ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ

Ευχαριστώ από καρδιάς όλες και όλους που παραβρέθηκαν στην παρουσίαση του βιβλίου μου.

ΣΤΗ ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ¨ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ¨ 8-2-2019 ώρα 7μ.μ.

Ο Άρης Μπιτσώρης ¨ξαναζωντανεύει¨ ποιήματα αρχαίων ποιητών που εξυμνούν τον έρωτα. Σε έμμετρη ομοιοκατάληκτη απόδοση στη σημερινή νεοελληνική γλώσσα μας παραδίδει στίχους που ο αναγνώστης έχει την αίσθηση ότι ακούει ένα τραγούδι σημερινό και διαπιστώνει ότι όσες χιλιάδες χρόνια και αν περάσουν ο Έρωτας παραμένει ένας αδιόρθωτος έφηβος τοξότης που σημαδεύει τις καρδιές και πυρπολεί τα κορμιά μας.

Μέσα από τα επιγράμματα, που αναφέρονται ονομαστικά σε ερωτικές συντρόφους, σε παλλακίδες και κυρίως σε επώνυμες εταίρες παρελαύνουν νέες, γριές, πόρνες, παρθένες, άπιστες, ψηλομύτες, πονηριές, μοχθηρίες, εκδικήσεις, εκρηκτικότητα, υπαινιγμοί, όλα αυτά που συνθέτουν το απίθανο βιοτικό γεγονός που είναι ο έρωτας.

V 75  ΡΟΥΦΙΝΟΥ

Μια γειτόνισσα παρθένα είχα εγώ, την Αμυμώνη

όμοια η Κύπρη, την ψυχή μου είχε ανάψει σαν αμόνι.

Με κορόιδευε εκείνη, εγώ όμως δε ντρεπόμουν

κι όταν έβρισκα ευκαιρία στο κορίτσι αυτό ριχνόμουν.

Κατακόκκινη γινόταν, ένοιωθε όμως τον καημό μου

και στο τέλος το κορμί της έσμιξε με το δικό μου.

Τώρα πως γεννάει μαθαίνω και δεν ξέρω τι να κάνω

λες να μείνω εδώ μαζί της ή με τρόπο να την κάνω;

Γείτονα παρθένον εἶχον Ἀμυμώνην Ἀφροδίτην,

                ἥ μου τὴν ψυχὴν ἔφλεγεν οὐκ ὀλίγον.

αὕτη μοι προσέπαιζε καί, εἴ ποτε καιρός, ἐτόλμων.

ἠρυθρία. τί πλέον; τὸν πόνον ἠσθάνετο.

ἤνυσα πολλὰ καμών. παρακήκοα νῦν ὅτι τίκτει.

ὥστε τί ποιοῦμεν; φεύγομεν ἤ μένομεν;

V 47  ΡΟΥΦΙΝΟΥ

Θάλεια, συχνά έκανα ευχή μια νύχτα να σε πάρω

και με τα χάδια τα καυτά τον πόθο να καλμάρω.

Τώρα που σ' έχω πλάι μου, ολόγυμνη, ο καημένος,

νυστάζω κι απ' την κούραση είμαι αποκαμωμένος.

¨Ξύπνα, ψυχή μου δύστυχη, διώχνεις την ευτυχία.

Θα τη ζητάς μα δε θα βρεις ξανά τέτοια ευκαιρία¨.

Πολλάκις ἠρασάμην σε λαβών ἐν νυκτί, Θάλεια,

                πληρῶσαι θαλερῇ θυμόν ἐρωμανίῃ^.

νῦν δ΄,  ὅτε μοι γυμνή γλυκεροῖς μελέεσσι πέπλησαι,

                ἔκλυτος ὑπναλέῳ γυῖα κέκμηκα κόπῳ.

θυμέ τάλας, τί πέπονθας; ἀνέγρεο μηδ΄ ἀπόκαμνε,

                ζητήσεις ταύτην τήν ὑπερευτυχίην. 

               

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Αιτωλική Πολιτιστική Εταιρία (ΑΙ.ΠΟ.Ε.) και οι εκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του  Άρη  Μπιτσώρη

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Εταίρες, ερωμένες, παλλακίδες

στα επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας

την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2019, 7 μ.μ.

στη Στοά του Βιβλίου Πεζμαζόγλου 5 & Σταδίου, Αθήνα

για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Γεώργιος Ι. Θανόπουλος Επίκουρος Καθηγητής Λαογραφίας ΕΚΠΑ

Ιωάννης Ν. Κυριαζής Φιλόλογος, Συγγραφέας

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο πρόεδρος της ΑΙ.ΠΟ.Ε.

Παναγιώτης Κοντός, καθηγητής Γλωσσολογίας ΕΚΠΑ

ΠΑΛΛΕΥΚΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ

Ήταν δημοσιογράφος

συνεπής κιτρινιστής

και βαρύμισθος διδάκτωρ

τηλεαποχαυνωτής.

Εργολάβος εκκολάπτης  

των αυγών του φασισμού

κομιστής, μεταφορέας

βαλιτσών εκ πλουτισμού.

Σήμερα είναι πρώτο θέμα

είδηση, όχι fake news

ως περιστερά ανελήφθη

-πάλλευκη- στους ουρανούς.

ΚΑΠΟΥ ΜΙΑ ΒΟΜΒΑ ΣΚΑΕΙ

Βρόμικη η πολιτική από τη γέννησή της

πόρνη μα με βαρύμισθο το αειθαλές κορμί της.

Της εξουσίας εραστές στα σκέλια της ερίζουν

τα εσώρουχά της τ’ άπλυτα σημαίες ανεμίζουν.

Μα απ’ τη στιγμή που οι ¨Αγορές¨ γίναν προαγωγοί της

και υποκοσμικά καρτέλ ορίζουν την τιμή της,

η άσκηση πολιτικής γίνεται ¨παρά φύσει¨

η χαλκευμένη είδηση έχει κυριαρχήσει.

Σε οθόνες  αποχαύνωσης  αυγά φιδιών τσουγκρίζουν,

πορνοβοσκοί αχυράνθρωπους για ηγέτες προορίζουν. 

Χάθηκε κάθε πρόσχημα ορίων μα και όρων

μ’ ασέλγειες παρακρατικών κι ορδές προβοκατόρων.

Πατριδοκάπηλοι έμμισθοι  κρατούνε τα ηνία

και παραπίσω οι νονοί της νύχτας  σε εφεδρεία.

Κι αν δουν πως κάποιο σχέδιο κάπως δεν ¨περπατάει¨

μαύρα, βαθιά μεσάνυχτα  κάπου μια βόμβα σκάει.

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ

Ευχάριστη η έκπληξη που βίωσα χτες βράδυ

ενώ μες στο ψιλόβροχο βάδιζα στο σκοτάδι.

Από το ¨Μεζεδόκηπο¨ με κάλεσαν σειρήνες

πίσω απ’ τα τζάμια άνθισε ένα μπουκέτο μνήμες.

Παιδιά δεκατριάχρονα κι εγώ ήμουν τριαντάρης

μα ο χρόνος ο πρωταθλητής τρέχει σαν κατοστάρης,

αφού έχω τώρα προ πολλού περάσει τα εξήντα

κι εκείνα είναι δυο σκαλιά πριν από τα πενήντα.

Αγαπημένοι μαθητές, φουρνιά ευλογημένη

στις θύμησές μου πάντοτε θέση έχει κλεισμένη.

Μπήκα ως ¨συνομήλικος¨ πλέον μες στην παρέα

μέσα σε μια αγκαλιά ζεστή, σε ατμόσφαιρα ωραία.

Και θυμηθήκαμε ξανά τ’ αθώα χρόνια εκείνα

γέλια, τραγούδια και χορός, πρόσωπα άσπρα κρίνα.

Σβήσαμε το διάστημα που ’χει μεσολαβήσει

και πνίξαμε μες στο πιοτό την ψυχοβγάλτα κρίση.

Ξαγρύπνησα ως το πρωί  απ’ τη συγκίνησή μου

μια ευτυχισμένη πρόσθεσα σελίδα στη ζωή μου.

Εύχομαι υγεία, προκοπή σ’ αυτούς και στα παιδιά τους

κι η νιότη να ’ναι άσβεστη πάντοτε στην καρδιά τους.

ΟΥ ΓΑΡ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΟΝΟΝ

Κάποτε τον ονόμασα Άγιο Βαλεντίνο 

κι έγραψα πως για πάρτη του πολλές ήπιαν κινίνο.

Έκτοτε ο συνάδελφος και φίλος μας ο Ντίνος

¨την είδε¨ τζόβενο, τεκνό και εραστής Λατίνος.

Με ντύσιμο νεανικό συχνάζει στα μπαράκια

selfies βγάζει μεσάνυχτα με νέα κοριτσάκια,

προσέχει τη διατροφή, γυμνάζεται επιμόνως

με βάρη και με τρέξιμο• μα αμείλικτος ο χρόνος

του υπενθυμίζει τακτικά με πόνους και με θλάσεις

ότι για τους μεσήλικες ήπιες πρέπουν δράσεις.

Αυτός, όμως, δεν άκουσε τις προειδοποιήσεις,

τους νόμους και κανονισμούς αγνόησε της φύσης.

Και έπαθε μια σοβαρή ζημιά στο γόνατό του

κι έμαθα ότι κάμφθηκε τώρα το ηθικό του.

Λέει στο γιατρό ¨δε νοιάζομαι για γόνατα και ισχία

φοβάμαι το …..επίμαχο μην πάθει αφλογιστία¨.

Ο ΝΤΕΜΗΣ

Μέχρι προσφάτως ήμασταν

δυο άγνωστοι, δυο ξένοι

μα σαν να ήξερα καλά

από παλιά τον Ντέμη.

Ίσως μια νύχτα που ήθελε

να σβήσει ένα κόμμα

να πήρε από μένανε

του μολυβιού τη γόμα.

Μάλλον θα μου διόρθωσε

το ήτα μ’ ένα γιώτα•

φάντασμα και βρικόλακας

ταιριάξανε στα χνώτα.

Δεν είναι ο Ντέμης ποιητής

με το λευκό κολάρο,

τραβά σε τόπο άνυδρο

της ποίησης το κάρο.

Βλέμμα αιχμηρό, βουβός θυμός

πίκρα που ξεχειλίζει

στίχος  μεστός με νόημα

που κόκαλα τσακίζει.

Τις λέξεις πλένει απ’ τη σκουριά

τη γάνα και τη σκόνη

σ’ αμόνι αρχαίο τις περνά

κι ύστερα τις καρφώνει.

Δίχως φρου-φρου κι αρώματα

δίχως εφέ και κόλπα•

μα κι αν ματώνει ο ποιητής

δεν παρατά τα όπλα.

ΘΕΛΗΜΑ ΚΥΡΙΟΥ;

Ήτανε στους Βαλκανικούς

ο πάππος μου φαντάρος

στη χλαίνη ψείρες άπειρες

πρόσθεταν κι άλλο βάρος.

Εκεί σε μια ανάπαυλα

μιας μάχης του μετώπου

ιερείς να ψάλλουν τους νεκρούς

έφτασαν επιτόπου.

Με ράσο ο εξαρχικός

με ράσο κι ο δικός μας.

Σκέφτηκε ο αγράμματος παππούς

¨κοινός είναι ο Θεός μας;

Ίδιες ευχές σαν ευλογούν

τα όπλα του θανάτου

και καμαρώνει ο καθείς

με τα παράσημά του¨.

Μου  ’πε ο παππούς: ¨βρε εγγονέ

του Πανεπιστημίου,

το Θέλημα εκτελούσανε

-κι ο δυο τους- του Κυρίου;¨.

ΡΙΑΛΙΤΙ

Ριάλιτι επιβίωσης

στο ένα το κανάλι

στο δεύτερο οι μάστερ σεφ

βράζουνε στο τσουκάλι.

Στο τρίτο μια εκπομπή

για ελληνικά ταλέντα 

στο άλλο, για τα ριάλιτι

αυτά, στήνουν κουβέντα.

Στο πέμπτο διαγκωνίζονται

και τα Νεχτ Τοπ Μοντέλα,

δε σταματάει αυτή η δουλειά

πάει σχοινί κορδέλα.

Στα πάνελ είρωνες κριτές

χειρίζονται τα πιόνια

άλλωστε αξιοπρέπεια

είχαν ποτέ τα ψώνια;

Ο θεατής στον καναπέ

ενώ τους επικρίνει

στους μετρητές της θέασης

και άλλους πόντους δίνει.

Αφότου ασπαστήκαμε

το δόγμα ¨δε με νοιάζει¨

το ριάλιτι έγινε θεσμός

και άτι που καλπάζει.

Κυρίευσε το facebook  

το instagram, τον τύπο

χώθηκε μέσα στα καφέ

στη γειτονιά, στον κήπο.

Τι κι αν με το τηλεκοντρόλ

μαυρίζεις την οθόνη,

βγαίνεις και αναπνέεις παντού

την πνιγηρή του σκόνη.

ΕΥΓΕ ΓΑΜΠΡΕ

Σε παλαιό στιχούργημα, με αίσθημα ευθύνης

απέδωσα τα εύσημα σε νύφες της Μπαμπίνης.

Για τους γαμπρούς δεν έγραψα, είναι εύκολο το θέμα-

τους παρασέρνει τους πολλούς των γυναικών το ρέμα.

Μπήκανε, κάποιοι, σώγαμπροι, πήραν και πανωπροίκι

κι ακόμα φτιάχνουνε καφέ στης πεθεράς το μπρίκι.

Απ’ δικούς μας τους γαμπρούς, ένας τους ξεχωρίζει

χαλάλι που του ρίξανε στο γάμο τόσο ρύζι.

Μιλώ για τον εξ Αττικής και βέρο Αρβανίτη

που αγόρασε οικόπεδο και έχτισε και σπίτι.

Σπίτι όχι αδιάφορο, αλλά με χαρακτήρα

έχει άποψη ο άνθρωπος και διαθέτει πείρα.

Ίσως να πουν κακεντρεχείς: ¨δεν κρύβεται το χρήμα¨

και άλλοι το διέθεσαν μα δεν αφήσαν στίγμα.

Όμως ετούτος ο γαμπρός δε στέκει στο εγώ του

νοιάζεται και για το χωριό και θέλει το καλό του.

Ξεπέρασε όλους τους γαμπρούς μα και πολλούς ακόμα

που στου χωριού μπουσούλισαν –μικρά μωρά- το χώμα.

θα αποκαλύψω το όνομα, κι ας μην το επιτρέπει

με την ευχή ¨να ’σαι καλά, εύγε Θανάση Στέρπη¨.

Η ΑΣΧΗΜΟΥΛΑ

Μια ασχημούλα στάθηκε

μπροστά από τη στάση

τη λεωφόρο απέναντι

ήθελε να περάσει.

Ο δρόμος πολυσύχναστος

κανείς δεν σταματούσε

εκείνη είχε απελπιστεί

σχεδόν εκλιπαρούσε.

Αν ήταν καμιά καλλονή  

θα φρέναραν και τρένα•

κι ο κλήρος της ευγένειας

μου έλαχε εμένα.

Σταμάτησα καταμεσής

της έκανα σινιάλο

διάβηκε, και μου χάρισε

χαμόγελο μεγάλο.

Νόμισα ότι πέρασε

εμπρός μου μία άλλη

πού  πήγε η ασχήμια της

πού βρέθηκαν τα κάλλη;

Η πράξη μου ασήμαντη

μα αφορμή είχε γίνει

έστω για δευτερόλεπτα

εκείνη να ομορφύνει.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΙΔΟΥΝ

Κοντά ένα αιώνα πριν αυτή η ιστορία,

στην Κούβα  το ’24 βγήκε η φωτογραφία.

Ο γιος από τη μακρινή και τροπική Αβάνα

ποζάρει και ταχυδρομεί στην πονεμένη μάνα.

Και πιθανόν με δανεικά ρούχα, καπέλο, ύφος•

το αμερικάνικο όνειρο αληθινό ή μύθος;

Σημειώνει δε με έμφαση στην κάρτα που ’χε στείλει:

¨για να με ιδούν, μανούλα μου, οι συγγενείς και οι φίλοι¨.

Ο ΟΡΝΙΘΩΝΑΣ ΤΟΥ ΜΠΙΛΗ

Διαβάσατε στο internet

αγαπητοί μου φίλοι

πως ψόφησε ο πετεινός

του ορνιθοτρόφου Μπίλη;

Οι κότες κακαρίζουνε

πένθιμα οι κακομοίρες:

¨πού πας βαρβάτε κόκορα

και μας αφήνεις χήρες,

ποιος θ’ ανεβαίνει με ορμές

επάνω στα φτερά μας

και ποιος θα γονιμοποιεί

τα εκλεκτά αυγά μας;

Ο Μπίλης φέτος άτυχος,

 κοτόπουλα είχε τόσα•

ψοφήσαν κάμποσα, μαζί  

κι η πιο καλή του η κλώσα.

Ο ίδιος, τότε, έκατσε

και κλώσησε τ’ αυγά της

και σαν παιδιά του νοιάζεται

τα ορφανά πουλιά της.

Ο Μπίλης, που είναι φλύαρος,

έπαθε μουγκαμάρα

κι απ’ το πρωί με μια φωτιά

φουμάρει τα τσιγάρα.

Πήγα να τον συλλυπηθώ

-ήταν στον ορνιθώνα-

μπαίνω στο βάθος, κοίταξα

και έμεινα κολόνα.

Κάτω το παντελόνι του,

λουσμένος στον ιδρώτα,

κοκόριζε ενώ ήτανε

καβάλα σε μια κότα.