Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΖΑΡΖΑΒΑΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΖΙΑΚΑ

Διάβασα την ανάρτηση κι είπα πως κάνουν πλάκα,
μια Λαχαναγορά εντός του στρατοπέδου Ζιάκα;

Αντί εκτός της πόλεως να βγάλουν και την άλλη
φέρνουνε μες στο Δήμο μας όχληση πιο μεγάλη;

Εδώ που η πετρελαϊκή η βιομηχανία
πάνω μας βίαια ασελγεί μ’ αυτή τη δυσοσμία;

Εδώ που είναι ανύπαρκτα πάρκα, δεντροστοιχίες
μα υψηλοί οι συντελεστές για πολυκατοικίες;

Πού είναι η κυβέρνηση των λαϊκών στρωμάτων
που τάχα πολιτεύεται υπέρ των αδυνάτων;

Αντί για πάρκο αναψυχής, αναπνοής, πρασίνου
θα γίνει χώρος ρύπανσης και υψηλού κινδύνου;

Ίσως μας πουν: ¨γιατί εδώ δέντρα να φυτευτούνε
αφού με ζαρζαβατικά τριαξονικά θα ’ρθούνε;

Τ’ αντίδια είναι πράσινα, μπάμιες και φασολάκια
χώρια που τζάμπα θα ’ρχεστε να παίρνεται σαπάκια.

Δεν είναι ανάγκη οι άνεργοι τους κάδους να ανοίγουν,
της Λαχαναγοράς θα τρων τα οπωρικά που λήγουν¨.

Όμως, δεν είν’ για χωρατά, μα ούτε και για κλάμα
ούτε και μοιρολατρικά να καρτερούμε θαύμα.

Βλέπω η Δημοτική Αρχή νερόβραστα αντιδράει
αντί να τρέχει μ’ εκατό, τα πόδια της σβαρνάει.

Ποια εξουσία, άλλωστε, είδατε να ιδρώνει
αν ο πολίτης ράθυμα στον καναπέ ξαπλώνει;

Κι εδώ είναι το πρόβλημα, η αδρανοποίησή μας
που σύμβουλος πολύ κακός είναι για τη ζωή μας.

Τότε, δεν αντιδράσαμε στην πρώτη καμινάδα
κι ύστερα όλα τα κακά ήρθανε με την αράδα.

Αφού άλλους αφήνουμε το βίο μας να ορίζουν
εις βάρος της υγείας μας κέρδη αποκομίζουν.

Όπου φτωχός κι η μοίρα του ας μην το ξαναπούμε
βλέποντας ότι σκύβουμε, πάνω μας ασελγούνε•

Ώρα είναι να δράσουμε ως ενεργοί πολίτες 
να επικοινωνήσουμε μ’ όλους τους  συντοπίτες.

Γιατί η μαζικότητα θα ’ναι η δύναμή μας
πρέπει να είναι άμεση, όμως, η αντίδρασή μας.

Λιγότερο στο facebook, πιότερο δια ζώσης,
αγώνες δεν κερδίζονται μόνο μ’ ανακοινώσεις.

Ας γίνουμε υπερασπιστές αυτού του στρατοπέδου
προτού τσιμέντα πέσουνε επί του οικοπέδου.

Πρώτα ας κοιτάξουμε βαθιά στα μάτια τα παιδιά μας
θύματα αξίζει να γενούν απ’ την αδράνειά μας;

