ΑΡΗΣ ΜΠΙΤΣΩΡΗΣ

ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΝ

2012-02-12T10:52:00.009+02:00

Αλλοίμονο, μας λέγανε

ειδήμονες και σπιούνοι

αν σκύψει ο Γιωγράκης μας

να πιάσει το σαπούνι.

Έσκυψε, και η Τρόικα

κόλλησε σα βεντούζα

και από τότε οι ¨Αγορές¨

μας παίρνουνε παρτούζα.

[ κάνουνε πάρτι οι ¨Αγορές¨

και η Ελλάδα σούζα.]

Κι ενώ ο Γιώργος δέχονταν

μύδρους απ’ τον Αντώνη

από απόψε κι εκεινού

ο πισινός τεντώνει.

Για να γουστάρουνε λοιπόν

της Τρόικας τη γλύκα

το μέλλον της πατρίδας μας

το δώσανε για προίκα.

Συναίνεσαν στο επαχθές

το νέο το μνημόνιο

και πέντε επόμενες γενιές

θα πίνουνε το κώνειο.

Κι όσοι επιπόλαια είπαμε:

¨μπόρα είναι θα περάσει¨

συνειδητοποιήσαμε

την τραγική μας φάση.

Και ετούτο το συμπέρασμα

αβίαστα μας βγαίνει

πως ¨άμα σκύβεις, τελικά,

βαθύτερα σου μπαίνει¨.

Ο ΠΑΣΑΣ

2012-02-10T14:11:00.002+02:00

Σε άλλο μου σημείωμα

πριν από ένα έτος

έγραφα: ¨στα Βαλκάνια

θα μετοικήσω εφέτος¨.

Αφού αντί συντάξεως

εδώ δίνουν ψιχία

εκεί θα βρω ένα φαγητό

γυναίκα, κατοικία.

Μα ετούτος ο ατέλειωτος

και ο βαρύς χειμώνας

πάνω στα εξήντα χρόνια μου

μού φάνηκε αιώνας.

Γι’ αυτό άλλαξα απόφαση

θα φύγω για το Νότο

χωρίς συνθήκες πολικές

και παγωμένο χνώτο.

Στα κράτη τα Αραβικά

υπάρχει φασαρία,

στην Κύπρο έχει ακρίβεια∙

σκέφτηκα την Τουρκία.

Θα πάω στην Αττάλεια

λοιπόν να κατοικήσω

μια Γκιουλμπαχάρ ή μια Τσιτσέκ

κι εγώ να κονομήσω.

Θα πάω εκεί που η γυνή

σέβεται το Νυμφίο

γιατί εδώ πολύ ψηλά

σήκωσε το λοφίο.

Του πικραμένου βίου μου

να σβήσει τα σεκλέτια

να με ταΐζει παστουρμά

να με κερνάει σερμπέτια.

Να μου πατά το ναργιλέ

ως τα βαθιά στερνά μου,

ν’ ακούω και ν’ αγάλλομαι

που θα με λέει: ¨Πασά μου¨.

ΓΡΑΜΜΟΦΩΝΟ ΣΤΟ ΚΥΜΑ

2012-02-08T19:05:00.004+02:00

Στη Σαλονίκη μια βραδιά μουντή και νοτισμένη

τους δρόμους τους κακόφημους με τη σειρά είχα πάρει

και ύστερα κατέβηκα σ’ ένα υπόγειο μέσα

που άντρες συνωστίζονται πίσω απ’ το Βαρδάρι.

Μου άνοιξε μία γριά που έκανε κουμάντο

ένα κουρέλι της ζωής που σέρνονταν ακόμα,

με μια φωνή φυματικιά έβριζε στο σκοτάδι

και το τσιγάρο έκαιγε το γέρικό της στόμα.

Είχε ένα γραμμόφωνο επάνω στην κονσόλα

με ένα άλφα κι ένα πι πάνω του σκαλισμένα

-λατινικά κι ελληνικά- μέσα σε δυο καρδούλες

και ρώτησα διστακτικά αν το πουλά σ’ εμένα.

Μου είπε: «πάρ’ το άμα θες, χωρίς λεφτά στο δίνω

άλλωστε ήρθε η ώρα μου εγώ ν’ αποδημήσω

λίγες χαρές, λύπες πολλές θυμίζουν τα κειμήλια

τίποτα απ’ την πικρή ζωή δε θέλω να κρατήσω.

