ΣΕ ΟΝΕΙΡΟ

Γυμνός στην άμμο την υγρή
κι ο ουρανός σεντόνι
και το κορμί σου δίπλα μου
φωτιά που με πυρώνει.

Πώς να δαμάσεις τ’ όνειρο
σαν έχει πάρει φόρα
με το φεγγάρι ολόγιομο
κι ακλείδωτη την ώρα;

Με ταξιδεύουν τα φιλιά
στις γειτονιές του απείρου
κλείνω τα μάτια, απ’ τα φτερά
μην πέσω του ονείρου.

Αυτοί οι στίχοι μελοποιήθηκαν από τον Αιτωλοακαρνάνα συνθέτη Βασίλη Παπαδογιώργο.
Η εντελώς πρόχειρη ηχογράφηση έγινε κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των βιβλίων μου στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ τον Ιανουάριο του 2009. Ακολουθεί το video.
Ο Βασίλης Παπαδογιώργος έχει μελοποιήσει αρκετά τραγούδια σε δικούς μου στίχους,δεν ξέρω αν καταφέρουμε να τα γράψουμε σε C.D.

ΤΟ ΣΑΜΑΛΙ

Σίγουρα ο προπάππους του
θα έφτιαχνε χαλβάδες,
στη Μικρασία ήταν γνωστός
σ’ όλους τους μαχαλάδες.

Την τέχνη του κληρονομιά
άφησε μες στα χρόνια
κι απ’ τη δική του τη γενιά
έφτασε στα εγγόνια.

Το επώνυμό του άλλωστε
μας πείθει ολωσδιόλου
ο απόγονός του λέγεται:
Γεώργιος Χαλβατζόγλου.

Ο Γιώργης, άντρας με αρχές,
τιμάει τ’ όνομά του
με το μεράκι του παππού
γαρνίρει τα γλυκά του.

Μα απ’ το χαλβά προχώρησε
ακόμα παραπέρα
και τη ζαχαροπλαστική
πήγε σε άλλη σφαίρα.

Στο σάμαλι ειδικεύτηκε
και το ’κανε επιστήμη•
μένει η μπουκιά ανεξίτηλη
στης γεύσεως τη μνήμη.

Όποτε φέρνει το ταψί
επάνω στο πατάρι
ρουφιάνους στέλνει ο Τερκενλής
τη συνταγή να πάρει.

Πέφτουμε πάνω στο γλυκό
λες κι είμαστε καρτάλια
κι αυτός κοιτάζει ευτυχής
πίσω απ’ τα ματογυάλια.

Το δε κομμάτι της ντροπής
ποτέ ορφανό δε μνήσκει
και όποιος έρχεται αργά
τρίμματα μόνο βρίσκει.

Είμαστε τυχεροί λοιπόν
στο στέκι του Ιορδάνη
με μουχαμπέτι και καφέ
μα μόνο αυτό δε φτάνει.

Γευόμαστε το πιο εκλεκτό
σάμαλι στο κουρμπέτι
δια χειρός του φίλου μας
που ’χει καρδιά σερμπέτι.

ΓΕΝΕΘΛΙΑ-ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Σήμερα θα σας διηγηθώ
μια αληθινή ιστορία,
στους ώμους μου την κουβαλώ
απ’ το πενήντα τρία.

Οκτώ του Μάρτη, Κυριακή
δώδεκα μεσημέρι
και ο πατέρας μου έλαβε
χαρμόσυνο χαμπέρι.

Ότι γεννήθηκε ο Υιός
-το πρότυπο του άντρα-
κι η Αφροδίτη έστειλε
μία γαλάζια χάντρα.

Ήρθε κι ο ίδιος ο Έρωτας
με βέλη στο θηκάρι
και τα φτερά του άφησε
πάνω στο μαξιλάρι.

Νύμφες, Νεράιδες ήρθανε,
Μούσες, παρθένες κόρες,
στο λίκνο με νανούριζαν,
με κούναγαν σε αιώρες.

