟ  ΣΤΟ  ΚΥΜΑ

Στη Σαλονίκη μια βραδιά μουντή και νοτισμένη
τους δρόμους τους κακόφημους με τη σειρά είχα πάρει.
Και ύστερα κατέβηκα σ’ ένα υπόγειο μέσα
που άντρες συνωστίζονται  πίσω απ’ το Βαρδάρι.

Μου άνοιξε μία γριά  που έκανε κουμάντο
ένα κουρέλι της ζωής που σέρνονταν ακόμα.
Με μια φωνή φυματικιά έβριζε στο σκοτάδι
και το τσιγάρο έκαιγε το γέρικό της στόμα.

Είχε ένα γραμμόφωνο επάνω στην κονσόλα
με ένα άλφα κι ένα πι πάνω του σκαλισμένα
-λατινικά κι ελληνικά- μέσα σε δυο καρδούλες
και ρώτησα διστακτικά αν το πουλά σ’ εμένα.

Μου είπε: «πάρ’ το άμα θες, χωρίς λεφτά στο δίνω
άλλωστε ήρθε η ώρα μου εγώ ν’ αποδημήσω
λίγες  χαρές, λύπες πολλές θυμίζουν τα κειμήλια
τίποτα απ’ την πικρή ζωή δε θέλω να κρατήσω.

Αυτό όμως το γραμμόφωνο έχει μια ιστορία
μου τ’ άφησε ένας ναυτικός, της Σαλονίκης φίλος
που έγραφε σ’ ένα χαρτί αλλόκοτα τραγούδια
μαρκόνης σ’ ένα φορτηγό, θαρρώ ήταν το “Δήλος”.

Κάποτε που στο Μέξικο πήγε με μινεράλι
στη Βέρα Κρουζ του το ’δωσε με μάτια δακρυσμένα
μία κοπέλα που στα μπαρ συντρόφευε τους άντρες
θυμάμαι και το όνομα, τη λέγαν Αλμουδένα.

Την ερωτεύτηκε, λοιπόν, ένας Μεσολογγίτης
λοστρόμος, μ’ ένα φορτηγό εκεί συχνά γυρνούσε
κι η Άλμου χάρηκε πολύ που θα ’φευγε μαζί του
και μες στα προστυχόσπιτα αυτή δε θα γερνούσε.

Απ’ την Αμέρικα αυτός γραμμόφωνο της φέρνει
κι οι δυο μαζί ακούγανε κλαρίνα της πατρίδας
της λιμνοθάλασσας καημούς, του Μπαταριά τραγούδια
κι εκεί πως θα την παντρευτεί της είπε ο Πελοπίδας.

“Δύο ταξίδια έλειψα και ύστερα σε παίρνω
να αγναντεύουμε μαζί την όμορφη Τουρλίδα
να σε ταΐζω αυγό φαριού και χέλι απ’ τα διβάρια”
κι αυτή ορκίστηκε πιστή να ’ναι στον Πελοπίδα.

Όμως δεν ήτανε γραφτό το όνειρο να στέρξει,
στο μπάρκο το επόμενο που ’χε ο καιρός γινάτι
το πλοίο πήγε αύτανδρο έξω από τα Φώκλαντ
και το γραμμόφωνο έμεινε σ’ εκείνη αμανάτι.

Το ’ριξε τότε στο πιοτό, συνέχεια μεθυσμένη
κι αν Έλληνας μέσα στο μπαρ τύχαινε και περνούσε
έβαζε το γραμμόφωνο στη διαπασών να παίζει
κι αντί για ’κείνους, μόνο αυτή, ως το πρωί κερνούσε.

Μία βραδιά σ’ αυτό το μπαρ εμπήκε κι ο μαρκόνης
του Πελοπίδα έφερνε λιγάκι στο αθάρι
δύο μπουκάλια ήπιανε κι όταν ήταν να φύγει
του ’δωσε το γραμμόφωνο μαζί του να το πάρει.

Του είπε στον ωκεανό βαθιά όταν θα φτάσει
να ρίξει το γραμμόφωνο στης θάλασσα το κύμα
κι όλες τις πλάκες που ’χανε του έρωτα τραγούδια
για να γλεντάει η αγάπη της μες στο υγρό το μνήμα.