Αυτό όμως το γραμμόφωνο έχει μια ιστορία

μου τ’ άφησε ένας ναυτικός, της Σαλονίκης φίλος

που έγραφε σ’ ένα χαρτί αλλόκοτα τραγούδια

μαρκόνης σ’ ένα φορτηγό, θαρρώ ήταν το “Δήλος”.

Κάποτε που στο Μεξικό πήγε με μινεράλι

στη Βέρα Κρουζ του το ’δωσε με μάτια δακρυσμένα

μία κοπέλα που στα μπαρ συντρόφευε τους άντρες

θυμάμαι και το όνομα, τη λέγαν Αλμουδένα.

Την ερωτεύτηκε, λοιπόν, ένας Μεσολογγίτης

Λοστρόμος, μ’ ένα φορτηγό συχνά από κει γυρνούσε

κι η Άλμου χάρηκε πολύ που θα ’φευγε μαζί του

και μες στα προστυχόσπιτα αυτή δε θα γερνούσε.

Απ’ την Αμέρικα αυτός γραμμόφωνο της φέρνει

κι οι δυο μαζί ακούγανε κλαρίνα της πατρίδας

της λιμνοθάλασσας καημούς, του Μπαταριά τραγούδια

κι εκεί πως θα την παντρευτεί της είπε ο Πελοπίδας.

“Δύο ταξίδια έλειψα και ύστερα σε παίρνω

να αγναντεύουμε μαζί την όμορφη Τουρλίδα

να σε ταΐζω αυγό φαριού και χέλι απ’ τα διβάρια”

κι αυτή ορκίστηκε πιστή να ’ναι στον Πελοπίδα.

Όμως δεν ήτανε γραφτό το όνειρο να στρέξει,

στο μπάρκο το επόμενο που ’χε ο καιρός γινάτι

το πλοίο πήγε αύτανδρο έξω από τα Φώκλαντ

και το γραμμόφωνο έμεινε σ’ εκείνη αμανάτι.

Το ’ριξε τότε στο πιοτό, συνέχεια μεθυσμενη

κι αν Έλληνας μέσα στο μπαρ τύχαινε και περνούσε

έβαζε το γραμμόφωνο στη διαπασών να παίζει

κι αντί για ’κείνους, μόνο αυτή, ως το πρωί κερνούσε.

Μία βραδιά σ’ αυτό το μπαρ εμπήκε κι ο μαρκόνης

του Πελοπίδα έφερνε λιγάκι στο αθάρι

δύο μπουκάλια ήπιανε κι όταν ήταν να φύγει

του ’δωσε το γραμμόφωνο μαζί του να το πάρει.

Του είπε στον ωκεανό βαθιά όταν θα φτάσει

να ρίξει το γραμμόφωνο στης θάλασσα το κύμα

κι όλες τις πλάκες που ’χανε του έρωτα τραγούδια

για να γλεντάει η αγάπη της μες στο υγρό το μνήμα.

Μ’ αυτός βάρος δεν έδωσε στα μεθυσμένα λόγια

μαζί του το ’χε συντροφιά στο πλοίο “Portobello”

κι όταν στο “Δήλος” μπάρκαρε κι ήρθε στη Σαλονίκη

το πήρε παραμάσχαλα και μπήκε στο μπορντέλο.

Κι όποτε ερχόταν από δω το βάζαμε να παίζει

κι όταν το άτιμο αλκοόλ στο νου έκανε τούμπες

χορεύαμε χασάπικα, τσάμικα, τσιφτετέλια

και ξημερώναμε με βαλς, ταγκό, τσα-τσα και ρούμπες».

Τώρα έχω το γραμμόφωνο αντίκρυ και καπνίζω

και μέσα απ’ τον πυκνό καπνό φιγούρες αναδεύουν

η Άλμου απ’ τη Βέρα Κρούζ και ο Μεσολογγίτης

ναυάγια, μπαρ και φορτηγά το νου μου τον παιδεύουν।

Δι@υγεια

2012-02-04T12:49:00.004+02:00

Ο Στάθης και ο Διαμαντής
είναι παιδιά τζιμάνια
δουλεύουν με Δι@ύγεια
κάτω απ’ την επιφάνεια.

Οι Δήμοι τους: Παύλου Μελά
και Κορδελιού-Ευόσμου
γίνανε πρωτοσέλιδα
στα πέρατα του κόσμου.

Υπέγραψαν μνημόνια,
περάσανε και βέρες
γαμπρούς, κουμπάρους βόλεψαν
νύφες και θυγατέρες.