Κι είπανε τότε οι Θεοί
και οι του Ιερατείου:
Ιδού ο φύλαξ Άγγελος
του γυναικείου αιδοίου.

Κι ορίσανε των γυναικών
ημέρα Οκτώ του Μάρτη
και μ’ έχρισαν των θηλυκών
Άγιο και Προστάτη.

ΠΑΤΑΡΙ LIVE

Στο Άβατο το Σάββατο
το sex ήταν το θέμα
-μα όχι επιπόλαια-
κάτω από άλλο βλέμμα.

Άκρως επιστημονική
ήτανε η κουβέντα,
οι ειδικοί αδιάσειστα
έφεραν ντοκουμέντα.

Το λόγο είχαν οι γιατροί:
χειρούργος, πρωκτολόγος,
γυναικολόγος μαιευτήρ
και ο δερματολόγος.

Μας μίλησαν για libido,
σαφώς: using or loosing
προστάτη, ινομυώματα
και after εάν tsoosing.

Αίφνης εντός του Μεντρεσέ
-μες στων ανδρών τη Μέκκα-
θρασύτατη, απρόσκλητη
εισήλθε μια γυναίκα.

Με εμφανή στο πρόσωπο
ίχνη κλιμακτηρίου
ύφος εταίρας πάνσοφης
αρχαίου συμποσίου.

Κι ενώ επικράτησε σιγή
εντός του εντευκτηρίου
την ευκαιρία άδραξε
σύντομου λογυδρίου.

Μα ήταν σαν να έκανε
εμπρός μας χαρακίρι
θεωρώντας ότι πίνεται
η ίδια στο ποτήρι.

Ή όταν μας εκτόξευσε
ετέρα κεραμίδα
πως, άμα λάχει, ντύνεται
με διαφανή χλαμύδα.

Δε γνώριζε η αφελής
εμείς πως δε μασάμε
πως του Ηλί τις διδαχές
με πάθος μελετάμε.

Ότι: μέχρι τα είκοσι
βαριά είκοσι δύο,
μετά από κει για απόσυρση
στέλνουμε το αιδοίο.

ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ

Δε θέλω το πρωί καφέ
τα μάτια μου ν’ ανοίξω
ούτε τσιγάρου σέρτικου
ντουμάνι να ρουφήξω.

Φτάνει να έρθει στα αυτιά
ήχος από τακούνια
και γυναικείο άρωμα
ν’ αγγίξει τα ρουθούνια.

Κάθε πρωί ώρα επτά
έξω απ’ τα γραφεία
με μία γόβα αιχμηρή
περνάει μια κυρία.

Κι ακολουθούν ως συνειρμοί
μαστίγιο και ζαρτιέρα
κι αυτή η φαντασίωση
μου έφτιαξε τη μέρα.

Μα ο γιατρός ο φίλος μου
λέει -καλά και σώνει-
πως πάσχω από το γνωστό
¨σύνδρομο Παπαχρόνη¨.

ΣΤΗΝ ΚΑΙΤΗ

Νύφη ήρθε η Καίτη στο χωριό
από τη Μυτιλήνη
μα απ’ τις Μπαμπινιώτισσες
πιο ντόπια είχε γίνει.

Πολλές φορές κατέφθανε
απ’ τον Αλέκο πρώτη•
αυτή το Χρήστο έκανε
γνήσιο Μπαμπινιώτη.

Πρόσχαρη, καταδεχτική
με το χαμόγελό της•
φιλόξενο και ανοιχτό
ήταν το σπιτικό της.

Τις εκδηλώσεις του χωριού
πάντοτε τις τιμούσε,
πολλές φορές και ο χορός
μ’ εκείνη ξεκινούσε.

Μα όμως η επάρατος
μισεί την ευτυχία
και ρίχτηκε επάνω της
μ’ ανείπωτη κακία.

Εκείνη στάθηκε όρθια
στο μαρμαρένιο αλώνι,
πάλεψε, κι ας την έζωναν
αφόρητα οι πόνοι.

Αγώνας μακροχρόνιος,
εκεί που ’ταν να πέσει
το χάρο κάτω έβαζε
του δίπλωνε τη μέση.

