Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Ο ΟΡΝΙΘΩΝΑΣ ΤΟΥ ΜΠΙΛΗ


Διαβάσατε στο internet
αγαπητοί μου φίλοι
πως ψόφησε ο πετεινός
του ορνιθοτρόφου Μπίλη;

Οι κότες κακαρίζουνε
πένθιμα οι κακομοίρες:
¨πού πας βαρβάτε κόκορα
και μας αφήνεις χήρες,

ποιος θ’ ανεβαίνει με ορμές
επάνω στα φτερά μας
και ποιος θα γονιμοποιεί
τα εκλεκτά αυγά μας;

Ο Μπίλης φέτος άτυχος,
 κοτόπουλα είχε τόσα•
ψοφήσαν κάμποσα, μαζί  
κι η πιο καλή του η κλώσα.

Ο ίδιος, τότε, έκατσε
και κλώσησε τ’ αυγά της
και σαν παιδιά του νοιάζεται
τα ορφανά πουλιά της.

Ο Μπίλης, που είναι φλύαρος,
έπαθε μουγκαμάρα
κι απ’ το πρωί με μια φωτιά
φουμάρει τα τσιγάρα.

Πήγα να τον συλλυπηθώ
-ήταν στον ορνιθώνα-
μπαίνω στο βάθος, κοίταξα
και έμεινα κολόνα.

Κάτω το παντελόνι του,
λουσμένος στον ιδρώτα,
κοκόριζε ενώ ήτανε
καβάλα σε μια κότα.

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018

ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ 2


Τώρα που τη χωνέψαμε
μάγκες, την προβατίνα
και μπήκαμε στα Ι.Χ.
να πάμε στην Αθήνα,

τώρα που τελειώσανε
όλα τα πανηγύρια
και τα χωριά αδειάσανε
από τα μουσαφίρια,

στους δρόμους, πίσω, αφήσαμε
κουρέλια, πατσαβούρες,
σέρνονται αφτιασίδωτες
των αοιδών οι μούρες.

Και φέτος είχαμε, λοιπόν,
μία από τα ίδια
πάλι διπλό ήρθε το ματς
πολιτισμός-σκουπίδια.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

ΜΕΛΙ ΟΧΡΙΔΑΣ


Απ’ της Οχρίδας τα βουνά είκοσι οκάδες μέλι
εφοδιάστηκαν εχθές του γκρουπ αυτού τα μέλη.

Κερήθρες αναμίχτηκαν με εκλεκτά καρύδια
και ύστερα αρχίσανε της κλίνης τα παιχνίδια.

Δε μ’ άφησαν να κοιμηθώ τα πέριξ μου δωμάτια
τρίζανε τα πατώματα, στέναζαν τα κρεβάτια.

Γέμισαν οι διάδρομοι απ’ τους πνιχτούς τους ήχους
για κάθε βόλι που ’πεφτε χτυπάγανε τους τοίχους.

Ακούω απ’ την απέναντι του δωματίου πόρτα:
¨αχ τι μου κάνες μάνα μου έλα από πάνω πρώτα¨.

Μία Βεροιώτισσα πιο κει: ¨άντρα μου βάλε χάντρα
μέλι δεν ήτανε αυτό αλλά ανθέων βιάγκρα¨.

Δίπλα μια Θεσσαλονικιά: ¨μπράβο, πασά μου, μπράβο
το μέλι το Οχριδιανό σε έχει κάνει ταύρο¨.

Κάποιον π’  αναρωτιότανε: ¨δικό μου αυτό το πράμα
Όσιε Ναούμ το μέλι σου το έκανε το θαύμα¨.

Θα πείτε ¨εσύ τι έφτιαχνες, το έκανες το άλμα;¨
αφήστε με, και της πληγής μην ξύνετε το τραύμα.

Ενώ οι άλλοι υψώνανε του έρωτα τα ξίφη
η σαύρα μου απ’ τη νάρκη της ουδόλως εδονήθη.

Δίπλα το υποτιμητικό της γυναικός μου βλέμμα,
καλύτερα ας με πάταγε του ελέφαντα το πέλμα.

Κι ο λόγος της σαν κεραυνός: ¨βρε τι αφηρημάδα
αντί για μέλι ψώνισες, άχρηστε, μαρμελάδα;¨.

Έτσι αντί για μια βραδιά να γίνω παλικάρι
όλη τη νύχτα κράταγα στους άλλους το φανάρι.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

ΕΛΛΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΟΥ


Στα γήπεδα άναρθρα η Ελλάς κραυγάζει
στα ριάλιτι αβέρτα κάνει χάζι,
στη Eurovision με sms ψηφίζει
μ’ αν θ’ ακριβύνει το ψωμί δεν την αγγίζει,
λέει: ¨δεν πειράζει τρώω παντεσπάνι
η σκέψη η πολλή καλό δεν κάνει».
Μέσα στο internet  Ελλάδα πλοηγείσαι
όμως στα face news πατρίδα μου αρκείσαι.
Το Viber το έχεις ψωμοτύρι
μα για κουτσομπολιό και μπανιστήρι.
Πίνεις ψηφιακά στο facebook καφεδάκια
και τη ζωή σου την κρεμάς στα μανταλάκια.
Για τους προγόνους σου όλο κομπάζεις
ένα βιβλίο όμως δε διαβάζεις.
Δε συζητάς στα καφενεία μα μαλώνεις
ζητάς το ίσιο που η ίδια το στραβώνεις.
Κι ύστερα τους πολιτικούς τους βρίζεις
μα είσαι φτυστή μ’ εκείνους που ψηφίζεις.
Σαν πλοίο μεσοπέλαγα χωρίς κατάρτι
Ελλάδα απορώ πώς βρίσκεσαι στο χάρτη.