Άρης  Μπιτσώρης 

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΜΑΥΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Παρασκευές γινήκανε μεγάλα γεγονότα
η σταύρωση του Ιησού είναι από τα πρώτα.
Παρασκευή  επί κατοχής  πέσανε παλικάρια
που τη ζωή τους άφοβα την παίξανε στα ζάρια.
Πάρα πολλές Παρασκευές ήταν φωτιά και λαύρα
πολλές μανούλες κλάψανε και ντύθηκαν στα μαύρα.
Σήμερα μια Παρασκευή την ονομάζουν μαύρη 
γιατί στα καταστήματα εισέρχονται σαν ταύροι
άπληστοι καταναλωτές ψάχνοντας ευκαιρίες
-αμερικάνικο έθιμο με τις Ευχαριστίες
που αφού τελειώσει η γιορτή όλοι ¨ευχαριστημένοι¨
τρέχουνε για τις προσφορές, η αγορά προσμένει-.
Έχει ο καταναλωτισμός βρει χίλια δυο τερτίπια
ώσπου του καταναλωτή, του μείνει η τσέπη τρύπια.
Ρούχα, παιχνίδια, συσκευές, ό,τι ο καθένας ψάχνει,
Παρασκευή κατάλευκη λευκότερη απ’ την άχνη.
Η μόδα ως είναι φυσικό ήρθε και στην Ελλάδα
όμως, αυτή την εποχή είναι ισχνή αγελάδα
για πάμπολλους κατάμαυρη είναι η κάθε μέρα
είτε είναι Παρασκευή είτε είναι Δευτέρα.
Ωστόσο, Έλληνες πολλοί θα πάνε να ψωνίσουν
και άλλοι από μακριά βιτρίνες να μπανίσουν.
Προσέξτε, μήπως πονηροί, βγουν προς κορόιδων άγρα
κι άλλοι χωρίς λευκά χαρτιά, για να τα παίρνουν μαύρα.
Πέρυσι πήγε φίλος μου, μπουφάν για να ψωνίσει
μα με γεμάτο πορτμπαγκάζ  στο σπίτι είχε γυρίσει.
Μου λέει: ¨ εκεί γινότανε των Ιουδαίων χάβρα 
μάχη για να αγοράσουνε μπλουζάκι με μια σαύρα¨.

24-11-2017

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΣΠΙΤΑΚΙΑ Στον Παναγιώτη Τζούρα

Παππού, ποιοι μένουνε εδώ
σ’ αυτή τη συνοικία
μέσα στα σπίτια τα μικρά
σ’ απόλυτη ησυχία;

Παιδί μου, κάτω απ’ αυτά
τα άσπρα τα σπιτάκια
με το ασθενικό το φως
μέσα στα καντηλάκια,

και τα λουλούδια ολόγυρα,
άνθρωποι είναι θαμμένοι
αυτή είναι η μοίρα μας,
προδιαγεγραμμένη.

Δε θα αργήσει  καιρός
που εγώ θα σας αφήσω
και  μες τη γειτονιά αυτή 
θα μπω να κατοικήσω.

Παππού, τι είναι αυτά που λες,
εσύ εδώ θα μείνεις
θα σ’ έχω πάντα δίπλα μου
αγάπη να μου δίνεις.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ

στηριγμένο σε αφήγηση του Αλέκου Κυριαζή

Ήμουν γυμνασιόπαιδο στα χρόνια του εμφυλίου
σε κάμαρη ανήλιαγη ζούσα του Αγρινίου.

Ήταν λειψό το φαγητό, ψωμί να το ’χεις βρέξει
και το σακούλι απ’ το χωριό στη χάση και στη φέξη.

Τα δε βιβλία δανεικά, διάβασμα στο πεζούλι
μα κάτω δεν το έβαζα, δόξαζα το Θεούλη.

Κάποτε, όμως, άργησε να έρθει το ταγάρι
κι από την πείνα έσφιξα δυο τρύπες το ζωνάρι.

Λυγίσανε τα γόνατα σε ένα καλτερίμι
και έπεσα λιπόθυμος λες κι ήμουνα ψοφίμι.

Κι ενώ οι πολίτες διάβαιναν αδιάφοροι στο δρόμο
μια γύφτισσα με άρπαξε και μ’ έριξε στον ώμο.

Με πήρε και μ’ απίθωσε στο φτωχικό τσαντίρι
κι είκοσι μέρες μ’ είχανε οι γύφτοι μουσαφίρη.

Ο Τζίτζης σαν πατέρας μου, ίδια μητέρα η Μάντα
με τάισαν, μ’ ανάστησαν θα τους θυμάμαι πάντα.

Πώς να ξεχάσω τη μικρή, κόρη τους, Καταλίνα
όταν στα ίσα μοίραζε στους δυο μας τη μπαζίνα;

Χρόνια περάσανε πολλά, εφτά δεκαετίες
κι αν πλούτισα κι αν έχτισα και πολυκατοικίες,

συχνά τις νύχτες τριγυρνά ο νους στα χρόνια εκείνα
που χέρι-χέρι πήγαινε η αγάπη με την πείνα.

Η γυφτοπούλα στ’ όνειρο μου δίνει απ’ τη μπουκιά της
με ξανακάνει έφηβο η φλογερή ματιά της.

Κυκλάμινο η ανθρωπιά, ανθίζει μες στα βράχια
μα από τ’ αγκάθια πνίγεται στα ευτραφή στομάχια.