Όμως σ’ αγώνα άνισο
όσο και να παλέψεις
λίγα απ’ το χρόνο τέρμινα
μόνο μπορείς να κλέψεις.

Μα ας γραφτεί έστω κι αργά
μες στην εφημερίδα:
¨η Καίτη ήταν της ζωής
μεγάλη ηρωίδα¨.

Να τη σκεπάζει ανάλαφρα
το χώμα στη Μπαμπίνη
σ’ άντρα και γιο τώρα η ζωή
υγεία να τους δίνει.

21-2-2011 Άρης Μπιτσώρης

ΦΙΛΙ ΖΩΗΣ

Λαχτάρα πήραμε ξανά
απ’ την ωραία Ελένη
όταν σε μία αίθουσα
βρέθηκε ξαπλωμένη.

Μπροστά σ’ αυτό το θέαμα
είναι να μην τρομάξεις;
Πέσαμε όλοι επάνω της,
της κάναμε μαλάξεις.

Όμως δε συνερχότανε
απ’ της καρδιάς τους πόνους
κι ήρθε αμέσως το ΕΚΑΒ
με δύο νοσοκόμους.

Στο Ιπποκράτειο οι γιατροί
όντως τα βρήκαν σκούρα
αξονικές, μαγνητικές
δείγμα από αίμα και ούρα.

Δεν ήταν εγκεφαλικό
ούτε ζαχάρου αιτία•
συνήλθε, μα επέμενε
μια ύποπτη ναυτία.

Και τότε βγήκε θετικό
το τεστ εγκυμοσύνης
κι ανεζητήθη ο αίτιος
για ανάληψη ευθύνης.

Με πήραν στο τηλέφωνο
και το και το μου είπαν.
-Εσείς είστε ο σύντροφος;
Τα πόδια μου κοπήκαν.

Ωχ!, είπα, τη ζημιά αλλουνού
εγώ θα την πληρώσω
που μόνο ένα φιλί ζωής
πρόλαβα να της δώσω;

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Σχετικά με την παρουσίαση του βιβλίου μου "ΡΕΝΤΙΦΗΣ, ο λαϊκός ποιητής του Ξηρομέρου"
στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ( Παρασκευή 11-2-2011)δες τις σχετικές αναρτήσεις στο xiromeronews

ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ

Μες στο xiromero-το-news
πρωί-πρωί σαν μπήκα
φίλοι μου το ομολογώ
ότι την καταβρήκα.

Διάβασα ένα δοκίμιο
του Χρήστου Κλαδευτήρα
γράφει γιατί θερίζουμε
αντί σιτάρι ήρα.

Νυστέρι έβαλε βαθιά
στο άρρωστο κορμί μας
και δίχως αναισθητικό
να δούμε την πληγή μας.

-Χρήστο συγχαρητήρια
για αυτό το νέο άρθρο
μα ξέρεις που το γράφουνε
αυτοί που ’ναι στο ¨βάθρο¨.

Κι εμείς του κόσμου οι ¨γραφικοί¨
όσο καιρό θα ζούμε,
σκόνη θα είμαστε στη γη
όταν δικαιωθούμε.

Ο ΑΡΓΑΛΕΙΟΣ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ

Απόσπασμα από την Έμμετρη Διαχρονική Επιθεώρηση που γράψαμε μαζί με τον Ηλία Κουτσονικόλα.

............................................................................
Οδυσσέας:
καλά για ποιον με πέρασες και λες αυτές τις πίπες
σ’ εμένα που εβούλωσα τόσων Κυκλώπων τρύπες;

Και ποιο το αποτέλεσμα που πήγα εγώ στην Τροία;
Εσείς εδώ σκεφτόσασταν μόνο τη συνουσία.

Τέρμα αυτά που ξέρατε εδώ θα μπει μια τάξη
κι όποιος του νόμους μου αψηφά να ξέρει θα βελάξει.

Πηνελόπη:
σιγά βρε Οδυσσέα μου πήρες μεγάλη φόρα
και μη φωνάζεις δυνατά σ’ ακούει όλη η χώρα.