Μ’ αυτός βάρος δεν έδωσε στα μεθυσμένα λόγια
μαζί του το ’χε συντροφιά στο πλοίο “Portobello
κι όταν στο “Δήλος” μπάρκαρε κι ήρθε στη Σαλονίκη
το πήρε παραμάσχαλα και μπήκε στο μπορντέλο.

Κι όποτε ερχόταν από δω το βάζαμε να παίζει
κι όταν το άτιμο αλκοόλ στο νου έκανε τούμπες
χορεύαμε χασάπικα, τσάμικα, τσιφτετέλια
και ξημερώναμε με βαλς, ταγκό, τσα-τσα και ρούμπες».

Τώρα έχω το γραμμόφωνο αντίκρυ και καπνίζω
και μέσα απ’ τον πυκνό καπνό φιγούρες αναδεύουν
η Άλμου απ’ τη Βέρα Κρούζ και ο Μεσολογγίτης
ναυάγια, μπαρ και φορτηγά το νου μου τον παιδεύουν.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

ΤΑ ΧΑΡΤΟΝΙΑ


Μην πετάτε τα χαρτόνια
ούτε και τις λαμαρίνες
φτιάξτε στοίβες στα μπαλκόνια
κάτω βάλτε τα απ’ τις κλίνες.

Μην πετάτε τα χαρτόνια
θα στρωθούν χαλιά στο χώμα
τα χειρότερα στη ζήση
δεν τα είδαμε ακόμα.

                       R
Κούτες από ψυγεία Bosch
κι από κουζίνες Siemens
θα γίνουνε δωμάτια
κι ατομικές καμπίνες.

Μην πετάτε τα χαρτόνια
ούτε και τις λαμαρίνες
άστεγα θα ’ρθουνε χρόνια
άστατων καιρών ωδίνες.

Μην πετάτε τα χαρτόνια
θα τα μεταχειριστούμε
για να κάψουμε τους θύτες
ή για να πυρποληθούμε.

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ










Γυναίκα μάνα, αδερφή
γυναίκα ερωμένη
αγία ή αμαρτωλή
πολυτραγουδισμένη.

Ως Πηνελόπη σε τιμώ
Μαρία και Υπατία,
ως Κλεοπάτρα σε ποθώ
Ελένη, Ασπασία.

Όποια και να ’σαι σ’ αγαπώ 
γυνή, αιώνια μήτρα,
τ’ αλάτι είσαι της ζωής
του κόσμου αυτού η φύτρα.


σχετικά με την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας
και τον Προστάτη των Γυναικών δες την ανάρτηση:
http://arisbitsoris.blogspot.gr/2015/03/8-3-1953-8-3-2014.html



Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

ΕΤΕΡΟΝ ΟΥΔΕΝ;

Φτάσαμε, λοιπόν, στο τέρμα
στο απόλυτο μηδέν
και σηκώσαμε τα χέρια
κι είπαμε ¨έτερον ουδέν;¨.

Το μηδέν να γίνει κύκλος
δίσκος να περιστραφεί
και γρανάζι να κινήσει
τη ζωή απ' την αρχή.

Δε χαρίζουμε το βίο
στις ορέξεις κανενός
γιατί θα ξαναβρεθούμε
στην τροχιά του μηδενός.

Μ' αισιόδοξο το βλέμμα
στις προκλήσεις των καιρών
και στο μέλλον που χαράζει
να δηλώσουμε παρών.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΗΣ ΒΟΜΒΑΣ

Για λίγες ώρες φύγαμε
έξω απ’ την εστία
κι αμέσως μας κυρίευσε
γρίνια και δυσφορία.

Στους χώρους της υποδοχής,
στων συγγενών τα σπίτια
κουρνιάσαμε στη θαλπωρή
σαν άφτερα σπουργίτια.

Μα η σκέψη μας ταξίδεψε
έστω και φευγαλέα
σε καταστάσεις έκρυθμες
σε γεγονότα ακραία.

Ως εν δυνάμει πρόσφυγες
βιαίως ξεριζωμένοι
στις βάρκες καταχείμωνο
και στα HOT SPOTS ριγμένοι.

Διδακτική ήταν άσκηση
γιατί κανείς δεν ξέρει
αυτή η απρόβλεπτη ζωή
στο μέλλον τι θα φέρει.

Τίποτε μες στο βίο μας
δεν είναι δεδομένο
πρέπει να το ’χουμε καλά
στο νου μας τυπωμένο.