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΦΥΛΟΥ


Μία βδομάδα έλειψα
από τη γειτονιά μου
τα πάνω κάτω ήρθανε
Χριστέ και Παναγιά μου!

Το ¨φυλονομοσχέδιο¨
 είχε μεσολαβήσει
που λέει πως δεν ταυτίζεται
¨εξώφυλο¨και ¨φύση¨.

Ερχόμενος αντίκρισα
το μουστακλή μπακάλη,
φορούσε φούστα κλαρωτή
περούκα στο κεφάλι.

Μια καλλονή γειτόνισσα
-άντρες είχε κολάσει-
μου λέει ¨από δω και μπρος
μ’ αποκαλείς Θανάση¨.

Ο φίλος μου, ο κολλητός
-αρσενικό με βούλα;-
έκρυβε, είπε, μέσα του
πάντα μια Σπυριδούλα.

Το βράδυ στο συζυγικό
έπεσα το κρεβάτι
γουλί η γυναίκα, φόραγε
χλαμύδα αλλά Σωκράτη.

Τι Σόδομα και Γόμορρα
τρέχω στην εκκλησία
από τον ιερέα μου
να πάρω ευλογία,

και βλέπω τον πνευματικό
καλογριά ντυμένη
με μάσκα, με κραγιόν και ρουζ
να ’ναι μπογιατισμένη.

Μου λέει: ¨η αρχιμανδρίτισσα
θα ’ρθεί στη λιτανεία
να βγω αμακιγιάριστη
να κάνω λειτουργία;¨.

Κοίταξα προς τον ουρανό
κι είπα συλλογισμένη
πού ήμασταν τόσοι πολλοί
Θεούλη μου, κρυμμένοι; 

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

¨ΑΥΛΗ ΘΑΥΜΑΤΩΝ¨

Λόγια σοφά ειπώθηκαν
ιδέες εξαπλώθηκαν
γι’ ανθρώπινες αξίες
μα πόσο λίγο αντέχουνε•
οι πράξεις μας απέχουνε
από τις θεωρίες.

Η ζωή μου ο θάνατός σου
όλη η γη ¨αυλή θαυμάτων¨
για ν’ ανέβης θα πατήσεις
πάνω σε σωρούς πτωμάτων.

Τα υψηλά νοήματα
τα αγαθά αισθήματα
και ο ανθρωπισμός μας
πέσαν ανάγκης θύματα
και σαν πυροτεχνήματα
γίναν καπνός εντός μας.

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΣΑΥΡΑ

Ένας ελαιοχρωματιστής
κάποτε στη Μπαμπίνη
κόντεψε δίχως ¨όργανο¨
ο φουκαράς να μείνει.

Την ώρα που τα εργατικά
τα ρούχα του φορούσε
μες στο μπατζάκι ένιωσε
κάτι πως περπατούσε.

Και ύστερα ανέβηκε
έφτασε στ' αχαμνά του
και μέσα εκεί στη ζεστασιά
έφτιαξε τη φωλιά του.

Και όταν είδε την ουρά
στου φερμουάρ την πόρτα
νόμισε ήτανε οχιά
λούστηκε στον ιδρώτα.

Μα ευτυχώς το ερπετό
ήτανε σκουτουρέλα
κι αρχισε με του όρχεις του
να κάνει κούνια μπέλα.

Το παντελόνι αστραπή
στο πάτωμα πετάει
κι αμέσως με τα δάχτυλα
άρχισε να μετράει.

Ψηλάφιζε και μέτραγε
στο φουλ η αγωνία
μπήκε η καρδιά στη θέση της
όταν τα βρήκε τρία.

Ρολά, πινέλα πέταξε
απ' την τρελή χαρά του
κι έβγαλε για μπογιάτισμα
τη ¨βούρτσα¨ τη δικιά του.

Στου δωματίου τη γωνιά
είχε ζαρώσει η σαύρα
κι από τη στεναχώρια της
τα είχε βάψει μαύρα.

Μιλιά αν είχε θα 'λεγε
με λόγια πικραμένα
¨Γιώργο, δεν είχα πρόθεση
εγώ να βλάψω εσένα.

Η φήμη σου είναι γνωστή
σ' όλης της γης τα όντα
πως διαθέτεις δυνατά
αρσενικά προσόντα.

Γι' αυτό, λοιπόν, σκαρφάλωσα
ψηλά μέχρι τα σκέλη
μες στην κυψέλη έφτασα
δε γεύτηκα, όμως, μέλι.