Οδυσσέας:
τότε που έφυγα εγώ να πάω εκεί που πήγα
τον Έλληνα άφησα άρχοντα τον βρήκα όμως κολήγα.

Κολήγα μα και είλωτα των δήθεν αναγκών του
θύμα της κατανάλωσης,των ανασφαλειών του

Τον άφησα εργατικό και σπίρτο αναμμένο•
τεμπέλη τον αντάμωσα και αποχαυνωμένο.

Είδα ακάμωτη τη γη και στράτες λογγομένες
τις στέρνες μέχρι το λαιμό να ’ναι ξεχειλισμένες.

Μηδέ ζευγάς και θεριστής, αμπέλι, καπνοτόπι
κι είπα: « χωρίς τον ίδρωτα ζούνε αυτοί οι ανθρώποι;».

Είδα στομάχια φουσκωτά, μάγουλα τσιτωμένα
κοιτούσα αν τα χέρια τους τα ’χουνε ροζιασμένα.

Είδα οικογένειες πολλές να είναι χρεωμένες
πολλές σπατάλες κρατικές δανειοδοτημένες.

Κόκια:
Οι νέοι κι οι μεσόκοποι παίζουν ΠΡΟΠΟ και ΚΙΝΟ
στους καφενέδες αραχτοί φρέντο και καπουτσίνο.

Δουλεύουν μόνο Αλβανοί Πακιστανοί και μαύροι
σα σπόρια τα ναρκωτικά μπορεί καθένας να ’βρει.

Τα σύνορα κατάντησαν σαν ξέφραγο αμπέλι
όποιος γουστάρει έρχεται και ό,τι ώρα θέλει.

Τότε κανείς δεν κλείδωνε και έφευγε για βόλτα
τώρα διπλά τα μάνταλα και σιδεριές στην πόρτα.

Οδυσσέας:
τ’ άσχημο είναι πως κάνουνε κουμάντο κέντρα ξένα,
τα παντελόνια οι άρχοντες τα ’χουν κατεβασμένα

Γι’ αυτό λοιπόν εγύρισα από την εξορία
να καθαρίσω για καλά την κόπρο του Αυγεία.

Τους άνομα πλουτίσαντες τους φαύλους τραπεζίτες
των ΔΕΚΟ τους διοικητές όλους τους λωποδύτες.

Στον κόσμο να απολογηθούν τι κάναν τόσα χρόνια
που έτρωγαν τον άμπακο με τέσσερα σαγόνια.

Ήρθε επιτέλους ο καιρός που ο λαός θα κρίνει
ποιοι μένουν και ποιοι φεύγουνε, σε ποιους κλωτσιές θα δίνει.

Το «πόθεν έσχες» θα ελεγχθεί και όσοι αποδειχτούνε
καταχραστές, σφετεριστές ευθύς θα κρεμαστούνε.

Είν’ έγκλημα που αφήσανε τον κόσμο να πεινάει
κι ούτε ένα ξεροκόμματο δεν έχει για προσφάι.

..............................................................................
Τυπώθηκε σε βιβλιαράκι με ISBN: 978-960-92817-5-1

Ο ΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ

Όταν τα καπνοχώραφα
ήτανε στα ντουζένια
οι γεωργοί για πότισμα
είχαν μεγάλη έγνοια.

Φτιάξανε λούτσες, της βροχής
το ύδωρ να μαζεύουν
κι ύστερα τα χωράφια τους
στοιχειωδώς ν’ αρδεύουν.

Τώρα που χέρσεψε η γη
κι οι γεωργοί φευγάτοι
οι λούτσες μέσα στους αγρούς
μείνανε αμανάτι.

Είναι γεμάτες με νερό,
τοπίο ελώδες μοιάζει
και τα κουνούπια στα αυτιά
μας τραγουδούν με νάζι.

Εμείς αυτά τα έντομα
δεν τα ’χαμε γνωρίσει∙
δεν είχα ακούσει στο χωριό
κάποιον να ’χαν τσιμπήσει.