Κι ακόμα αυτό το σύνθημα
ο φάρος μας να γίνει:
¨πολυτιμότερο αγαθό
στον κόσμο είν’ η ΕΙΡΗΝΗ¨.

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ

Όποια και να σηκώσουμε,
πέτρα, από το χώμα
και όποιο λάκκο σκάψουμε
στάχτες βρίσκουμε ακόμα.
           
Αίματα απ’ τα κατοχικά
εκείνα γεγονότα
που πίσω άφησε η βαριά
των Γερμανών η μπότα.

Τώρα, μια βόμβα που έπεσε
για να ξεκουμπιστούνε,
στο Κορδελιό ήταν γραφτό
μπροστά μας να τη βρούμε.

Πάλι εκτοπιζόμαστε
μετά εβδομήντα χρόνια,
στα καταφύγια εμείς
κι εκείνοι στα σαλόνια.

Έρχονται και ξανάρχονται
οι Γερμανοί στον τόπο
πότε με τρόπο ένοπλο
πότε με κερδοσκόπο.

Ο Χίτλερ με τον πόλεμο
ο Σόιμπλε εν ειρήνη.
Ζώσου ξανά –μα με του νου-
τ’  άρματα Ρωμιοσύνη.

Άρης  Μπιτσώρης

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΦΡΑΓΓΕΛΙΟ

Μήπως το λάβατε κι εσείς το μήνυμα που πήρα;
Του Άγιου Νεκτάριου η μία του η χείρα

-από τις δυο τις δεξιές που έφερε εκείνος-
ετέθη για προσκύνημα, και οι πιστοί είναι σμήνος.

Προ ημερών στην εκκλησιά μιας άλλης ενορίας
η ΕΣΘΗΤΑ μοστραρίστηκε της Παναγιάς Μαρίας.

Ταυτόχρονα σ’ άλλο ναό εδώ στη Σαλονίκη
και η ΑΓΙΑ  ΖΩΝΗ της ήτανε σε προθήκη.

Πρόπερσι το ΜΑΦΟΡΙΟ κι ο ΙΕΡΟΣ ΧΙΤΩΝΑΣ
κι αλλού το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που ’μουν κι εγώ θαμώνας.

Το ΤΙΜΙΟ ΞΥΛΟ έχει να βγει από το δεκατρία
για άλλη ώρα το κρατούν, θα το ’χουν σ’ εφεδρεία.

Μα πάντα υπάρχει απόθεμα, αστείρευτη η βρύση∙
γωνιακό το μαγαζί, το ευνοεί κι η κρίση.

Κι όποτε διαπιστώσουνε πως έχουνε κεσάτια
μια εικόνα θα φανερωθεί με δάκρια στα μάτια,

στέρφα θα κάνει γόνιμη η Παναγιά η Τσαμπίκα,
θαύμα ο Άγιος Ραφαήλ, και θ’ αυγατίσει η προίκα.

Τώρα το ευαγγέλιο διαβάζω του Ιωάννη
εκεί που λέει ο Ιησούς κάποτε εξεμάνη

διότι βρήκε στον ιερό Ναό του Σολομώντα
εμπόρους και κολλυβιστές και το Θεό απόντα.

Ακαριαία αντέδρασε και έδρασε βιαίως
το βεβαιώνουν κι οι άλλοι τρεις Μάρκος, Λουκάς, Ματθαίος.

¨Ποιήσας¨, λένε οι γραφές, ¨φραγγέλιον εκ σχοινίων¨
¨εξέβαλεν εκ του ιερού¨ τις σπείρες των αχρείων.

Τώρα, όμως, οι έμποροι γίναν ιερατείο
και τρωκτικά, που φόρεσαν προβάτου προσωπείο.

Κι αφού οι πιο πολλοί πιστοί είναι του ¨μη ερεύνα¨
των Χριστεμπόρων θύματα στο πρώτο τους το νεύμα,

δε διαφέρουν και πολύ  απ’ τους ειδωλολάτρες
που προσκυνούν τα κόκκαλα, τις γυάλινες τις χάντρες.

Άραγε  θα εννοήσουνε ποτέ το Ευαγγέλιο
που τους προτρέπει καθαρά: ¨αδράξτε το φραγγέλιο¨;