Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

ΡΙΑΛΙΤΙ


Ριάλιτι επιβίωσης
στο ένα το κανάλι
στο δεύτερο οι μάστερ σεφ
βράζουνε στο τσουκάλι.

Στο τρίτο μια εκπομπή
για ελληνικά ταλέντα 
στο άλλο, για τα ριάλιτι
αυτά, στήνουν κουβέντα.

Στο πέμπτο διαγκωνίζονται
και τα Νεχτ Τοπ Μοντέλα,
δε σταματάει αυτή η δουλειά
πάει σχοινί κορδέλα.

Στα πάνελ είρωνες κριτές
χειρίζονται τα πιόνια
άλλωστε αξιοπρέπεια
είχαν ποτέ τα ψώνια;

Ο θεατής στον καναπέ
ενώ τους επικρίνει
στους μετρητές της θέασης
και άλλους πόντους δίνει.

Αφότου ασπαστήκαμε
το δόγμα ¨δε με νοιάζει¨
το ριάλιτι έγινε θεσμός
και άτι που καλπάζει.

Κυρίευσε το facebook  
το instagram, τον τύπο
χώθηκε μέσα στα καφέ
στη γειτονιά, στον κήπο.

Τι κι αν με το τηλεκοντρόλ
μαυρίζεις την οθόνη,
βγαίνεις και αναπνέεις παντού
την πνιγηρή του σκόνη.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

ΕΥΓΕ ΓΑΜΠΡΕ


Σε παλαιό στιχούργημα, με αίσθημα ευθύνης
απέδωσα τα εύσημα σε νύφες της Μπαμπίνης.

Για τους γαμπρούς δεν έγραψα, είναι εύκολο το θέμα-
τους παρασέρνει τους πολλούς των γυναικών το ρέμα.

Μπήκανε, κάποιοι, σώγαμπροι, πήραν και πανωπροίκι
κι ακόμα φτιάχνουνε καφέ στης πεθεράς το μπρίκι.

Απ’ δικούς μας τους γαμπρούς, ένας τους ξεχωρίζει
χαλάλι που του ρίξανε στο γάμο τόσο ρύζι.

Μιλώ για τον εξ Αττικής και βέρο Αρβανίτη
που αγόρασε οικόπεδο και έχτισε και σπίτι.

Σπίτι όχι αδιάφορο, αλλά με χαρακτήρα
έχει άποψη ο άνθρωπος και διαθέτει πείρα.

Ίσως να πουν κακεντρεχείς: ¨δεν κρύβεται το χρήμα¨
και άλλοι το διέθεσαν μα δεν αφήσαν στίγμα.

Όμως ετούτος ο γαμπρός δε στέκει στο εγώ του
νοιάζεται και για το χωριό και θέλει το καλό του.

Ξεπέρασε όλους τους γαμπρούς μα και πολλούς ακόμα
που στου χωριού μπουσούλισαν –μικρά μωρά- το χώμα.

θα αποκαλύψω το όνομα, κι ας μην το επιτρέπει
με την ευχή ¨να ’σαι καλά, εύγε Θανάση Στέρπη¨.


Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Η ΑΣΧΗΜΟΥΛΑ


Μια ασχημούλα στάθηκε
μπροστά από τη στάση
τη λεωφόρο απέναντι
ήθελε να περάσει.

Ο δρόμος πολυσύχναστος
κανείς δεν σταματούσε
εκείνη είχε απελπιστεί
σχεδόν εκλιπαρούσε.

Αν ήταν καμιά καλλονή  
θα φρέναραν και τρένα•
κι ο κλήρος της ευγένειας
μου έλαχε εμένα.

Σταμάτησα καταμεσής
της έκανα σινιάλο
διάβηκε, και μου χάρισε
χαμόγελο μεγάλο.

Νόμισα ότι πέρασε
εμπρός μου μία άλλη
πού  πήγε η ασχήμια της
πού βρέθηκαν τα κάλλη;

Η πράξη μου ασήμαντη
μα αφορμή είχε γίνει
έστω για δευτερόλεπτα
εκείνη να ομορφύνει.

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΙΔΟΥΝ


Κοντά ένα αιώνα πριν αυτή η ιστορία,
στην Κούβα  το ’24 βγήκε η φωτογραφία.

Ο γιος από τη μακρινή και τροπική Αβάνα
ποζάρει και ταχυδρομεί στην πονεμένη μάνα.

Και πιθανόν με δανεικά ρούχα, καπέλο, ύφος•
το αμερικάνικο όνειρο αληθινό ή μύθος;

Σημειώνει δε με έμφαση στην κάρτα που ’χε στείλει:
¨για να με ιδούν, μανούλα μου, οι συγγενείς και οι φίλοι¨.

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Ο ΟΡΝΙΘΩΝΑΣ ΤΟΥ ΜΠΙΛΗ


Διαβάσατε στο internet
αγαπητοί μου φίλοι
πως ψόφησε ο πετεινός
του ορνιθοτρόφου Μπίλη;

Οι κότες κακαρίζουνε
πένθιμα οι κακομοίρες:
¨πού πας βαρβάτε κόκορα
και μας αφήνεις χήρες,

ποιος θ’ ανεβαίνει με ορμές
επάνω στα φτερά μας
και ποιος θα γονιμοποιεί
τα εκλεκτά αυγά μας;

Ο Μπίλης φέτος άτυχος,
 κοτόπουλα είχε τόσα•
ψοφήσαν κάμποσα, μαζί  
κι η πιο καλή του η κλώσα.

Ο ίδιος, τότε, έκατσε
και κλώσησε τ’ αυγά της
και σαν παιδιά του νοιάζεται
τα ορφανά πουλιά της.

Ο Μπίλης, που είναι φλύαρος,
έπαθε μουγκαμάρα
κι απ’ το πρωί με μια φωτιά
φουμάρει τα τσιγάρα.

Πήγα να τον συλλυπηθώ
-ήταν στον ορνιθώνα-
μπαίνω στο βάθος, κοίταξα
και έμεινα κολόνα.

Κάτω το παντελόνι του,
λουσμένος στον ιδρώτα,
κοκόριζε ενώ ήτανε
καβάλα σε μια κότα.

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018

ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ 2


Τώρα που τη χωνέψαμε
μάγκες, την προβατίνα
και μπήκαμε στα Ι.Χ.
να πάμε στην Αθήνα,

τώρα που τελειώσανε
όλα τα πανηγύρια
και τα χωριά αδειάσανε
από τα μουσαφίρια,

στους δρόμους, πίσω, αφήσαμε
κουρέλια, πατσαβούρες,
σέρνονται αφτιασίδωτες
των αοιδών οι μούρες.

Και φέτος είχαμε, λοιπόν,
μία από τα ίδια
πάλι διπλό ήρθε το ματς
πολιτισμός-σκουπίδια.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

ΜΕΛΙ ΟΧΡΙΔΑΣ


Απ’ της Οχρίδας τα βουνά είκοσι οκάδες μέλι
εφοδιάστηκαν εχθές του γκρουπ αυτού τα μέλη.

Κερήθρες αναμίχτηκαν με εκλεκτά καρύδια
και ύστερα αρχίσανε της κλίνης τα παιχνίδια.

Δε μ’ άφησαν να κοιμηθώ τα πέριξ μου δωμάτια
τρίζανε τα πατώματα, στέναζαν τα κρεβάτια.

Γέμισαν οι διάδρομοι απ’ τους πνιχτούς τους ήχους
για κάθε βόλι που ’πεφτε χτυπάγανε τους τοίχους.

Ακούω απ’ την απέναντι του δωματίου πόρτα:
¨αχ τι μου κάνες μάνα μου έλα από πάνω πρώτα¨.

Μία Βεροιώτισσα πιο κει: ¨άντρα μου βάλε χάντρα
μέλι δεν ήτανε αυτό αλλά ανθέων βιάγκρα¨.

Δίπλα μια Θεσσαλονικιά: ¨μπράβο, πασά μου, μπράβο
το μέλι το Οχριδιανό σε έχει κάνει ταύρο¨.

Κάποιον π’  αναρωτιότανε: ¨δικό μου αυτό το πράμα
Όσιε Ναούμ το μέλι σου το έκανε το θαύμα¨.

Θα πείτε ¨εσύ τι έφτιαχνες, το έκανες το άλμα;¨
αφήστε με, και της πληγής μην ξύνετε το τραύμα.

Ενώ οι άλλοι υψώνανε του έρωτα τα ξίφη
η σαύρα μου απ’ τη νάρκη της ουδόλως εδονήθη.

Δίπλα το υποτιμητικό της γυναικός μου βλέμμα,
καλύτερα ας με πάταγε του ελέφαντα το πέλμα.

Κι ο λόγος της σαν κεραυνός: ¨βρε τι αφηρημάδα
αντί για μέλι ψώνισες, άχρηστε, μαρμελάδα;¨.

Έτσι αντί για μια βραδιά να γίνω παλικάρι
όλη τη νύχτα κράταγα στους άλλους το φανάρι.