Μα τώρα τα τσιμπήματα
δεν είναι τόσο αθώα
γιατί απ’ το Νείλο ήρθανε
και άλλα τέτοια ζώα.

Που μεταφέρουν τον ιό
του Δυτικού του Νείλου
και κάποιοι απ’ όσους νόσησαν
¨τέθηκαν¨ επί ξύλου.

Να ξέρετε ότι η λοίμωξη
δεν παίρνει θεραπεία
και εμβόλιο δεν έβγαλε
καμία εταιρία.

Τρία είναι τα φάρμακα
γι’ αυτή την ιστορία
ώστε η μολυσματική
να εξαλειφθεί εστία.

Ή κάθε λούτσα να κλειστεί
ή το νερό να αδειάσει
-που ’ναι κομμάτι ασύμφορο
κι ανέφικτο στην πράξη-

ή, τρίτον, που ’ναι τελικά
η μόνη μας ελπίδα
να ανοίξει πάλι εξαρχής
του αγρότη η μερίδα.

Ν’ αρχίσουν τα οργώματα
σε κάθε χωραφάκι,
μοτέρ ν’ ακούσουμε ξανά,
νερό να μπει στ’ αυλάκι.

Με νέες καλλιέργειες
νέοι να ασχοληθούνε
τ’ άδεια σχολειά με μαθητές
γεμάτα να τα δούμε.

Αυτό κι αν είναι όραμα,
το όνειρο ενός γέρου,
να δει ότι ζωντάνεψε
η γη του Ξηρομέρου.

Μα ένας πόνος διέλυσε
την οπτασία ετούτη
τον ύπνο μου διέκοψε
κεντρί από κουνούπι.

Με μια σχετική καθυστέρηση δημοσιεύω αυτούς τους στίχους οι οποίοι περιέχονται σ' ένα από τα τελευταία μου βιβλιαράκια με τίτλο: ¨ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΣΤΙΧΟΣ¨

ΕΠΙΒΑΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ

Ως τα προχτές χιλιόμετρα
αβέρτα περπατούσα
στα μέσα δε μεταφοράς
χειρολαβές κρατούσα.

Άφηνα τα καθίσματα
λεία της γερουσίας
και γενικώς στα άτομα
¨χρήζοντα βοηθείας¨.

Εγώ το ’παιζα τζόβενο
σχεδόν παλικαράκι
κι αν το ’φερνε η περίσταση
έκανα και καμάκι.

Προχτές μ’ ένα βαρύ παλτό
τρέμοντας απ’ το κρύο
μετά από ώρα αναμονής
μπήκα στο λεωφορείο.

Μια δεσποινίς καθήμενη
ευθύς χαμογελάει•
το αίμα μου σαν χείμαρρος
στις φλέβες μου κυλάει.

Μετά η μικρή σηκώθηκε
και κλείνοντας το μάτι
μ’ έκανε τον πιο ευτυχή
στον κόσμο επιβάτη.

Μα αυτό που μου ’πε πώς μπορεί
ο νους να το χωρέσει;
¨Γέροντα έλα κάθισε
για σένα είναι η θέση¨.

ΕΥΧΕΣ ΠΡΟΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ

Συνάδελφοι, καλή χρονιά
χρόνια καλά, με υγεία
τα δύσκολα ας παλέψουμε
με αισιοδοξία.

Η κρίση και οι περικοπές
άγγιξαν τα σχολεία•
θέλει σωστή διαχείριση
σύνεση, φαντασία.

Οικονομία σε στυλό,
ΧΑΡΤΙ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑΣ
σε φως, νερό, τηλέφωνο
μέχρι χαρτί υγείας.

Μα όχι στα αισθήματα
αυτά να είναι λάσκα
ζεστή ας μείνει η καρδιά
κι όχι ψυχρή, Αλάσκα.

Κουράγιο και υπομονή
να βγει ο μακρύς χειμώνας
μα με συντροφικότητα
και όχι κατά μόνας.