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Η ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ


  
Στον ένα ώμο ένα μπογαλάκι
στο στήθος της σφιχτά ένα μωρό
ο άντρας της θαμμένος στο χαντάκι
οι οβίδες γύρω έστησαν χορό.

Μέσα από μέρη δύσβατα πορεία
διαταγές στυγνών διακινητών
μεσάνυχτα σε μία παραλία
κι απέναντι τα φώτα των νησιών.

Σε βάρκα πλαστική πολλοί νομάτοι
ιδρώτας, δυσωδία, αχ και βαχ
με δάκρυα π’ αρμύρισε τ’ αλάτι
εκκλήσεις στο Θεό ή στον Αλλάχ.

Ύστερα κύματα φουρτουνιασμένα
παλεύουν σώματα με το νερό
κι η μάνα να φωνάζει απεγνωσμένα:
¨εμένα αφήστε, σώστε το μωρό¨.

Χωρίς ταυτότητα, θαμπή αχτίδα
μες στα ψυχρά hotspot της προσφυγιάς
χωρίς διεύθυνση, χωρίς πατρίδα
φλύαρες μέρες, νύχτες μοναξιάς.

Μ’ απ’ του μικρού μωρού της την ανάσα
παίρνει κουράγιο, δύναμη πολύ
κι αν η ζωή σ’ εκείνη έπαιξε φάρσα
πρέπει να δώσει ελπίδα στο παιδί.

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

DRONE


Δε φτάνανε οι μυστικές -και μη- υπηρεσίες
που φακελώνουν άτομα, ομάδες, κοινωνίες.

Δε φτάνει τα προσωπικά -κάποτε- δεδομένα
που οι εταιρίες τα 'χουνε ψηφιοποιημένα.

Τώρα που 'ναι φτηνό το drone λες κι είναι ξυπνητήρι
το αγοράζει ο καθείς και κάνει μπανιστήρι.

Εκπέμπει στο διαδίκτυο και όποιον πάρει η μπόρα
βγάζει, ανυποψίαστων, τα άπλυτα στη φόρα.

Προχτές που ήμουν καθ' οδόν -πριν το χωριό αντικρίσω-
η ανάγκη μου υπαγόρευσε κάπου να σταματήσω.

Κάτω από μια βελανιδιά στάθηκα προς νερού μου
μα ένα drone κατέγραψε την όψη του φαλλού μου.

Ύστερα στο mpampini in κοινή έγινε θέα
και έπειτα στο facebook απλώθηκε μοιραία.

Δε λέω, δέχτηκα πολλά αιτήματα φιλίας
από κυρίες, ειδικά, μεσαίας ηλικίας.

Όμως, με ποιο δικαίωμα δείχνουν τ' απόκρυφά μου,
να τρέμω μήπως ανοιχτό μείνει το φερμουάρ μου;


Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΕΛΦΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ


Μια σέλφι θέλησα να βγω πάνω σε μία σκάλα
και να τη στείλω ύστερα σε μια κοκκινομάλλα.

Μα φύσηξε ένας βοριάς ύπουλος και ζηλιάρης
κι η σκάλα πήγε απ' τη μια κι από την άλλη ο Άρης.

Μου 'ρθε σε δευτερόλεπτα ο ουρανός σφοντύλι,
συνήλθα, βλέπω δεξιά μια σιδερένια στήλη

κι αριστερά μου ένα τρανό και ριζιμιό λιθάρι
ενώ ήμουν ανάσκελα πάνω σ' ένα δοκάρι.

Σε άσχημη κατάσταση η μία μου η πλάτη
κι έπειτα οι ορθοπεδικοί με κάνανε πελάτη.

Το χέρι το αριστερό σε νάρθηκα κουρνιάζει,
απέφυγα το κάταγμα και λέω: ¨δεν πειράζει¨.

Στην ατυχία τυχερός -το θαύμα του Λαζάρου-
που απ' τα δόντια μ' άρπαξε του φθονερού του χάρου.

Δεν είπα στη γυναίκα μου το αίτιο της πτώσης
θα μου 'λεγε: ¨αδιόρθωτε, πορνόγερε μη σώσεις¨.

Μα έχω και τους φίλους μου, συνέχεια με τσιγκλάνε:
¨οι γέροι από χέσιμο ή πέσιμο θα πάνε¨.

Γελάω, κι αφού το δεξί κουνάω μ' ευκολία
με το μεσαίο δάχτυλο κάνω χειρονομία.