Δεν τους φοβίζει η Langart,
η Merkel δεν τους σκιάζει
ούτε τους νοιάζει αν ο λαός
βογγά κι αναστενάζει.

Αφού πρώτα το άνομο
ως νόμιμο βαφτίζουν
¨το νόμιμο είναι ηθικό¨
μας διατυμπανίζουν.

Είναι να κλαις ή να γελάς;
Μην απορείς Δημότη∙
ιδού ποια είναι η Ελλάς
κι έχεις ευθύνη πρώτη.

ΠΗΓΕΣ:
Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Τετάρτη 01 -02-2012
www।makthes।gr/news/reportage/83170/
www.citywest.gr/index.php?option=com_content&task...id..
xanthi-blogs।blogspot.com.
www.aftodioikisi.gr/.../dimos_kordelioi-ei..koyfaless.blogspot.com/ news.stigalaria.org/index.php?feed=१३०
karditsas.blogspot.com/.../blog-post_6854...
www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=464705tvxs.gr/mobile/5363/feed.xml

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

2012-02-02T17:42:00.000+02:00

Αρχίζει η αξιολόγηση
φίλοι συνάδελφοί μου
κι ο τρόπος της εξέτασης
απόφαση δική μου.

Τους άρρενες καθηγητές
γραπτώς θα εξετάσω
όμως το φύλο το ασθενές
δε θέλω να κουράσω.

Αυτές, λοιπόν, προφορικά
θα τις απασχολήσω
με ένα ωριαίο τετ α τετ
θα τις αξιολογήσω.

Γιατί η υπηρεσιακή
πλέον εξέλιξή τους
και ο μισθός, θα εξαρτηθούν
απ’ τη συνέντευξή τους.

Θα δω τα απαραίτητα
αν διαθέτουν φόντα
θα βγάλουν επί τάπητος
κρυμμένα τους προσόντα.

Μοιραία θα επωμιστώ
όλο αυτό το βάρος∙
χρειάζεται υπομονή,
θα οπλιστώ με θάρρος.

Η αδέκαστη η κρίση μου
θα γίνει εκτός σχολείου
στο φουαγιέ πεντάστερου
φίνου ξενοδοχείου.

Θα βγάλω μια κατάσταση
και από τη Δευτέρα
μια - μια οι συναδέλφισσες
θα ’ρχονται κάθε μέρα.

Θα γράφει η ανακοίνωση
έξω απ’ το γραφείο:
¨κορίτσια αν θέλετε βαθμό
περάστε απ’ το Θείο¨.

Η ΝΟΣΟΚΟΜΑ

2012-01-28T19:15:00.001+02:00

Αυτές τις μέρες που ’μεινα στο σπίτι μου κλινήρης
ο ύπνος πέρασε από δω μόνο σα μουσαφίρης.

Από το στριφογύρισμα έλιωσα τα σεντόνια,
γινήκανε τα νεύρα μου σπαγγέτι μακαρόνια.

Κι όταν ελάχιστες φορές κλείναν τα βλέφαρά μου
οι εφιάλτες έκαναν παρέλαση μπροστά μου.

Και τώρα που όλα πέρασαν με απασχολεί ακόμα
ο εφιάλτης που ’χα δει με μία νοσοκόμα.

Ήμουνα, λέει, ασθενής σ’ ένα νοσοκομείο,
ίσως να με ετοίμαζαν για κάποιο χειρουργείο.

Ανοίγει η πόρτα κι έρχεται μια κούκλα νοσοκόμα,
είχε στολή κολλαριστή με κάτασπρο το χρώμα.

Ανέβηκε επάνω μου κι άνοιξε τα κουμπιά της
κοιτάζω, όπως τη γέννησε -τσίτσιδη- η μαμά της.

Άρχισε τότε εντριβές, μασάζ και τα τοιαύτα
μα εμένα το ¨επίμαχο¨ δεν πήρε ¨οστά και σάρκα¨.

Δεμένα ήταν τα χέρια μου, κοίταζα με το μάτι
εις μάτην, δεν υψώθηκε το μεσιανό κατάρτι.

Ξύπνησα τότε έντρομος, μούσκεμα στον ιδρώτα
μα η νοσοκόμα άφαντη, κανείς έξω απ’ την πόρτα.

Τώρα υγιής∙ ανέκαμψε το άρρωστό μου σώμα
μα όλο έρχεται στο νου εκείνη η νοσοκόμα.

Σα να ’χω ένα υπόλοιπο που πρέπει να ξοφλήσω,
τον πληγωμένο εγωισμό να αποκαταστήσω.

Γι’ αυτό γυρνώ στις κλινικές, σ’ όλα τα Κέντρα Υγείας
μη δω τη νοσοκόμα μου σε ώρα εφημερίας.

Μου ’γινε φαντασίωση, ιδέα έμμονή μου
μα και η ρόμπα η λευκή ερωτικό φετίχ μου.

Κι αν δε τη βρω, θ’ απευθυνθώ σε νοσοκόμα άλλη
που κάτω από τη στολή να ’χει τα ίδια κάλλη.

Σε τελευταία ανάλυση μια ρόμπα θα ψωνίσω
με ρούχα νοσηλεύτριας μια Μολδαβή θα ντύσω.

Θα κάνω αναπαράσταση του ονείρου μου εκείνου
ως το σημείο αναμονής της άνθισης του κρίνου.

Και την κατάλληλη στιγμή θα πω: ¨τη ρόμπα βγάλ’ τη¨
και θα ξορκίσω διαπαντός αυτόν τον εφιάλτη.

ΑΠΟΥΣΙΑ

2012-01-25T18:54:00.000+02:00

Το τρένο εξεκίνησε
την Τρίτη τρεις και κάτι
όμως δεν πήρε εμένανε
μαζί του επιβάτη.

Μια ίωση εμπύρετη
μου έστησε καρτέρι
κι έτσι τα εισιτήρια
μου μείνανε στο χέρι.

Κρατούσα την εισήγηση
στην τσέπη απ’ το γιλέκο
κι η υπόσχεση μετέωρη
που ’δωσα στον Αλέκο.

Αλέκο ότι θα ’μαι απών
-και μόνο αυτή η σκέψη-
τον πυρετό ανέβασε,
στην κλίνη έχω ρέψει.

Πάντως εγώ στο πόδι μου
στέλνω την Αμαλία
και θα διαβάσει αντί εμού
αυτή, την ομιλία.

Θα ’μαι εκεί, μα νοερά,
λόγω ανωτέρας βίας
και επιτυχία εύχομαι
εκ βάθους της καρδίας.

ΙΠΠΕΥΣ & ΙΠΠΕΥΜΕΝΟΣ

2012-01-23T13:12:00.000+02:00

Τα χιόνια δε με τρόμαζαν
φουρτούνες και μποφόρια
σκεφτότανε ποτέ κανείς
ότι θα έρθουν ζόρια;

¨Λεφτά υπάρχουν¨ μου ’λεγαν
το λέγαν και τα ζώδια
δεν κώλωνα σε καύσιμα
ούτε και σε διόδια.

Κι ενώ πολύ συχνά οδικώς
πήγαινα στην Αθήνα
λαθρεπιβάτης έγινα
σήμερα σε δρεζίνα.

Λαθρεπιβάτης το εννοώ
κι είναι μαζί με μένα
άτομα απ’ το Μπαγκλαντές,
δεκάδες, στοιβαγμένα.

Άρα ουδείς είναι εξ ημών
στη ζήση δεδομένος
τη μία μέρα είσαι ιππεύς
άλλη ιππευμένος.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΙΑΝΝΗΣ

2012-01-20T19:22:00.001+02:00

Πρωί πρωί ένα κουλούρι
από το φούρνο το ’κλεψε
αυτή την πείνα τη ρημάδα
έστω για λίγο βόλεψε.

Κυρ αστυνόμε μην τον πιάνεις
είν’ άλλος ένας Γιάννης Αγιάννης
μαζί τα φάγανε με τους Παγκάλους
μα αυτοί βιώνουν καημούς μεγάλους.

Είναι ένας άνεργος πατέρας
έχει να θρέψει στόματα
ενώ οι άλλοι παντεσπάνι
τρων στα ψηλά πατώματα.

ΔΡΥΟΣ ΠΕΣΟΥΣΗΣ

2012-01-17T18:33:00.003+02:00

Συνειδήσεως απούσης
το Δάσος καταστρέφεται
κι επί δρυός πεσούσης
ο πας ανήρ ξυλεύεται.

Της πολιτικής βοηθούσης
πολίτες εκπορνεύονται
και τας Αμαδρυάδας
ασύστολα εμπορεύονται.

Αληθή τα ανωτέρω
π' ενταύθα αναφέρονται
εν Ξηρομέρω, φίλοι,
την σήμερον τεκταίνονται.

ΜΠΑΓΙΑΤΙΚΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ

2012-01-12T17:30:00.002+02:00

Με turbo ο τετράτροχος, ο ατίθασος ο ίππος∙
τρία φανάρια πέρασε με κόκκινο ο τύπος.

Ξέχασε που ήταν το παιδί που στέλναν για κουλούρι∙
μα βέβαια, έγινε υπουργός για ένα καλαμπούρι.

Ο Αντρέας ο αείμνηστος που ήτανε οικτίρμων
¨τόσοι¨, είπε, ¨γίνανε υπουργοί ας γίνει και ο Κίμων¨.

Αυτούς τους τύπους, φίλοι μου, τους φάγαμε στη μούρη
κι ακόμα στο ζωνάρι τους έχουνε το κουμπούρι.

Αφού ο πρώην υπουργός πέρασε τα φανάρια
και τονε σταματήσανε ένστολα παλικάρια,

το ήθος έδειξε ευθύς που ’χει η εξουσία,
αυτοί που λέγαν στο Λαό θα δώσουνε αξία.

Αυτοί με του υπόκοσμου ταυτίστηκαν τα χούγια
μα γράφουν ¨σοσιαλισμός¨ στου σακακιού την ούγια.

Φίλοι, να τους χαιρόμαστε, είναι βλαστοί δικοί μας
με ψήφους ρίζωσαν βαθιά και με την ανοχή μας.

Λένε πολλοί: ¨ξυπνήσαμε δεν τρώμε κανναβούρια
μέσα στις κάλπες τώρα πια θα βρίσκουνε αγγούρια¨.

Αμ δε! Απλώς γινήκαμε από αρνιά ζυγούρια∙
για φρέσκα μας ταΐζουνε μπαγιάτικα κουλούρια.

Αλλιώς άμα ξυπνούσαμε θα ’χαμε κάνει γιούργια
και στον πολιτικό ταβλά δε θα ’μεναν κουλούρια.

XIROMERCUZIN

2012-01-09T19:45:00.009+02:00

Μες στο xiromero το news

με έχει ξετρελάνει

μια Έφη με τα νόστιμα

τα φαγητά που κάνει.

Ο Γιώργος δε, αυθεντικές

βγάζει φωτογραφίες,

δεν είναι από το Photoshop

φτιαχτές καλλιτεχνίες.

Σε δυο οθόνες έκανα

τα τζάμια κομματάκια

μπήκα με το πιρούνι μου

να φάω μεζεδάκια.

Τι τσιγαρίδες είναι αυτές

τι φοβερή μπαζίνα∙

εύγε η Ξηρομερίτικη

η γευστική κουζίνα.

Κι αυτή η τραχανόπιτα

με χοιρινά κομμάτια;

Το internet μοσκοβολά

μα φάτε ψάρια, μάτια.

Ο Γιώργος πήρε σύζυγο

εκ Βενετίας οίκου

νοικοκυρά κι αρχόντισσα

την Έφη Βενετίκου.

Μα είναι όντως πονηροί

οι Αγραμπελιώτες Βλάχοι

ξέρουν ότι ο έρωτας

αρχίζει απ’ το στομάχι.

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ

2012-01-08T15:06:00.003+02:00

¨ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΑΒΡΗΣ¨

Για μια ταινία, σήμερα,

αυτούς τους στίχους γράφω∙

καιρό είχα να συγκινηθώ

στον κινηματογράφο.

Ο σκηνοθέτης Φιλανδός:

ο Άκι Καουρισμάκι

που μέσα από το κάρβουνο

φέρνει στο φως βαμβάκι.

Οι ¨απόβλητοι¨, οι ¨περιττοί¨

στης Χάβρης το λιμάνι

οι μετανάστες, οι κλοσάρ

-το γκρίζο αυτό χαρμάνι-

διδάσκουν αξιοπρέπεια,

σπάνια ευαισθησία,

τα ξεχασμένα αισθήματα

σ’ αυτήν την κοινωνία.

Συστήνω ανεπιφύλακτα

το φιλμ αυτό να δείτε

στα νάματα της ανθρωπιάς

να αναβαπτιστείτε.

Κι αν έχετε στα ρετιρέ

στραμμένη την κεραία

ρίξτε το βλέμμα χαμηλά∙

στα υπόγεια είναι η θέα.

Όπως στο ¨περιθώριο¨

του λιμανιού της Χάβρης∙

αλληλεγγύη, αλτρουισμό

εκεί θα τα ξανάβρεις.

ΑΠΟΔΗΜΙΑ

2012-01-02T21:16:00.003+02:00

Ο ιατρός ο Κρικελής

εν όσο ζούσε ακόμα

στη διαθήκη έγραψε

να μην ταφεί στο χώμα.

Το σώμα δεν προόριζε

βορά για τα σκουλήκια

ούτε να γίνει λίπασμα

στης θάλασσας τα φύκια.

Μα να καεί σε μια φωτιά

κι η στάχτη να σκορπίσει∙

το ελεύθερό του φρόνημα

να το εξακτινίσει.

Μα το Ιερατείο μας

έφαε τα λυσσακά του∙

ασκεί εξουσία στη ζωή

και πέραν του θανάτου.

Προσκόμματα στο ξόδι του

έφερε ο κλήρος όντως

ζητώντας να αλλάξουνε

το θέλω του εκλιπόντος.

Όμως δεν είναι εδώ Ιράν

κι οι ιερείς ¨μουλάδες¨,

παρήλθε η περίοδος

που ήμασταν ραγιάδες.

Αφού επιμένουν να ’ναι η Ελλάς

χώρα Ταλιμπανία

ο Κρικελής ¨εξόριστος¨

πήγε στη Βουλγαρία.

Έγινε η καύση της σορού

σε χώρα της Ευρώπης

κι η στάχτη που άφησε ο γιατρός

είναι λιβάνι ¨πρώτης¨.

Λιβάνι αξιοπρέπειας,

νάμα ελευθερίας,

προσωπικής επιλογής

περί ¨αποδημίας¨

Υ.Γ.

Φίλοι του ξηρομέρουnews

με αφορμή το ποίημα

ρωτάω: ¨γιατί γίναμε

της συντηρήσεως βήμα¨;

Βλέπω να παρελαύνουνε

κοράκια ή παπαγάλοι

κι όσοι στην επαρχία μας

ταφόπλακα έχουν βάλει.

Αυτοδιαφημίζεται

κάθε κατεστημένος

και εμείς ό,τι πλασάρουνε

δεχόμαστε ασμένως.

Ως εδώ πάνω έφτασαν

τα δύσοσμά τους σάλια∙

νοιώθω ότι το στήθος μου

το σφίγγει μια τανάλια.

Αλήθεια θέλουμε ένα blog

μοχλό της εξουσίας

ή ένα διαδικτυακό

τόπο ανεξαρτησίας;

Ξέρω κομμάτι δύσκολο

είναι η αυτονομία,

μα αξίζει να τολμήσουμε∙

και εις άλλα με υγεία.

ΤΡΟΧΑΙΟΝ

2011-12-31T18:50:00.001+02:00

Σφοδρή τροχαία σύγκρουση

και ο Περόν κλινήρης

τα βλέμματα αν μεσίστια

σημαία έχει η τριήρης.

Στην πόλη όργιο φημών

¨τη βγάζει-δεν τη βγάζει¨

και οι μνηστήρες έφτασαν

άπαντες στο περβάζι.

Η Εβίτα μπρος στον αργαλειό

ως άλλη Πηνελόπη

κοστολογεί ποια είν’ η τιμή

που έχουν οι ανθρώποι.

Μα ο ¨ΑΧΕΛΩΟΣ¨ το ’πε χτες

σήμερα η εφημερίδα

¨ο Άρχων τη σκαπούλαρε

με μια σπασμένη κλείδα¨.

Τώρα οι μνηστήρες άπαντες

στου πόνου το κρεβάτι

πεισμένοι ότι τελικά

εφτάψυχοι είν’ οι Γάτοι.

ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

2011-12-06T15:06:00.002+02:00

Στον κόσμο υπάρχει άφθονη πείνα και δυστυχία∙

θερίζουν οι ασθένειες, σε κίνδυνο η υγεία.

Αλλά και στην πατρίδα μας, τώρα μ’ αυτή την κρίση,

η φτώχεια γύρισε ξανά εδώ να κατοικήσει.

Όμως, υπάρχει ανθρωπιά κι άνθρωποι που συμπάσχουν

και σπεύδουνε στους άπορους βοήθεια να παράσχουν.

Μία σπουδαία οργάνωση, που πάντα βρίσκω εμπρός μου,

και δρα στην πρώτη τη γραμμή είναι οι ¨Γιατροί του Κόσμου¨.

Ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, φυλής, θρησκείας

σε μετανάστες, πρόσφυγες μια αγκάλη βοηθείας.

Με τα πολυϊατρεία τους και τις αποστολές τους

γιατρεύουνε τους πάσχοντες, δίνουν τις συμβουλές τους.

Και για τους ανασφάλιστους φάρμακα συγκεντρώνουν,

παζάρια για ενίσχυση συχνά πυκνά οργανώνουν.

Ρούχα, παπούτσια να ντυθούν, κάπου να απαγκιάσουν

κι ένα κουτί με τρόφιμα την πείνα να δαμάσουν.

Στόχος η αξιοπρέπεια αλώβητη να μείνει

κι η αλληλεγγύη βίωμα σε όλους μας να γίνει.

Χειμώνας ήρθε δύσκολος μα στο δικό μας χέρι

είναι κάθε συνάνθρωπος πιο λίγο να υποφέρει.

Σ’ αυτόν το Μαραθώνιο μπροστάρης κι οδηγός μας

είναι του ¨ Κόσμου οι Γιατροί¨ κι αξίζει ο οβολός μας.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΗΤΗ

2011-11-19T15:03:00.001+02:00

Φίλε, εσύ που βλαστημάς

αυτή την κοινωνία

που πράγματι την κυβερνά

βρόμα και δυσωδία,

ευαίσθητέ μου ποιητή

Χατζηματθαίου Άθε

μην απογοητεύεσαι

κι αν δεν το ξέρεις μάθε:

οι πιο μεγάλοι έρωτες

κι οι δυνατές αγάπες

χτίστηκαν στα ερείπια,

στο βούρκο και στις λάσπες.

Στις πιο απόκρημνες πλαγιές

μες στ’ ακανθώδη βάτα

εκεί ανθίζουν θαλερά

λουλούδια μυρωδάτα.

Μες στη βουή τα μάτια σου

κλείσε και αφουγκράσου

το μήνυμα από μια καρδιά

που ψάχνει τη δικιά σου.

ΟΙ JORDANISTAS ΣΤΟ ¨ΠΟΛΙΤΙΚΟ¨

2011-11-12T22:38:00.001+02:00

Απόψε η τάξη η αστική ξέφυγε απ' το Πατάρι

στο Κορδελιό, στα Δυτικά πήγε για να γουστάρει.

Είχε την περιέργεια και ήθελε στην πράξη

να μάθει πώς πορεύεται η κατωτέρα τάξη.

Δε χρειαζόταν GPS κανείς μαζί να πάρει

συντεταγμένες ακριβείς δόθηκαν απ' τον Άρη.

¨Στο ουζερί ¨ΠΟΛΙΤΙΚΟ¨του Νίκου Αμερικάνου

στέκι είναι άνευ Γαλλικών, savoir vivre και πιάνου.

Όλοι οι θαμώνες γίνονται μία παρέα χύμα

και όποιος θέλει τραγουδά, χορεύει ή λέει ποίημα.

Φτιάχνει η Ελένη σπιτικούς μεζέδες στην κουζίνα·

πρέπει εκεί να είσαι large για να περάσεις φίνα.

Εκεί λοιπόν κατέληξαν απόψε οι JORDANISTAS

και ο Βαγγέλης, ως guest star, ο τζουροκιθαρίστας.

Πλούσιο ρεπερτόριο διαθέτει ο Βαγγέλης

ρεμπέτικα, μπαλάντες, rock, σου παίζει ό,τι θέλεις.

Φάγανε, ήπιαν, κι είπανε της τάβλας τα τραγούδια

χαρτοπετσέτες πέφτανε σαν να 'τανε λουλούδια.

Κι άλλο ταλέντο έβγαλε η λέσχη του Ιορδάνη

τραγουδιστή περίφημο: Γιώργο Καρακατσάνη.

Έριξε δυο γυροβολιές στη πίστα και ο Άρης

ενώ απ' έξω έβρεχε και φύσαγε βαρδάρης.

Δε ρώτησα πώς πέρασαν, μα αν κρίνω από την ώρα

υπερωρία ζήτησε στο Νίκο η σερβιτόρα.

Φεύγοντας, ¨θα ξανάρθουμε είπαν του Αμερικάνου,

τότε θα γίνει το ουζερί ''τα βότσαλα της άμμου''¨.

ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ

2011-11-08T19:47:00.002+02:00

Συχνά γκρινιάζω, φίλοι μου,

γι’ αυτή την επαρχία

που χρόνια έχει βυθιστεί

σε τέλεια αφασία.

Παρόν αλλά και παρελθόν

έχουμε απαξιώσει

στο μέλλον δε, δε δίνουμε

και σημασία τόση.

Διογένης, σύγχρονος, κρατώ

κινέζικο φανάρι

ψάχνοντας έργο της καρδιάς

που θα με συνεπάρει.

Και να! Στην τόση σκοτεινιά

στην ερημιά τη στέρφα

με πρώτα ενδιαφέροντα

καφέ, τσιγάρο, πρέφα,

μια ηλιαχτίδα εξ’ Αστακού

το σκηνικό αλλάζει∙

ένα θαυμάσιο λεύκωμα

τον τόπο ανεβάζει.

Λεύκωμα φωτογραφικό

για τη μικρή πολίχνη

που συγκεντρώνει ευλαβικά

μνήμες κι ανθρώπων ίχνη.

Τόμος κομψός, απόσταγμα

αγάπης, νοσταλγίας

για εποχές φιλότιμου

μα και δημιουργίας.

Ο Σύλλογος των Γυναικών

τα μέτρια υπερέβη.

Εύγε! Τα πολιτιστικά

άφησε πίσω ερέβη.

Επιβεβαίωσε όσα λεν

άτομα εμπνευσμένα

πως η ΓΥΝΑΙΚΑ κυοφορεί

κάθε προόδου γέννα.

Η ΚΗΛΗ ΤΟΥ ΣΗΦΗ

2011-11-06T10:10:00.001+02:00

Την ιστορία θα σας πω του φίλου μου του Σήφη

που παραδίπλα απ’ τ’ αχαμνά φύτρωσε ένα ρεβίθι.

Αργότερα μεγάλωσε κι έγινε σαν καρύδι

και όσο όγκο έπαιρνε το ’νοιωθε σαν βαρίδι.

Όταν στο τέλος έμοιαζε με δίκορκο λεμόνι

ντρεπότανε που φούσκωνε μπρος απ’ το παντελόνι.

Ψηλάφισε ο Σούπαρης –χρόνια γνωστοί και φίλοι-

του λέει: ¨φίλε αγαπητέ, μεγάλωσε η κήλη¨.

Κανόνισε στο ¨ΚΕΝΤΡΙΚΟ¨ να τροχιστούν μαχαίρια

του Σήφη, μόνο που άκουγε, τρέμανε πόδια-χέρια.

Τον έγδυσαν, τον νάρκωσαν, του ρίξανε και ξούρα

κι αυτός γελούσε ευτυχής λες κι είχε πάρει τζούρα.

Εντέλει τον χειρούργησε του Τάσου ένα τσιράκι

ντάλε κουάλε ο Δάσκαλος βγήκε το γιατρουδάκι.

Η κήλη αφαιρέθηκε, γαζώθηκε το ράμμα

μα ο Σήφης όταν ξύπνησε διαπίστωσε το θαύμα.

Ψαχούλεψε τα επίμαχα και βρήκε ένα ισιάδι

εκ λάθους το εργαλείο του ταξίδεψε στον Άδη.

Άλλαξε χίλια χρώματα, μάδησε το μουστάκι

και οι νοσοκόμες του ’δωσαν ένα γερό χαπάκι.

¨Λάθη συμβαίνουν Σήφη μου¨, πήρε το λόγο ο Τάσος

¨αρκεί να διορθώνονται¨, άκου ο πούστης θράσος.

¨Θα ’λεγα είσαι τυχερός μέσα στην ατυχία

γιατί τροχαίο έγινε στη Νέα Ελβετία.

Αράπης εκ του Καμερούν είναι του οργάνου δότης

στην άσφαλτο τον τσάκισε πίπτων σηματοδότης¨.

Πράγματι μεταμόσχευση έγινε του οργάνου

ένα ευτραφές και ευμέγεθες σα ράμφος πελεκάνου.

Ξέροντας πως το μάστορα τον κάνουν τα εργαλεία

μπρος στον καθρέφτη του γυμνός σκεφτόταν μεγαλεία.

Ο Σήφης απ’ τη μέρα αυτή γυρνάει στο παζάρι

με ασυγκράτητες ορμές σα γάτος του Γενάρη.

Δεν κάνει δε διάκριση σ’ αρσενικό ή θήλυ

πώς λένε: ¨όλα οι καλοί τ’ αλέθουνε οι μύλοι¨.

Και στο πατάρι έκτοτε έρχεται φουντωμένος

στο τέλος από μας κανείς δε θα ’ναι πια παρθένος¨.

Γι’ αυτό κι ο Jordan έφερε δώρα απ’ την Αθήνα

σώβρακα στον καθένα μας μα από λαμαρίνα.