ΕΒΙΤΑ

Λατινική Αμερική,
πάνε πενήντα χρόνια
τότε που του περονισμού
ανθίζανε τα κλώνια.

Οι Αργεντίνοι τον Περόν
φορτώθηκαν σαμάρι•
τον γούσταραν, τον ψήφισαν
και το ’χανε καμάρι.

Δεν κυβερνούσε μόνος του
αυτός την Αρζεντίνα
η Εβίτα ήταν πλάι του
η Κυρά-Περοντίνα.

Κι όταν ο πρόεδρος Περόν
έγινε μακαρίτης
η Εβίτα την Αργεντινή
έβαλε στο βρακί της.

Τους στίχους μου διαβάζοντας
ευλόγως θα ρωτήσεις
¨ο λόγος ποιος στο παρελθόν
τη σκέψη να γυρίσεις;¨.

Γιατί επαναλαμβάνεται
ως φάρσα η ιστορία
σ’ Αμερική, σε Αφρική
Ασία, Ακαρνανία.

Αν τύχει όμως και συμβεί
συντόμως εν Ελλάδι
μην πεις ότι κοιμόσουνα
πως ήσουν στο σκοτάδι.

Γι’ αυτό μη βιάζεσαι να πεις
πως είναι φαντασίες•
αν κάνεις κάποιους συνειρμούς
θα βρεις αντιστοιχίες.

Βάλε στις σκέψεις σου πανιά
και τότε μάνι-μάνι
ο νους θα ρίξει άγκυρα
σε Ιονίου λιμάνι.

Η ΓΑΪΔΟΥΡΑ

Στη Μπαμπίνη όταν ερχόσουν
πλησιάζοντας στα ¨Αχούρια¨
τα γκαρίσματα αρχίζαν
τα διακόσια της γαϊδούρια.

Μα περάσανε τα χρόνια
ήρθανε τρακτέρ και ντάτσουν
γρήγορα οι Μπαμπινιώτες
τα υποζύγια θα ξεχάσουν.

Μάλιστα οι πλέον νέοι
δε γνωρίζουν τι είναι οι όνοι
απ’ το γκάρισμα πιο οικεία
είναι η λαλιά του γκιώνη.

Μα το δυο χιλιάδες δέκα
με της κρίσεως τη δίνη
μια αδέσποτη γαϊδούρα
άραξε μες στη Μπαμπίνη.

Και το Φώτη το Μπενέκο
έχει Άγιο και προστάτη
άχυρο-σανό της δίνει
την κοιμίζει σε χαγιάτι.

Το γαϊδουρινό της βίο
ζει αυτή ευτυχισμένη
φούσκωσε και η κοιλιά της
μιας και είναι γκαστρωμένη.

Μα ένα ερώτημα πλανιέται
σ’ όλους μέσα στη Μπαμπίνη:
δίχως σερνικό γαϊδούρι
γκαστριά πώς έχει γίνει;

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Για ¨ξεχασμένα¨ ιδανικά
πάντοτε βάζω πλάτη
μα στις πληγές μου οι σύντροφοι
μου ρίξανε αλάτι.

Αφού αυτό το σύστημα
τους πήρε υπό την σκέπη
γρήγορα προσαρμόστηκαν
γίνανε καθωσπρέπει.

Το σύστημα δεν τ’ άλλαξα
όπως του το ’χα τάξει
μα τώρα αγωνίζομαι
εκείνο μη μ’ αλλάξει.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ¨ΠΟΛΙΤΙΚΟ¨

Προχτές το βράδυ πέρασα
απ’ τη Φιλίππου Φλώρου
κι ένιωσα πως με τύλιξε
η αύρα του Βοσπόρου.

Πράγματι στο ¨ΠΟΛΙΤΙΚΟ¨
του Νίκου Αμερικάνου
ήχοι γλυκείς χαϊδέψανε
το νεύρο του τυμπάνου.

Στη σκάλα την πιο χαμηλή
του μαγαζιού τα φώτα
και το κλειδί μισή στροφή
μέσα από την πόρτα.

Πήγα στο τζάμι σα σκιά
κοίταξα εντός θαλάμου
νύμφες, νεράιδες και ξωθιά
πήρανε τα μυαλά μου.

Γοργόνες του ωκεανού
σειρήνες του πελάγου
λικνίζονταν, μου στέγνωσαν
το σάλιο του οισοφάγου.

Ένας μεθυστικός χορός
θαρρείς bachelor γάμου∙
μετέτρεψαν το ουζερί
σε βότσαλα της άμμου.

Παίρνω μολύβι και χαρτί
γράφω τα ονόματά τους
κι η κάμερα του κινητού
έγραψε τη ζημιά τους.

Κρατάω στο αρχείο μου
αυτά τα ντοκουμέντα
μα δε θα πω, ως εχέμυθος,
στους άντρες τους κουβέντα

Ο ΠΛΑΤΑΝΟΣ

Στα δέντρα επάνω τα πουλιά
χτίζουνε τη φωλιά τους
κι οι γάτες ανεβαίνουνε
με άδεια την κοιλιά τους.

Και στους κορμούς οι σκίουροι
μα και οι μπαμπουίνοι
και ο Ταρζάν ανέβαινε
την εποχή εκείνη.

Σε ένα δέντρο ανέβηκε
και ο Καρακατσάνης
όχι δεν ήταν κυνηγός
μα ούτε και τσομπάνης.

Ανέβηκε ως ακτιβιστής
τον πλάτανο να σώσει
προτού του Δήμου ερπύστρια
να τον ισοπεδώσει.

Άνδρες κατέφτασαν των ΜΑΤ
με κράνη και με μπότες
μα του συμπαραστάθηκαν
οι Αμπελοκηπιώτες.

Έτσι το δέντρο σώθηκε,
θεριεύει και ψηλώνει
κι οι οικολόγοι απέκτησαν
έναν Κολοκοτρώνη.

Μα η ιστορία προσπερνά
αυτά τα ντοκουμέντα
και μνημονεύει μόνο αυτούς
που ρίχνουνε τσιμέντα.

Εμείς καμάρι το ’χουμε
απάνω στο πατάρι
που είναι στην παρέα μας
αυτό το παλικάρι.

Χρέος μας είναι το λοιπόν
μία τιμή για εκείνον
αφού εναντιώθηκε
σε εξουσία κρετίνων.

Πλάκα πρέπει να στήσουμε
κάτω απ’ το πλατάνι•
πάνω να γράφει: ¨ΠΛΑΤΑΝΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ¨.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ

ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΧΙ 56

Πίνε και ευφραίνου φίλε μου
τώρα είναι που γυρίζει
το μέλλον και το αύριο
κανένας δε γνωρίζει.

Γλέντα, σκόρπα, τρώγε, πίνε
πάντα να ’σαι γελαστός
δίχως βιάση, δίχως κόπο
σκέψου πάντα σαν θνητός.

Ο θάνατος απ’ τη ζωή
απέχει ένα βήμα
όλος ο βίος μια στροφή
και ύστερα ένα μνήμα.

Δικά σου είναι όσο ζεις
μα αν αποδημήσεις
εσύ δεν θα ’χεις τίποτα
σε άλλον θα τ’ αφήσεις.




ΠΑΛΛΑΔΑ
Απόλαυσε τη ζωή

Φίλε δεν είναι βέβαιο
πως κι αύριο θα υπάρχεις,
από το θάνατο κανείς
δεν είναι σκασιάρχης.

Αφού το ξέρεις άνθρωπε
ρίξ’ το στο παραμύθι
στο Βρόμιο αναζήτησε
του θάνατου τη λήθη.

Στο βίο τον εφήμερο
την Κύπρη απόλαυσέ τη
για τ’ άλλα μόνη να νοιαστεί
την τύχη άφησέ τη.

Επιγράμματα από την Παλατινή Ανθολογία σε ελέυθερη απόδοση.
Από το βιβλίο μου ΠΙΕ ΚΑΙ ΕΡΑ.
Σημείωση: Βρόμιος=Διόνυσος, Κύπρη=Αφροδίτη