Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

ΝΑ ’ΧΑΜΕ ΝΑ ΛΕΓΑΜΕ



Οι Έλληνες μιλούν πολύ και βέβαια συζητούνε
περί παντός επιστητού ρητά γνωμοδοτούνε.

Λαμπρές ιδέες, ενίοτε, ρίχνονται στην κουβέντα
συχνά με αδιάσειστα στοιχεία και ντοκουμέντα,

μα η σοβαρή συζήτηση εκτρέπεται ευκόλως
από διαρκείς παρεμβολές πλαγίως ή ευθυβόλως.

Άλλοτε στην κορύφωση πέφτει μία ατάκα
κι αμέσως η συζήτηση γίνεται πλέον πλάκα.

Άλλες φορές σε κρίσιμη, πάνω, διαφωνία
ρίχνει ένα αστείο εμβόλιμα κάποιος απ’ τη γωνία,

κι εκεί που η μία η πλευρά προβάδισμα είχε πάρει
γίνεται η ανατροπή κι η έκβαση μπατάρει.

Θέματα που ανοίγονται αφήνονται στη μέση
σπανίως μια κατάληξη, μια πρόταση, μια θέση.

Φτάνει ως τον ντελβέ ο καφές ή το ποτό στον πάτο
μα από εκεί που αρχίσανε δεν πήγαν παρακάτω.

Κι αυτό επαναλαμβάνεται για μέρες, μήνες χρόνια
προπάππων μας συνήθεια που ’φτασε ως τα εγγόνια.

Κι έτσι η Ελλάς σημειωτόν από γεννησιμιού της
επιρρεπής στα άλλοθι, μα θύμα του εαυτού της.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου