ΑΠΟΔΗΜΙΑ

Ο ιατρός ο Κρικελής

εν όσο ζούσε ακόμα

στη διαθήκη έγραψε

να μην ταφεί στο χώμα.

Το σώμα δεν προόριζε

βορά για τα σκουλήκια

ούτε να γίνει λίπασμα

στης θάλασσας τα φύκια.

Μα να καεί σε μια φωτιά

κι η στάχτη να σκορπίσει∙

το ελεύθερό του φρόνημα

να το εξακτινίσει.

Μα το Ιερατείο μας

έφαε τα λυσσακά του∙

ασκεί εξουσία στη ζωή

και πέραν του θανάτου.

Προσκόμματα στο ξόδι του

έφερε ο κλήρος όντως

ζητώντας να αλλάξουνε

το θέλω του εκλιπόντος.

Όμως δεν είναι εδώ Ιράν

κι οι ιερείς ¨μουλάδες¨,

παρήλθε η περίοδος

που ήμασταν ραγιάδες.

Αφού επιμένουν να ’ναι η Ελλάς

χώρα Ταλιμπανία

ο Κρικελής ¨εξόριστος¨

πήγε στη Βουλγαρία.

Έγινε η καύση της σορού

σε χώρα της Ευρώπης

κι η στάχτη που άφησε ο γιατρός

είναι λιβάνι ¨πρώτης¨.

Λιβάνι αξιοπρέπειας,

νάμα ελευθερίας,

προσωπικής επιλογής

περί ¨αποδημίας¨

Υ.Γ.

Φίλοι του ξηρομέρουnews

με αφορμή το ποίημα

ρωτάω: ¨γιατί γίναμε

της συντηρήσεως βήμα¨;

Βλέπω να παρελαύνουνε

κοράκια ή παπαγάλοι

κι όσοι στην επαρχία μας

ταφόπλακα έχουν βάλει.

Αυτοδιαφημίζεται

κάθε κατεστημένος

και εμείς ό,τι πλασάρουνε

δεχόμαστε ασμένως.

Ως εδώ πάνω έφτασαν

τα δύσοσμά τους σάλια∙

νοιώθω ότι το στήθος μου

το σφίγγει μια τανάλια.

Αλήθεια θέλουμε ένα blog

μοχλό της εξουσίας

ή ένα διαδικτυακό

τόπο ανεξαρτησίας;

Ξέρω κομμάτι δύσκολο

είναι η αυτονομία,

μα αξίζει να τολμήσουμε∙

και εις άλλα με υγεία.

ΤΡΟΧΑΙΟΝ

Σφοδρή τροχαία σύγκρουση

και ο Περόν κλινήρης

τα βλέμματα αν μεσίστια

σημαία έχει η τριήρης.

Στην πόλη όργιο φημών

¨τη βγάζει-δεν τη βγάζει¨

και οι μνηστήρες έφτασαν

άπαντες στο περβάζι.

Η Εβίτα μπρος στον αργαλειό

ως άλλη Πηνελόπη

κοστολογεί ποια είν’ η τιμή

που έχουν οι ανθρώποι.

Μα ο ¨ΑΧΕΛΩΟΣ¨ το ’πε χτες

σήμερα η εφημερίδα

¨ο Άρχων τη σκαπούλαρε

με μια σπασμένη κλείδα¨.

Τώρα οι μνηστήρες άπαντες

στου πόνου το κρεβάτι

πεισμένοι ότι τελικά

εφτάψυχοι είν’ οι Γάτοι.

ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Στον κόσμο υπάρχει άφθονη πείνα και δυστυχία∙

θερίζουν οι ασθένειες, σε κίνδυνο η υγεία.

Αλλά και στην πατρίδα μας, τώρα μ’ αυτή την κρίση,

η φτώχεια γύρισε ξανά εδώ να κατοικήσει.

Όμως, υπάρχει ανθρωπιά κι άνθρωποι που συμπάσχουν

και σπεύδουνε στους άπορους βοήθεια να παράσχουν.

Μία σπουδαία οργάνωση, που πάντα βρίσκω εμπρός μου,

και δρα στην πρώτη τη γραμμή είναι οι ¨Γιατροί του Κόσμου¨.

Ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, φυλής, θρησκείας

σε μετανάστες, πρόσφυγες μια αγκάλη βοηθείας.

Με τα πολυϊατρεία τους και τις αποστολές τους

γιατρεύουνε τους πάσχοντες, δίνουν τις συμβουλές τους.

Και για τους ανασφάλιστους φάρμακα συγκεντρώνουν,

παζάρια για ενίσχυση συχνά πυκνά οργανώνουν.

Ρούχα, παπούτσια να ντυθούν, κάπου να απαγκιάσουν

κι ένα κουτί με τρόφιμα την πείνα να δαμάσουν.

Στόχος η αξιοπρέπεια αλώβητη να μείνει

κι η αλληλεγγύη βίωμα σε όλους μας να γίνει.

Χειμώνας ήρθε δύσκολος μα στο δικό μας χέρι

είναι κάθε συνάνθρωπος πιο λίγο να υποφέρει.

Σ’ αυτόν το Μαραθώνιο μπροστάρης κι οδηγός μας

είναι του ¨ Κόσμου οι Γιατροί¨ κι αξίζει ο οβολός μας.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΗΤΗ

Φίλε, εσύ που βλαστημάς

αυτή την κοινωνία

που πράγματι την κυβερνά

βρόμα και δυσωδία,

ευαίσθητέ μου ποιητή

Χατζηματθαίου Άθε

μην απογοητεύεσαι

κι αν δεν το ξέρεις μάθε:

οι πιο μεγάλοι έρωτες

κι οι δυνατές αγάπες

χτίστηκαν στα ερείπια,

στο βούρκο και στις λάσπες.

Στις πιο απόκρημνες πλαγιές

μες στ’ ακανθώδη βάτα

εκεί ανθίζουν θαλερά

λουλούδια μυρωδάτα.

Μες στη βουή τα μάτια σου

κλείσε και αφουγκράσου

το μήνυμα από μια καρδιά

που ψάχνει τη δικιά σου.